All Chapters of สยบรักแม่หนู(นาย)มาเฟีย(Mpreg): Chapter 21 - Chapter 30

สยบครั้งที่20 คบหา(nc) สองเดือนผ่านไป"อืมห์ ทีพอแล้วธารไม่ไหวแล้ว"ร่างบางครางเสียงต่ำในลำคอพลางเอ่ยห้ามคนบนร่างที่พึ่งเกร็งกระตุกปล่อยน้ำรักสีขาวขุ่นเสร็จในตัวเขาไม่รู้เป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้ว มือบางเอื้อมไปดันหน้าท้องแกร่งเป็นเชิงบอกว่าเขาไม่ไหวแล้วจริงๆ เพราะคนตัวสูงนั้นรังแกเขาไปหลายต่อหลายรอบแล้ว "อีกรอบไม่ได้เหรอครับ"นทีเอ่ยถามขึ้นพลางโน้มตัวลงไปนอนทับคนใต้ร่าง ทั้งๆที่จุดอ่อนไหวนั้นก็ยังคงเชื่อมต่อกัน "นะครับธาร"ริมฝีปากหนาเอ่ยพูดอ้อนๆขออีกครั้งพลางจมูกโด่งคลอเคลียไปมาสร้างรอยสีกุหลาบที่ลำคอระหงส์ "ที...พะ พอแล้วธารต้องไปทำงาน"นาธารเอ่ยห้ามคนตัวสูงน้ำเสียงติดขัดพลางมือบางก็ผลักใบหน้าลูกครึ่งออกจากซอกคอขาวของตัวเอง ในใจก็พลันคิดว่าตนนั้นคิดผิดหรือคิดถูกที่ตกลงปลงใจคบหาดูใจกับชายหนุ่มผู้ดื้อรั้นคนนี้

สยบครั้งที่22 ใครกันที่ใจร้าย "ธารฟังทีก่อนได้มั้ย"นทีเอ่ยขึ้นก่อนที่ขายาวจะก้าวเดินไปข้างหน้าเพื่อจะเดินเข้าไปเอ่ยอธิบายให้คนตรงหน้าฟัง ตอนนี้เขาและร่างบางยืนจ้องหน้ากันอยู่ที่กลางโกดังโดยมีหญิงสาวยืนสั่นอยู่ข้างหลังเขา ตอนแรกเขาก็งงอยู่ว่าทำไมนาธารถึงพาเขามาที่นี้(แรกๆนึกว่าจะพาไปกินข้าว)แต่พอเห็นพีลากหญิงสาวที่ชื่อจีออกมาและพอจีเห็นผมก็รีบสะบัดตัวออกแล้ววิ่งมาหลบข้างหลังเขาแล้วเอ่ยปากบอกให้เขาช่วยเขาก็เข้าใจเหตุการณ์ทันทีว่าต้องเกิดเรื่องขึ้นอีกแน่ๆ "หยุดอยู่ตรงนั้นนที!"ร่างบางพูดขึ้นเสียงต่ำ นัยน์ตาดำสนิทจ้องมองคนตรงหน้านิ่งๆ แต่แฝงไปด้วยความเกรี้ยวกราด จนทำให้คนตรงหน้านั้นแสดงแววตาวูบไหวไปชั่วครู่ เพราะไม่รู้เลยว่าร่างบางนั้นคิดอะไรอยู่ แขนเล็กยกมือเรียวบางกระช

สยบครั้งที่24 จะกลับมาเมื่อพร้อม ท้องฟ้าแปลเปลี่ยนจากสีดำมืดเป็นแสงสีส้ม อากาศในยามเช้ามืดพัดผ่านลมหนาวผ่านม่านหน้าต่างที่ไม่ได้ปิดเข้ามากระทบร่างโปร่งบางที่หลับตาพริ้มบนเตียงนุ่ม ร่างโปร่งบางที่กำลังนอนหลับสบายอยู่นั้น ต้องดีดตัวลุกขึ้นก้าวขาลงจากเตียงนอนพุ่งตรงไปยังห้องน้ำอย่างรวดเร็ว เมื่อความรู้สึกพะอืดพะอมพุ่งมาเล่นงานเขาอีกแล้ว "อ๊วกกกกกก แค่กๆๆ อ๊วกกกกกก"ร่างบางโก่งคออ้วกที่คอห่านจนลำคอแสบร้อนไปหมดน้ำหูน้ำตาก็พลางไหล เรี่ยวแรงทั้งหมดของเขาก็แทบจะไม่เหลือ "พี่ธารพี่ไหวมั้ย"นิวตัลที่ได้ยินเสียงพี่ชายอ้วกก็รีบวิ่งมาดูที่ห้องจนมาเห็นสภาพของพี่ชายที่ไม่สู้ดีนั่ง ร่างของพี่ชายที่ดูสง่างามบัดนี้เหลือเพียงแค่ชายร่างโปร่งบางที่ใบหน้าบูดเบี้ยว อ้วกจนน้ำหูน้ำตาไหลอ้วกจนไม่เหลือเรี่ยวแรงทรุดนั่งลงข้างโถ่ "พะ...พี่ วะ

