All Chapters of พรที่อยากขอ อยากจะลองเป็นเมียหมอสักครั้ง(20+)🔥🔥: Chapter 11 - Chapter 20

เช้าวันเสาร์ @บ้านหลังใหญ่สไตล์โมเดิร์น... “เดี๋ยวแม่ไปส่งเค้กที่สนามบินนะ ไม่ต้องเรียกแท็กซี่หรอก แม่ว่างพอดี”จุดประสงค์ของณฤดีคือ อยากเห็นหน้าว่าที่ลูกเขยของเธอ เมื่อวันก่อนลูกสาวสุดที่รักของเธอ เล่าเรื่องอาจารย์หมอสุดหล่อที่ลูกสาวปลื้มให้เธอฟัง ณฤดีก็เลยอยากจะเห็นหน้าตาและตัวจริง ว่าจะเป็นอย่างไร “ไหนแม่บอกว่าไม่ว่างไงคะ” “เออ...ตอนนี้แม่ว่างแล้ว...ทำไม? กลัวแม่จะเห็นหนุ่มหล่อหวานใจของเราหรือไง” “เปล่าค่ะแม่” “ความจริงให้พ่อหนุ่มนั่นมารับหลานที่บ้านเราก็ได้นะ ยายอยากจะเห็นหน้าค่าตาเหมือนกัน” “อะไรกันคะยาย เค้กพึ่งจะตกลงคบกับเขานะคะ ยังไม่ถึงขั้นนั้นหรอกค่ะ” “ไปเที่ยวเชียงใหม่สองคนเนี่ยนะ จะบอกว่าไม่ถึงขั้นนั้น แม่ว่า โทรบอกให้เขามารับที่บ้านเลย แม่กับยายจะได้เห็นหน้าด้วย จะได้พิจารณากัน ว่าโอเคหรือไม่โอเค เผื่อจะเจอคนไม่ดีไง” “โห่...แม่คะ เขาเป็นอาจารย์หมอสอนมหาวิทยาลัยที่เค้กเรียนอยู่นะคะ แม่กับยายก็ดูรูปไปแล้ว อีกอย่าง เขาก็มีตัวตนค่ะ เป็นเจ้าของโรงพยาบาลที่เค้กไปฝึกปฏิบัติอีก ไม่ต้องห่วงหร

2 นาทีต่อมา...“คะ?”“คุณฟังไม่ผิดหรอก ผมอยากมีเซ็กส์กับคุณ”สิ่งที่แย่ที่สุดของคิณณ์ณภัทรก็คือ การเก็บอารมณ์และความต้องการเอาไว้ไม่อยู่ ฮอร์โมนความต้องการที่มันมากเกินความจำเป็น ที่ผ่านมาเขาต้องกดมันไว้ด้วยฤทธิ์ของยามาตลอด เขาเคยเข้ารับการรักษา แต่หมอบอกเขาว่า มันเป็นเรื่องปกติของร่างกายผู้ชาย แต่สำหรับเขามันมากเกินกว่าคนอื่นก็เท่านั้นเอง“ระ-เราพึ่งจะตกลงคบกันนะคะ เอ่อ...ทำไมคุณถึง...”ณาลัลน์ไม่เข้าใจเขาเลยจริงๆ เขาเป็นอะไรที่เธอไม่คาดคิดมาก่อน และ เขาทำให้เธอจึ้งมาก โปรไฟล์ของเขาดูดีทุกอย่าง ภายใต้ความเคร่งขรึม แต่ต้องมาขอเธอแบบนี้เนี่ยนะ ‘เอาไงดี เธอจะไปต่อ หรือพอแค่นี้’ เขาอาจเป็นซาตานในคราบของเทพบุตรก็เป็นได้นะ“งั้น...ผมขอคุณแต่งงานเลยดีมั้ย”“คุณคิณณ์!”ณาลัลน์ตกใจกับเขารอบที่ร้อยได้แล้วมั้ง ทำไมเขาถึงได้กล้าเอาเรื่องแต่งงานมาล้อเล่น เรื่องที่เขาพูดมาแต่ละอย่างนั้น มันทำให้เธอแทบช็อก!“ได้มั้ย...”“คุณต้องเมาแล้วแน่เลยค่ะ เค้กจะไม่โกรธคุณก็แล้วกันค่ะ งั้น เราไปพักผ่อนกันเถอะค่ะ”“ผมไม่ได้เมา ผมอยากมีเซ็กส์กับคุณจริงๆ มันไม่ใช่แค่ตอนนี้ ครั้งแรกที่เห็นหน้าคุณ ผมก็อยากจะจับคุณกด

