Alle Kapitel von สยบรักแม่หนู(นาย)มาเฟีย(Mpreg): Kapitel 31 – Kapitel 40

ถึงแม้ตลอดระยะเวลาห้าปีที่ผ่านมา เขาจะได้ยินเรื่องราวของคนตรงหน้านี้จากปากของน้องชาย แต่เขาก็ยังไม่หายคิดถึงสัมผัสที่อบอุ่นและน้ำเสียงอันละมุนของคนคนนี้ได้เลย"แต่ทุกวันต่อจากนี้ ทีขอทำให้มันเป็นทุกวันที่ดีของธารได้มั้ย ทีไม่สามารถกลับไปแก้ไขอดีตแย่ๆที่ผ่านมาของธารได้แต่ต่อจากนี้ทีทำให้มันดีได้แน่ๆ ทีจะไม่สัญญากับธารหรอกนะแต่ทีจะทำให้ธารเห็น ทีขอโอกาสได้มั้ยธาร ธารให้โอกาสทีได้แสดงให้ธารเห็นได้มั้ยครับ"นทีกุมมือสบตาเอ่ยพูดกับนาธาร ดวงตาสีฟ้าสองข้างจ้องมองดวงตาดำขลับนิ่งๆอย่างใจจดใจจ่อ เพื่อรอคำตอบจากร่างบางและหวังว่าคำตอบของคนตรงหน้านั้นจะเป็นคำตอบอย่างที่ใจเขาหวัง"อืม ผมให้โอกาสคุณก็ได้ แต่ว่าต่อจากนี้อย่าให้ผมเดือดร้อนเพราะคนของคุณอีก"นาธารเอ่ยขึ้นนิ่งๆพลางหันหน้ามองไปทางอื่นเมื่อชายหนุ่มตรงหน้าฉีกยิ้มกว้างเมื่อได้คำตอบจากเขาให้ตายสิ ไอ้หัวใจบ้านี้ก็เต้นแรงชะมัด"ทีไม่มีแล้ว ตั้งแต่วันนั้นวันที่ธารยิงผม ไม่สิตั้งแต่ทีได้ธารครั้งแรกธารก็เลิกกับผู้หญิงทุกคนแล้ว และยิ่งธารหนีจากทีไปแบบนี้ทียิ่งไม่ยุ่งกับใครเลย ทีเอาแต่ทำงานและก็เอาแต่คิดถึงธาร"จะบ้าตายทำไมผู้ชายคนนี้พูดออกมาได้หน้า

แต่อีกใจก็ยังคงบอกให้เขาคิดบวกคิดเข้าข้างตัวเองให้เขาความมั่นใจคิดในแง่บวกว่า มันคงเป็นไปไม่ได้เพราะถ้านาธารไปเจอคนใหม่ ไปเริ่มต้นใหม่กับผู้หญิงที่นู่น เด็กที่ชื่อนิคเนมคงไม่โตเร็วจนพูดและฟังรู้เรื่องขนาดนี้ อย่างมากๆเด็กที่นาธารพากลับมาด้วยก็คงอายุได้แค่ขวบสองขวบแต่ว่าเด็กคนนี้ อายุต้องมากกว่าสองขวบแน่ๆแต่ว่าทำไมเขาคุ้นหน้าเด็กคนนี้จัง เหมือนเคยเห็นที่ไหนนะ ทำไมความรู้สึกนี้มันวนมาให้เขาคิดในหัวตลอดตั้งแต่เจอกับเด็กน้อยคนนี้ ไอ้ความรู้สึกคุ้นหน้าเหมือนเคยเห็นที่ไหนของเด็กนิคเนมคนนี้"หลานยูน่ารักอย่างที่ยูพูดจริงๆ"เปอร์เอ่ยขึ้นอย่างยิ้มๆท่ามกลางรอยยิ้มกับความใส่ซื่อของเด็กน้อยของเสียงของชายหนุ่มใบหน้าฝรั่งเรียกสติของนทีให้หันกลับมาสนใจวงสนทนา ก่อนที่ชายหนุ่มจะตัดสินใจเอ่ยถามคนที่นั่งข้างๆตนขึ้น โดยที่มีเปอร์นั่งอยู่อีกข้างของนาธาร พูดตรงๆก็คือ นาธารนั่งตรงกลางระหว่างเขากับไอ้หน้าฝรั่งนั้น"นิคเนมนี้คือลูกชายจริงๆของธารใช่มั้ยครับ"สิ้นเสียงคำถามของนทีที่ถามนาธารขึ้น ทุกคนในห้องโถงที่กำลังพากันยิ้มแย้มก็พลันหุบยิ้มแล้วพากันเงียบจะมีก็เสียงใสของเด็กหนุ่มหน้าตาจิ้มลิ้มที่โดนเอ่ยถึงเป

