All Chapters of สยบรักแม่หนู(นาย)มาเฟีย(Mpreg): Chapter 1 - Chapter 10

สยบครั้งที่1 เช็ดตัวรถสปอร์ตคันหรูแล่นมาจอดที่หน้าประตูบ้านบานใหญ่ ก่อนที่หนุ่มลูกครึ่งตัวสูงจะก้าวลงจากรถแล้วรีบวิ่งไปเปิดประตูข้างคนขับแล้วพยุงคนที่หมดสติให้ลงจากรถแล้วพยุงเข้าบ้านโดยเร็ว"คุณหนูทีพาใครมาคะเนี่ย แล้วทำไมเลือดอาบตัวขนาดนี้"หญิงสูงวัยที่เห็นคุณหนูของบ้านพยุงชายหนุ่มที่มีเลือดอาบเต็มตัวก็ทักเอ่ยถามขึ้น"แม่นมอย่าพึ่งถามผมเยอะเลยครับช่วยเรียกอาหมอให้ผมหน่อยนะครับ"นทีเอ่ยห้ามแม่นมพลางเอ่ยขอแล้วพยุงนาธารขึ้นชั้นบนไปยังห้องนอนตัวเองผ่านไปไม่นานคุณหมอชายหรือที่นทีเรียกว่าอาหมอก็รีบเข้ามาตรวจชายหนุ่มร่างโปร่งที่นอนหน้าซีดอยู่บนเตียงนอนขนาดคิงไซซ์"เป็นไงบ้างครับอาหมอ"นทีเอ่ยถามขึ้นหลังจากเห็นอาหมอของเขาเริ่มเก็บเครื่องไม้เครื่องมือของแพทย์ที่ใช้รักษา"ก็ปลอดภัยแล้ว ดีที่กระสุนไม่ได้ฝังแต่ก็เสียเลือดไปมากเหมือนกัน อาจจะหมดสตินานหลายวันระหว่างนี้อาจะเข้ามาเปลี่ยนน้ำเกลือให้เป็นครั้งคราวแล้วกัน"หมอชายวัยกลางคนเอ่ยบอกอาการของชายหนุ่มร่างโปร่งให้หลานชายฟัง"อ่อขอบคุณครับอาหมอ"นทีกล่าวขอบคุณก่อนจะเดินไปนั่งลงที่ขอบเตียงพลางมองใบหน้าซีดขาวของคนบนเตียง"อาขอถามอะไรหน่อย"คุณหมอชายว

สยบครั้งที่3 กุญแจมือ"เฮ้ออออ"นาธารนั่งถอนหายใจออกมายาวๆก่อนที่จะวางช้อนในมือลงหลังจากที่กินข้าวเข้าไปได้สองสามคำใช่ครับตอนนี้ผมกำลังนั่งทานข้าวอยู่กับนทีสองคน หลังจากเมื่อวานที่นทีเช็ดตัวให้ผมเสร็จนทีก็ขอตัวไปดูผับแต่ก่อนไปก็ไม่วายสั่งให้คนจับตาดูผมไว้ไม่ให้ผมหนีไปไหน พอเช้ามาพ่อหนุ่มใบหน้าลูกครึ่งนี้ก็มาปลุกผมถึงเตียง แถมยังคงบังคับที่จะเช็ดตัวให้ผมเหมือนเดิมผมก็พยายามห้ามแต่ก็เหมือนเดิมห้ามไปก็เท่านั้น เพราะคนหน้ามึนนี้มันไม่ฟังผมเลยพอเช็ดตัวเสร็จสรรพเขาก็พาผมลงมานั่งกินข้าวอย่างที่เห็นนี้แหละ"เป็นอะไรอาหารไม่ถูกปากเหรอ"นทีที่เห็นนาธารนั่งถอนหายใจ แล้วรวบช้อนในมือหลังจากที่กินข้าวเข้าไปได้ไม่กี่คำก็เอ่ยถามขึ้น"เปล่าครับ...อาหารอร่อยทุกอย่างเลย แค่ผมยังไม่ค่อยหิวแค่นั้นเอง"นาธารเอ่ยตอบนทีก่อนที่จะลุกขึ้นแล้วถือจานข้าวของตัวเองเข้าไปเก็บในครัว นทีที่เห็นนาธารลุกออกไปก็วางช้อนลงก่อนจะลุกขึ้นแล้วเดินตามหลังนาธารเข้าไปในครัว"คุณทานแค่นี้แล้วเมื่อไหร่จะหายดี เดี๋ยวก็ได้เป็นโรคกระเพาะเพิ่มหรอก"นทีเอ่ยพูดกับนาธารหลังจากเดินมาหยุดอยู่ด้านหลังของชายร่างโปร่ง ก่อนที่จะพึมพำออกมาเบาๆไม่ใ

