Alle Kapitel von สยบรักแม่หนู(นาย)มาเฟีย(Mpreg): Kapitel 21 – Kapitel 30

สยบครั้งที่20 คบหา(nc) สองเดือนผ่านไป"อืมห์ ทีพอแล้วธารไม่ไหวแล้ว"ร่างบางครางเสียงต่ำในลำคอพลางเอ่ยห้ามคนบนร่างที่พึ่งเกร็งกระตุกปล่อยน้ำรักสีขาวขุ่นเสร็จในตัวเขาไม่รู้เป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้ว มือบางเอื้อมไปดันหน้าท้องแกร่งเป็นเชิงบอกว่าเขาไม่ไหวแล้วจริงๆ เพราะคนตัวสูงนั้นรังแกเขาไปหลายต่อหลายรอบแล้ว "อีกรอบไม่ได้เหรอครับ"นทีเอ่ยถามขึ้นพลางโน้มตัวลงไปนอนทับคนใต้ร่าง ทั้งๆที่จุดอ่อนไหวนั้นก็ยังคงเชื่อมต่อกัน "นะครับธาร"ริมฝีปากหนาเอ่ยพูดอ้อนๆขออีกครั้งพลางจมูกโด่งคลอเคลียไปมาสร้างรอยสีกุหลาบที่ลำคอระหงส์ "ที...พะ พอแล้วธารต้องไปทำงาน"นาธารเอ่ยห้ามคนตัวสูงน้ำเสียงติดขัดพลางมือบางก็ผลักใบหน้าลูกครึ่งออกจากซอกคอขาวของตัวเอง ในใจก็พลันคิดว่าตนนั้นคิดผิดหรือคิดถูกที่ตกลงปลงใจคบหาดูใจกับชายหนุ่มผู้ดื้อรั้นคนนี้

สยบครั้งที่22 ใครกันที่ใจร้าย "ธารฟังทีก่อนได้มั้ย"นทีเอ่ยขึ้นก่อนที่ขายาวจะก้าวเดินไปข้างหน้าเพื่อจะเดินเข้าไปเอ่ยอธิบายให้คนตรงหน้าฟัง ตอนนี้เขาและร่างบางยืนจ้องหน้ากันอยู่ที่กลางโกดังโดยมีหญิงสาวยืนสั่นอยู่ข้างหลังเขา ตอนแรกเขาก็งงอยู่ว่าทำไมนาธารถึงพาเขามาที่นี้(แรกๆนึกว่าจะพาไปกินข้าว)แต่พอเห็นพีลากหญิงสาวที่ชื่อจีออกมาและพอจีเห็นผมก็รีบสะบัดตัวออกแล้ววิ่งมาหลบข้างหลังเขาแล้วเอ่ยปากบอกให้เขาช่วยเขาก็เข้าใจเหตุการณ์ทันทีว่าต้องเกิดเรื่องขึ้นอีกแน่ๆ "หยุดอยู่ตรงนั้นนที!"ร่างบางพูดขึ้นเสียงต่ำ นัยน์ตาดำสนิทจ้องมองคนตรงหน้านิ่งๆ แต่แฝงไปด้วยความเกรี้ยวกราด จนทำให้คนตรงหน้านั้นแสดงแววตาวูบไหวไปชั่วครู่ เพราะไม่รู้เลยว่าร่างบางนั้นคิดอะไรอยู่ แขนเล็กยกมือเรียวบางกระช