สยบครั้งที่31 คิดถึง(nc)ธีรวีร์ที่ได้คำตอบจากธนาธรเป็นการพยักหน้าก็พลางยืนเหม่อลอย สองมือหนาก็ยังคงจับต้นแขนของคนตัวเล็กกว่าไว้ ในหัวก็ผุดคิดเรื่องมากมายจนเผลอเม้มริมฝีปากแน่นเป็นเส้นตรงธนาธรที่ทนบรรยากาศที่หนักอึ้งเงียบขรึมนี้ไม่ไหวก็เป็นฝ่ายก้าวถอยหลังหนีจากฝ่ามือใหญ่ทั้งสอง ก่อนที่จะเอ่ยพูดทำลายบรรยากาศที่น่าอึดอัดนี้ลง"เอ่อ...คือ ที คุณมีอะไรจะถามอีกมั้ย"นาธารเอ่ยถามคนตรงหน้าอย่างติดขัดนทีที่เห็นว่านาธารถอยหลังหนีตนเองแล้วเอ่ยถามก็หลุดจากภวังค์ความคิด พลันเงยหน้ามองร่างบางสักพักก่อนที่จะตัดสินใจก้าวประชิดตัวนาธารอีกครั้งแล้วดึงร่างบางเข้ามากอด"ขอโทษ"เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นเสียงเบาบางแทบจะไม่ได้ยินตามมาด้วยเสียงสะอื้นเบาๆเป็นช่วงๆหยาดน้ำสีใสไหลอาบแก้มหยดลงบนลาดไหล่เล็กจนทำให้ร่างบางรู้สึกถึงหยาดน้ำตาที่ทำให้ไหล่เขาเปียกชุ่มนทีร้องไห้?ครั้งที่สอง....ครั้งที่สองที่เขาเห็นนทีร้องไห้ นทีร้องไห้ให้เขาเห็นครั้งนี้เป็นครั้งที่สองแล้ว นทีร้องไห้เพราะเขาอีกแล้วเหรอตอนนี้นทีกำลังร้องไห้เพราะเขาใช่มั้ยตอนนี้ในหัวของร่างบางกำลังเกิดความคิดและความสับสนในใจ ที่เห็นชายหนุ่มตัวสูงใบหน้าลูกครึ่