สยบครั้งที่26 รู้สึกคุ้น "ลุงทีๆๆ ลุงทีมาแล้ว นลินคิดถึงลุงที มากๆๆ มากๆเลย"เด็กชายตัวน้อยวัยห้าขวบจะเข้าหกขวบ วิ่งร้องเจื้อยแจ้วออกมารับชายหนุ่มลูกครึ่งที่พึ่งจะก้าวลงจากรถสปอร์ต "นลินไม่วิ่งครับเดี๋ยวล้ม"นทีที่เห็นหลานชายตัวน้อยวิ่งออกมารับตนก็เอ่ยเตือนเสียงเบา เพราะกลัวว่าหลานชายตัวขาวหน้าตาจิ้มลิ้มจะวิ่งล้มได้รับบาดเจ็บ ใบหน้าลูกครึ่งยกยิ้มบางๆพลางมองรอบๆบ้านหลังใหญ่(ที่แทบจะเรียกว่าคฤหาสน์)ที่ตลอดระยะเวลาห้าปีที่ผ่านมานั้น เขาเข้าออกจนชินตาของเจ้าของบ้าน มาบ่อยจนลูกชายตัวน้อยของเพื่อนชายติดเขาแจเลยล่ะ "นลินครับ ไม่กวนลุงทีนะครับ"ภรรยาตัวเล็กของฟิลิปป์ที่เดินตามลูกชายของตนออกมานั้น ก็เอ่ยห้ามปรามลูกชายตนที่วิ่งไปเกาะขาเพื่อนสนิทของสามีตน "ไม่เป็นไรนิวตัล นลินไม่ได้กวนอะไรพี่เลย"นทีหันไปเอ่ยกับนิวตัลยิ้มๆก่อนที่จะย่อตัวลงอุ้มนลินขึ้นมาไว้ในอ้อมแขน

สยบครั้งที่28 จีบใหม่อีกครั้ง "ถ้าผมตอบว่าไม่ล่ะ...คุณจะถามผมต่อว่ายังไงคุณนที" ธนาธรสบกับนัยน์ตาสีฟ้าพลางเอ่ยถามชายหนุ่มตรงหน้าขึ้นนิ่งๆ นัยน์สีดำขลับพลันแสดงความวูบไหวเศร้าสร้อยให้คนตรงหน้าสังเกตเห็น ใช่...ตลอดห้าปีที่ผ่านมาสำหรับเขามันไม่มีคำว่าสบายเลย มันแย่! มันแย่มากๆ ตลอดเวลาห้าปีที่ผ่านมาเขาร้องไห้แทบจะทุกวัน เขาทรมาน ยิ่งช่วงที่เขาแพ้ท้องบอกเลยเขาเหนื่อย เหนื่อยมากเหนื่อยจนเกินที่จะบรรยายได้ กว่าเขาจะผ่านการอุ้มท้องคนเดียวมาได้มันไม่ง่ายเลย ยิ่งเข้าช่วงที่ท้องเขา โตขึ้นๆๆมันยิ่งทรมาน มันทั้งปวดหลัง ปวดเท้า ปวดตัวไปหมด จะเคลื่อนไหวไปไหนมาไหนมันก็ลำบาก มันไม่ชินกับการใช้ชีวิตของเขาเลย การตั้งท้องลูกของนทีเปลี่ยนแปลงการใช้ชีวิตของเขาไปมาก การตั้งท้องสำหรับเขาว่ามันยากแล้ว แต่ไม่เลยมันยังมีสิ่งที่ยากกว่า