สยบรักแม่หนู(นาย)มาเฟีย(Mpreg)

สยบรักแม่หนู(นาย)มาเฟีย(Mpreg)

last updateHuling Na-update : 2026-03-18
By:  MelmeeKumpleto
Language: Thai
goodnovel16goodnovel
10
1 Rating. 1 Rebyu
53Mga Kabanata
950views
Basahin
Idagdag sa library

Share:  

Iulat
Buod
katalogo
I-scan ang code para mabasa sa App

เป็นเพราะผมไม่ทำอะไรให้มันชัดเจนสักที นาธารถึงได้ทิ้งผมไปทั้งที่ตั้งท้องลูกของผมโดยที่ผมไม่รู้อะไรเลย "เลิกดื้อได้แล้วฉันเห็นของนายทุกซอกทุกมุมจนชินแล้ว" "ถึงคุณจะเห็นของผมจนชินแล้วแต่ผมไม่ชิน อีกอย่างนั้นมันตอนผมไม่มีสติแต่ตอนนี้ผมมีสติแล้ว"

view more

Kabanata 1

บทนำ

「池上先生、江川病院への異動……本当に決めたのか?」

斉藤勉(さいとう つとむ)院長は、池上由奈(いけがみ ゆな)の異動願を手にして目を丸くした。

由奈はわずかにまつげを震わせ、苦みを含んだ笑みを浮かべる。「はい、もう決めました」

その瞳に揺るがぬ決意を見て、勉は深いため息をつき、静かに署名した。

院長室を出て廊下を歩いたとき、由奈は白衣を着た長門歩実(ながと あゆみ)と、その隣にいる滝沢祐一(たきざわ ゆういち)、そして小さな男の子に出くわした。

一瞬、足が止まる。

まるで幸せな家族のような光景が、目に飛び込んできたのだ。

二人の間を歩く男の子が、左右の手をそれぞれ歩実と祐一にぎゅっと握られ、無邪気な笑顔を浮かべている。

由奈の胸に鋭い痛みが走った。

祐一が歩実と子どもに向ける柔らかな眼差し、穏やかで優しい仕草――それは、由奈が一度も与えられたことのないものだった。

彼は自分を憎んでいるのだと、由奈はよく知っている。

祐一の初恋の相手は歩実だった。だが、由奈が祐一の祖母・和恵(かずえ)と取引をして彼と結婚したとき、すでに二人は別れていた。とはいえ、その事実を知ったのは結婚後のことだった。

結局祐一にとって由奈は、隙を突き、卑怯な手で妻の座を奪った女でしかないのだ。

けれど――彼は知らない。

本当は、由奈の方が先に祐一と出会っていたのだ。だが彼は、その記憶をとっくに忘れていた。

結婚すれば思い出してくれる。冷え切った心も、寄り添えば少しずつ温まっていく。由奈はそう信じていた。

けれど、それは思い上がりにすぎなかった。

祐一は彼女を憎んでいる。愛してくれることなど、決してないのだ。

その証拠に、六年間の結婚生活のあいだ、彼は周囲に「独身だ」と言い続け、妻である由奈をまるで存在しない人間のように扱った。

「池上先生?」歩実が気づいて声をかける。

祐一は眉を寄せ、じっと由奈を見つめる。その視線には、まるで「余計なことを口にするな」と言いたげな緊張があった。

その距離感が、刹那に由奈の胸を締めつける。けれど彼女はすぐに表情を整え、頭を下げた。

「長門先生、滝沢社長、お疲れ様です」

祐一は最近、中央病院の出資者となり、病院経営に名を連ねている。もちろん、それは由奈のためではなく、歩実のためだった。

歩実が帰国してすぐ、祐一が彼女を中央病院に入れ、外科部長として推薦したのだ。院内では誰もが「歩実の後ろ盾が滝沢社長」と噂し、さらには二人が恋人関係だという話まで広がっていたが、祐一は何一つ否定しなかった。

歩実は祐一の腕を自然に取り、にこやかに言う。

「そんなにかしこまらなくていいのよ。私なんてまだ入ったばかりだし、これからいろいろ教えてもらわないと」

そのとき、男の子が祐一にしがみついた。「パパ、疲れた。抱っこして?」

由奈の顔色がさっと変わる。

――パパ?