สยบครั้งที่5 ใจจะวาย "เฮ้ยคุณจะทำอะไรถอยไปเลยนะ" นาธารร้องห้ามคนตัวสูงกว่าพลางยกมือขึ้นดันหน้าอกคนตรงหน้า เมื่อเห็นว่าหนุ่มลูกครึ่งนั้นเดินเข้ามาประชิดตัวเองเกินไป "ให้ผมดูแลคุณนะนาธาร"นทีเอ่ยถามขึ้นอีกครั้งพลางก้าวเดินเข้าประชิดชายร่างบาง มือหนาก็ยกขึ้นจับมือบางออกจากแผงอกตัวเองก่อนจะโน้มใบหน้าลูกครึ่งไปใกล้ใบหน้าของนาธาร "คะ...คุณ" นาธารที่โดนคนตรงหน้าจู่โจมก้มหน้าลงมาใกล้หน้าตนเองก็พลางตื่นกลัวพยายามจะถอยหลังหนี แต่ก็โดนคนตัวสูงกว่าคว้าเอวเข้าไปประชิดจนถอยหนีไม่ได้ อะไรกัน...นี้มันสถานการณ์อะไรกันเนี่ยยยย แล้วเขาต้องรับมือกับมันยังไงตั้งแต่เกิดมาเขายังไม่เคยพบเจอสถานการณ์แบบนี้สักครั้งเลย ตั้งแต่จำความได้เขาก็มีแต่ต้องซ้อมยิงปืนซ้อมป้องกันตัว เรื่องรักๆใคร่ๆนี่ไม่ต้องมาพูดกับเขาเล

สยบครั้งที่7 ไม่ได้ใจดี "กูไม่ได้สนิทกับน้อง แต่กูสนิทกับพี่อย่างนี้กูมาได้มั้ย"ผมเอ่ยตอบเพื่อนสนิทออกไปก่อนจะก้าวเดินมาหยุดอยู่ข้างๆนาธาร "หมายความว่าไงว่ะ"ฟิลิปป์ที่ได้ยินคำพูดของผมก็พลางขมวดคิ้วสงสัยในคำพูดของผมก่อนจะเอ่ยปากถาม "เออหนาอย่ามายุ่งเรื่องของกูเลยห่วงเรื่องของมึงก่อนเถอะ ยังไงอะเราทำไมไปทำน้องอ้วกท้องได้ว่ะ"นทีตอบปัดคำถามของฟิลิปป์ ก่อนที่จะเอ่ยถามแกรมแซวฟิลิปป์ออกไปโดยที่มีดวงตาคู่สวยของคนที่ยืนอยู่ข้างๆเหลียวมองอยู่ "เสือกไปทุกเรื่องจริงๆ"ฟิลิปป์ที่โดนเพื่อนชายถามก็สบถด่าออกมาอย่างเบื่อหน่าย "พี่ธารรู้จักพี่นทีด้วยเหรอ ทำไมถึงได้มาด้วยกันได้"นิวตัลที่นั่งสงสัยอยู่นานก็ได้เอ่ยถามพี่ชายของตนเองขึ้นพลางมองทั้งสองสลับกันไปมาอย่างสงสัย "นทีเขาช่วยชีวิตพี่ไว้น่ะ"นาธารเอ่ยตอบข้อสงสัยน้องชาย

สยบครั้งที่9 น้ำเมา นาธารหลังจากที่ผมเอ่ยพูดกับฟิลิปป์จบผมก็หันหลังเดินออกมาจากห้องโถงเดินออกมาก้าวขึ้นรถ ก่อนที่พีจะเหยียบคันเร่งพุ่งทะยานตรงมายังบ้าน พอถึงบ้านนิวตัลน้องชายผมก็รีบเปิดประตูลงจากรถเดินตรงเข้าบ้านไปยังห้องตัวเองอย่างเหม่อลอยทันที "เฮ้อฉันจะทำยังไงดี"ผมถอนหายใจสถบออกมาพลางยกมือขึ้นมาปิดหน้าตัวเอง "นายท่าน"พีที่ยังคงนั่งอยู่หลังพวงมาลัยรถเอ่ยเรียกผมขึ้นเสียงเบา ผมรู้ว่าพีคงเป็นห่วงผมเหมือนอย่างเคย "ฉันไม่เป็นไรพี เอาเป็นว่าวันนี้ช่วงสองทุ่มไปส่งฉันที่ผับX ฉันจะไปดื่มผ่อนคลายสักหน่อย"ผมลดมือลงจากใบหน้าก่อนจากเอ่ยขึ้นนิ่งๆ "นายท่านจะดื่มเหรอครับ"พีเอ่ยถามขึ้นอย่างสงสัย คงเพราะผมไม่ได้ออกไปดื่มสังสรรค์นานพีเลยสงสัยและอดเป็นห่วงผมไม่ได้ "อืมฉันอยากไปดื่