สยบครั้งที่24 จะกลับมาเมื่อพร้อมท้องฟ้าแปลเปลี่ยนจากสีดำมืดเป็นแสงสีส้ม อากาศในยามเช้ามืดพัดผ่านลมหนาวผ่านม่านหน้าต่างที่ไม่ได้ปิดเข้ามากระทบร่างโปร่งบางที่หลับตาพริ้มบนเตียงนุ่มร่างโปร่งบางที่กำลังนอนหลับสบายอยู่นั้น ต้องดีดตัวลุกขึ้นก้าวขาลงจากเตียงนอนพุ่งตรงไปยังห้องน้ำอย่างรวดเร็ว เมื่อความรู้สึกพะอืดพะอมพุ่งมาเล่นงานเขาอีกแล้ว"อ๊วกกกกกก แค่กๆๆ อ๊วกกกกกก"ร่างบางโก่งคออ้วกที่คอห่านจนลำคอแสบร้อนไปหมดน้ำหูน้ำตาก็พลางไหล เรี่ยวแรงทั้งหมดของเขาก็แทบจะไม่เหลือ"พี่ธารพี่ไหวมั้ย"นิวตัลที่ได้ยินเสียงพี่ชายอ้วกก็รีบวิ่งมาดูที่ห้องจนมาเห็นสภาพของพี่ชายที่ไม่สู้ดีนั่งร่างของพี่ชายที่ดูสง่างามบัดนี้เหลือเพียงแค่ชายร่างโปร่งบางที่ใบหน้าบูดเบี้ยว อ้วกจนน้ำหูน้ำตาไหลอ้วกจนไม่เหลือเรี่ยวแรงทรุดนั่งลงข้างโถ่"พะ...พี่ วะ...ไหว"นาธารเอ่ยตอบน้องชายเสียงสั่น ใบหน้าสวยตอนนี้ก็พลางซีดเซียวแทบจะไร้สี"แต่นิวว่าพี่ดูจะไม่ไหวแล้วนะพี่ธาร"นิวตัลเอ่ยพูดกับพี่ชายอย่างนาธาร ก่อนจะเดินเข้าไปพยุงพี่ชายที่นั่งหมดแรงอยู่บนพื้นห้องน้ำข้างโถ่พาเดินมานั่งบนเตียงนอน"พี่ธาร พี่เป็นอะไร นิวเห็นพี่อ้วกแบบนี้มาจะเป็

สยบครั้งที่25 ได้แค่รอ "นิวตัลบอกพี่เถอะนะว่านาธารอยู่ที่ไหน พี่ขอร้องนะนิวตัล"เจ้าของความสูงร้อยแปดสิบแปดเอ่ยขอร้องภรรยาของเพื่อนสนิทอย่างอ้อนวอน ครั้งนี้ไม่รู้เป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้ว ที่ตลอดระยะเวลาสามเดือนที่ผ่านมาที่เขามาหาภรรยาตัวเล็กของเพื่อนสนิทที่บ้าน(คฤหาสน์)แทบจะทุกวัน เขาพยายามมาหานิวตัลแทบจะทุกวัน เพื่อจะถามไถ่ถึงเมียเขาที่หายหน้าไปไม่ยอมมาเจอเขาหรือติดต่อเขาเลย ตั้งแต่วันที่เอ่ยปากขอห่างจากเขาที่โกดังในวันนั้นเลย ทั้งที่เขามาหาที่บ้านก็ไม่เจอ เจอแต่เมียหน้าสวยของไอ้เพื่อนสนิทที่ชื่อฟิลิปป์เนี่ย ไปหาที่บริษัทเพื่อหวังจะเจอนาธารก็เจอแต่ไอ้เพื่อนเวร แม่งไปไหนก็เจอแต่สองผัวเมียคู่นี้ มาที่บ้านก็เจอเมียไปหาที่บริษัทก็เจอผัว แล้วไอ้เพื่อนเวรของเขามันมาบริหารทำห่าอะไรที่บริษัทคนอื่น บริษัทตัวเอกก็มีทำไมไม่ไปบริหาร!(บริษัทเมียเขามั้ยล่ะ) 

สยบครั้งที่27 ลูกใคร? ธนาธรที่เลือกซื้อของให้ลูกชายเสร็จก็ตัดสินใจเดินกลับมายังล็อกสินค้าเดิม แต่ก็ไม่เห็นลูกชายและเปอร์ชายหนุ่มที่มากับตน "พากันไปไหน"นาธารสบถออกมาก่อนที่จะตัดสินใจเดินหาคนทั้งสอง ในใจก็พลางคิดว่าคงจะพากันไปยังโซนของเล่นแน่ๆ แต่ก่อนสองเท้าของนาธารจะก้าวเดินไปยังที่โซนของเล่น อยู่ๆก็พลันได้ยินเสียงที่คุ้นเคยดังมาจากโซนผลไม้ซะก่อน "นิคเนม! Stop! ยูหยุดอยู่ตรงนั้นเลย"ธนาธรที่ได้ยินเสียงของเปอร์เรียกชื่อของลูกชายของตน ก็รีบถือของที่ตนเลือกมาก้าวเดินไปยังตนเสียงทันที ก่อนที่จะมาหยุดยืนอยู่ไม่ห่างด้านข้างของคนทั้งสามที่ยืนคุยกันอยู่ โดยทันได้สังเกตชายหนุ่มตัวสูงที่อุ้มลูกชายตนอยู่เลย "นิคเนม ยูเกือบทำไอแย่! ยูจะทำให้นาธารฆ่าไอหรือไงกัน" "เปอร์ทำไมยูมาอยู่นี้ แล้วยูเลือกของเสร็จหรือยัง"นาธารที่เดินมาเห