สยบครั้งที่32 จีบเมียก๊อก ก๊อก ก๊อกเสียงเคาะที่หน้าประตูบานใหญ่ดังขึ้น ทำให้ธีรวีร์ที่กำลังหลับสนิทกอดธนาธรอยู่นั้นรู้สึกตัวเพราะมีเสียงรบกวนที่หน้าประตูนทีลืมตาตื่นขึ้นพลางมองไปยังร่างโปร่งที่ยังหลับสนิทซุกอยู่ในอ้อมกอดของเขาด้วยความเพลียจากกิจกรรมเมื่อคืนมือหนาช้อนยกศีรษะของนาธารที่นอนหนุนแขนของตนเองอยู่นั้นออกอย่างเบามือ ก่อนที่วางลงบนหมอนใบนุ่มเบาๆหลังจากจัดท่าให้ร่างบางได้นอนสบายแล้ว นทีก็ยันตัวลุกขึ้นจากเตียงนอนหลังใหญ่ ก่อนที่สองขายาวจะก้าวเดินตรงไปยังประตูบานใหญ่ที่ยังคงส่งเสียงรบกวนไม่หยุดทันทีที่มือหนาเอื้อมไปกระชากประตูให้เปิดออกก็ปรากฏให้ธีรวีร์เห็นทันทีว่าบุคคลที่มาเคาะประตูห้องนอนของธนาธรตั้งแต่เช้านั้น คือชายหนุ่มตัวสูงใบหน้าฝรั่งที่ติดตามธนาธรมาจากต่างประเทศเขาลืมคนคนนี้ไปได้ยังไง ลืมผู้ชายที่ตามนาธารมาจากต่างประเทศได้ยังไง"คุณมีอะไรหรือเปล่าครับ"นทีเอ่ยถามชายหนุ่มใบหน้าฝรั่งด้วยใบหน้านิ่งๆ ที่ตอนนี้ได้ยืนทำหน้าตกใจที่เห็นว่าเป็นเขามาเปิดประตูให้"อะ...เอ่อ...คือว่าไอมาหานาธาร"เปอร์เอ่ยตอบนทีอย่างติดขัดในใจก็พลางคิดไปด้วยมองกันด้วยสายตาปานจะฆ่าแกงกันขนาดนี้ไม่

สยบครั้งที่33 บุคคลต้องห้ามสามเดือนต่อมา"เนมยูหิวมั้ยให้แด๊ดแวะร้านสะดวกซื้อให้ยูก่อนมั้ย"ธีรวีร์หันไปเอ่ยถามเด็กชายตัวน้อย ที่วันนี้ยอมมาเป็นตุ๊กตาหน้ารถนั่งข้างๆกับเขา"ไอยังไม่หิวยูตั้งใจขับรถเถอะ อีกอย่างมี้ยังไม่ได้คืนดีกับยูเพราะฉะนั้นยูยังเป็นแค่คุณลุงของไอ"เด็กชายตัวน้อยเอ่ยขึ้นมานิ่งๆถึงการแทนสรรพนามของนทีอ่าานี้ลูกชายของเขาได้นิสัยพูดหน้าตายนิ่งๆของแม่มาเลยสินะ"ฮ่าๆ โอเคๆ ลุงก็ลุงครับ ตกลงยูยังไม่หิวใช่มั้ย"ธีรวีร์หัวเราะแห้งๆกลบเกลื่อนที่โดนลูกชายตัวเล็กพูดตอกหน้าทำร้ายจิตใจจนบอบช้ำ ก่อนที่จะหันไปถามลูกชายให้มั่นใจว่าเขานั้นไม่หิวจริงๆ เพราะกลัวว่าถ้าถึงบริษัทแล้วจะทนหิวข้าวจนปวดท้อง"ไอไม่หิวจริงๆ เมื่อเช้ามี้ทำข้าวต้มปลาให้กินกับปาท่องโก๋ก่อนที่จะออกมากลับยูแล้ว มีแต่ยูนั่นแหละที่ตื่นสายจนไม่ได้กิน" นิคเนมหันไปตอบผู้เป็นพ่ออีกครั้งไม่วายที่จะพูดเหน็บแนมผู้เป็นพ่อไปด้วย"โอเคครับๆๆ"นทีหันมาพูดกับลูกชายยิ้มๆพลางหันกลับมาขับรถต่อเพื่อตรงไปยังบริษัทวันนี้เป็นครั้งแรกที่เขาเอาลูกชายตัวขาวของเขาติดสอยห้อยตามมาที่บริษัทด้วย แถมเขาเองก็นานๆทีที่จะเข้าบริษัทครั้ง ถึงจะเป็นถึ