และ...ในเวลาต่อมา!“กรี๊ดดดด!!!”ณาลัลน์สะดุ้งสุดตัวเพราะสิ่งแปลกปลอมมหึมาของเขา กระแทกเข้ามาในร่างกายของเธอแบบฉับพลัน! ความเจ็บปวดช่วงล่างของเธอราวกับบางอย่างกำลังจะฉีกขาด กำปั้นน้อยทุบไปที่ไหล่กว้างทันที เธอเจ็บปวดเหลือเกิน มือบางเอื้อมไปกุมที่ท้องน้อยของเธอ ‘ไม่ได้แค่ใหญ่อย่างเดียว!’ “โอ๊ะ!! ที่รัก! ธะ-เธอ...โอ๊ะ!”หมอหนุ่มร้องออกมาทันที เมื่อแท่งเหล็กใหญ่ของเขาโดนช่องทางรักอันคับแคบรัดตรึงเอาไว้ ร่างกำยำสั่นสะท้านเพราะความปวดหนึบ ปลายกระบอกมังกรจ่อเข้าไปได้แค่ส่วนหนึ่งเท่านั้น มันไม่ถึงครึ่งด้วยซ้ำ!!!“ไม่นะ!! ฮือ ฮือ จะ-เจ็บ! ปล่อยนะ!”เสียงร้องอ้อนวอนของณาลัลน์ดังอย่างต่อเนื่อง ความปวดหนึบที่แสนจะทรมานราวกับร่างกายของเธอกำลังจะแตกสลาย เธอขยับร่างของตัวเองไม่ได้เลย มันเจ็บปวดไปหมด มือบางรัวกำปั้นไปที่หัวไหล่อย่างไม่ยั้ง เพื่อให้เขาปล่อยเธอ แต่ทว่า...เรือนร่างกำยำ ก็ไม่มีทีท่าว่าจะขยับเขยื้อนเลยสักนิด“อื้มมม์ ไม่มีทาง! ที่ผมจะปล่อยคุณ! เด็กน้อย!”เสียงของหมอหนุ่มเล็ดรอดออกมาจากไรฟัน สันกรามของเขาขบกันแน่น คิณณ์ณภัทรปวดไปทั่วร่างเพราะโดนบีบรัดจนขยับไม่ได้ ตอนนี้ เขาไม่สาม

เช้าวันต่อมา... @โรงแรมสุดหรู (เชียงใหม่) แสงแดดอ่อนยามเช้าสาดลอดผ่านผ้าม่านบางสีขาวของห้องสะท้อนเข้ามา ณาลัลน์สะดุ้งตื่นขึ้นมาพร้อมลมหายใจที่ขาดห้วง ราวกับเพิ่งถูกดึงขึ้นจากใต้น้ำลึก ตอนนี้ศีรษะของเธอหนักอึ้ง ความปวดร้าวแล่นไปทั่วร่างจนไม่อาจแยกได้ว่ามันคือความเจ็บทางกาย หรือคือบาดแผลที่ลึกกว่านั้นกันแน่ “อุ้ย!” ณาลัลน์ร้องออกมาทันทีที่ขยับตัว ทั้งระบมและเจ็บแปลบไปทั่วร่าง เธอหันมองไปรอบตัวอย่างหวาดระแวง หัวใจเต้นแรงจนเหมือนจะทะลุออกมาจากอก มือบางกำผ้าห่มเอาไว้แน่น เธอกำลังมองหา ตัวต้นเหตุ ที่ทำให้เธอเป็นแบบนี้ แต่ทว่า รอบห้องกลับ ‘ว่างเปล่า’ ไร้เงาของเขา ณาลัลน์ค่อยๆ พยุงร่างกายของตัวเองลุกจากเตียง สายตากำลังมองหาชุดของเธอ ตอนนี้ มันกระจัดกระจายเต็มพื้นห้องไปหมดแล้ว “แล้วฉันจะเอาอะไรใส่เนี่ย”ณาลัลน์บ่นพึมพำ คิดแล้ว ยิ่งน่าเจ็บใจ ผู้ชายบ้าอะไรจะเซ็กส์จัดขนาดนี้ เธอจำไม่ได้เลย ว่าทั้งหมดที่เขาทำ มันกี่ครั้งกันแน่ณาลัลน์คว้ากระเป๋าของเธอเปิดออก ในนั้น มียาคุมกำเนิดแบบฉุกเฉินอยู่ เธอไม่มีวันที่จะปล่อยให้ตัวเองต้องลำบากเพราะเรื่องนี้แน่

@ณ โรงพยาบาลวราเจริญภิวัฒน์ แผนกหัวใจและหลอดเลือด... บรรยากาศภายในห้องทำงานของ ‘รมย์นลิน’ ณ เวลานี้เงียบสงบอย่างที่สุด ลมจากเครื่องปรับอากาศไหลผ่านผิวแขนจนรู้สึกเย็นวาบ ความเงียบปกคลุมพื้นที่รอบตัว เธอสูดลมหายใจลึก พยายามทำให้ตัวเองสงบ แต่ยิ่งรอ…หัวใจของเธอก็ยิ่งเต้นแรง ‘วันนี้...เป็นวันที่เธอจะได้เผชิญหน้ากับเด็กหนุ่มคนนั้นแล้วสินะ’ หลังจากที่ รมย์นลินได้ไป Tast ระบบของตัวเอง ในชั่วโมงสอนของรุ่นพี่ ‘เด็กหนุ่มคนนั้น...คนที่ทำให้ใจของเธอเต้นแรงมาก’ “ปริญญ์ วิวัฒพงศ์...ชื่อเพราะดีนะ” ก๊อก! ก๊อก! “เอ่อ...เชิญค่ะ” แกร๊ก! ประตูห้องทำงานเปิดออก “สวัสดีครับคุณรมย์นลิน”ปริญญ์เปิดประตูเข้ามา พร้อมกับยกมือไหว้ทักทายพี่เลี้ยงของเขา ระยะเวลาสี่เดือนต่อจากนี้ เขาจะต้องอยู่แผนกนี้ และมีผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าคอยสอนเขา “เอ่อ...นั่งสิ”รมย์นลินรับไหว้แทบไม่ทัน เธอตกใจกับท่าทีของเด็กหนุ่มเป็นอย่างมาก ‘ดูแก่เข้าไปอีกยัยมายด์เอ้ย...^-^’ “ผมมารายงานตัวครับ” “ค่ะ ฉันทราบแล้ว” “ผมต้องขอโทษ