歩実は慌ててしかめ顔をつくる。

「健斗、だめでしょ。そんな呼び方したら」そう言いながら祐一へ申し訳なさそうに視線を向けた。

「ごめんなさい、祐一。子どもがわかってなくて」

祐一はちらりと由奈を見たが、怒ることもなくただ穏やかに子どもを抱き上げた。

「いいんだ」

「僕、祐一パパが大好き!本当に僕のパパになってくれたらいいのに!」

健斗(けんと)は祐一の首に腕を回し、甘えるように声を弾ませた。

「もう、しょうがない子ね」歩実は苦笑しながら彼の頭を撫でた。

由奈は拳を固く握りしめる――こんなに優しい祐一を、彼女は見たことがない。

……もう諦めた。

どんなに頑張っても、冷たい心を温めることはできなかった。なら、終わりにするしかない。

重い気持ちを押し込み、由奈は三人を追い抜いてエレベーターに乗り込んだ。

……

異動の件は誰にも知らせていない、もちろん祐一にも。

知らせる必要がないと思ったし、彼が知りたがるはずもないのだから。

車を走らせ、由奈は滝沢家の本邸へ向かう。門前でチャイムを押すと、しばらくして使用人の森田(もりた)が出てきた。

「奥さま、お帰りなさいませ」

「おばあさまはいらっしゃる?」

「はい、中でお待ちです。どうぞ」

滝沢家の重鎮である和恵。祐一の祖父が亡くなって以来、家の一切を取り仕切ってきた女性だ。

彼女は南の町の商家の出で、若いころから手腕を発揮してきた。姑から疎まれても、表立って彼女を逆らう者はいなかった。

森田に案内され、由奈は静かな和室へ入る。そこでは和恵が座布団に正座し、数珠を手に念仏を唱えていた。

「奥さまがお見えです」

和恵はゆるやかに目を開き、横顔のまま「こちらへ」と告げる。

森田が下がると、由奈も正座して仏前に手を合わせた。

和恵は熱心な仏教徒で、よく寺に参拝し、香をあげていた。出かけると、戻るまでに半月ほどかかることもあった。

しばし沈黙が続いたのち、由奈は小さな声で切り出した。

「おばあさま……私、祐一さんと離婚したいと思っています」
Palawakin
Susunod na Kabanata
I-download

Pinakabagong kabanata

Higit pang Kabanata

Rebyu

Melmee
Melmee
ฝากเอ็นดูพระนายทั้งสองด้วยนะครับ
2026-01-23 16:13:52
1
0
53 Kabanata
สยบครั้งที่1 เช็ดตัว
สยบครั้งที่1 เช็ดตัวรถสปอร์ตคันหรูแล่นมาจอดที่หน้าประตูบ้านบานใหญ่ ก่อนที่หนุ่มลูกครึ่งตัวสูงจะก้าวลงจากรถแล้วรีบวิ่งไปเปิดประตูข้างคนขับแล้วพยุงคนที่หมดสติให้ลงจากรถแล้วพยุงเข้าบ้านโดยเร็ว"คุณหนูทีพาใครมาคะเนี่ย แล้วทำไมเลือดอาบตัวขนาดนี้"หญิงสูงวัยที่เห็นคุณหนูของบ้านพยุงชายหนุ่มที่มีเลือดอาบเต็มตัวก็ทักเอ่ยถามขึ้น"แม่นมอย่าพึ่งถามผมเยอะเลยครับช่วยเรียกอาหมอให้ผมหน่อยนะครับ"นทีเอ่ยห้ามแม่นมพลางเอ่ยขอแล้วพยุงนาธารขึ้นชั้นบนไปยังห้องนอนตัวเองผ่านไปไม่นานคุณหมอชายหรือที่นทีเรียกว่าอาหมอก็รีบเข้ามาตรวจชายหนุ่มร่างโปร่งที่นอนหน้าซีดอยู่บนเตียงนอนขนาดคิงไซซ์"เป็นไงบ้างครับอาหมอ"นทีเอ่ยถามขึ้นหลังจากเห็นอาหมอของเขาเริ่มเก็บเครื่องไม้เครื่องมือของแพทย์ที่ใช้รักษา"ก็ปลอดภัยแล้ว ดีที่กระสุนไม่ได้ฝังแต่ก็เสียเลือดไปมากเหมือนกัน อาจจะหมดสตินานหลายวันระหว่างนี้อาจะเข้ามาเปลี่ยนน้ำเกลือให้เป็นครั้งคราวแล้วกัน"หมอชายวัยกลางคนเอ่ยบอกอาการของชายหนุ่มร่างโปร่งให้หลานชายฟัง"อ่อขอบคุณครับอาหมอ"นทีกล่าวขอบคุณก่อนจะเดินไปนั่งลงที่ขอบเตียงพลางมองใบหน้าซีดขาวของคนบนเตียง"อาขอถามอะไรหน่อย"คุณหมอชายว
Magbasa pa
สยบครั้งที่2 เดี๋ยวก็ชิน
สยบครั้งที่2 เดี๋ยวก็ชินนาธารร่างบางขยับตัวเล็กน้อยก่อนที่ดวงตากลมสวยจะค่อยๆลืมตาตื่นขึ้น พอดวงตากลมสวยปะทะเข้ากับแสงสว่างของไฟในห้องก็พลางกะพริบตาสองสามทีเพื่อเป็นการปรับสายสายตา ก่อนที่ดวงตากลมสวยจะกวาดมองรอบๆห้อง เพื่อเป็นการสังเกตว่าตนนั้นอยู่ที่ใดแต่พอมองรอบๆแล้วเขานั้นกลับไม่คุ้นตาเอาซะเลยที่นี้ที่ไหนแล้วเขามาอยู่ที่นี้ได้ยังไงเกิดคำถามขึ้นมาในสมองของร่างบางความทรงจำครั้งสุดท้ายที่เขาจำได้คือเขานั้นหมดสติไปที่ข้างริมถนน แล้วทำไมเขาถึงได้มานอนอยู่บนเตียงขนาดใหญ่นี้ได้ละนาธารค่อยๆดันตัวเองให้ลุกขึ้นนั่งก่อนที่จะพยายามพยุงร่างกายที่ไม่มีเรี่ยวแรงลงจากเตียงนอนขนาดใหญ่พรึบแต่พอเท้าของร่างบางก้าวลงแตะพื้น ร่างของเขาก็พลางทรุดลงเข่ากระแทกกับพื้นทันที เพราะขาทั้งสองข้างของเขานั้นไม่มีเรี่ยวแรงเอาซะเลย"ทะ...ทำไมเป็นแบบนี้"นาธารสบถออกมาเสียงแหบพร่าพลางสงสัยว่าทำไมเรี่ยวแรงของเขานั้นไม่มีเลย หรือเป็นเพราะเขานั้นบาดเจ็บเสียเลือดมากไปอย่างงั้นเหรอตุ๊บ"ไม่ได้นาธารมึงจะมัวมานั่งอ่อนแออยู่อย่างนี้ไม่ได้ มึงต้องกลับไปปกป้องน้องมึงป่านนี้ไม่รู้นิวตัลจะเป็นยังไงบ้าง"ธนาธรสบถออกมาเบาๆ ก่อ
Magbasa pa
สยบครั้งที่3 กุญแจมือ
สยบครั้งที่3 กุญแจมือ"เฮ้ออออ"นาธารนั่งถอนหายใจออกมายาวๆก่อนที่จะวางช้อนในมือลงหลังจากที่กินข้าวเข้าไปได้สองสามคำใช่ครับตอนนี้ผมกำลังนั่งทานข้าวอยู่กับนทีสองคน หลังจากเมื่อวานที่นทีเช็ดตัวให้ผมเสร็จนทีก็ขอตัวไปดูผับแต่ก่อนไปก็ไม่วายสั่งให้คนจับตาดูผมไว้ไม่ให้ผมหนีไปไหน พอเช้ามาพ่อหนุ่มใบหน้าลูกครึ่งนี้ก็มาปลุกผมถึงเตียง แถมยังคงบังคับที่จะเช็ดตัวให้ผมเหมือนเดิมผมก็พยายามห้ามแต่ก็เหมือนเดิมห้ามไปก็เท่านั้น เพราะคนหน้ามึนนี้มันไม่ฟังผมเลยพอเช็ดตัวเสร็จสรรพเขาก็พาผมลงมานั่งกินข้าวอย่างที่เห็นนี้แหละ"เป็นอะไรอาหารไม่ถูกปากเหรอ"นทีที่เห็นนาธารนั่งถอนหายใจ แล้วรวบช้อนในมือหลังจากที่กินข้าวเข้าไปได้ไม่กี่คำก็เอ่ยถามขึ้น"เปล่าครับ...อาหารอร่อยทุกอย่างเลย แค่ผมยังไม่ค่อยหิวแค่นั้นเอง"นาธารเอ่ยตอบนทีก่อนที่จะลุกขึ้นแล้วถือจานข้าวของตัวเองเข้าไปเก็บในครัว นทีที่เห็นนาธารลุกออกไปก็วางช้อนลงก่อนจะลุกขึ้นแล้วเดินตามหลังนาธารเข้าไปในครัว"คุณทานแค่นี้แล้วเมื่อไหร่จะหายดี เดี๋ยวก็ได้เป็นโรคกระเพาะเพิ่มหรอก"นทีเอ่ยพูดกับนาธารหลังจากเดินมาหยุดอยู่ด้านหลังของชายร่างโปร่ง ก่อนที่จะพึมพำออกมาเบาๆไม่ใ
Magbasa pa
สยบครั้งที่4 ดูแล
สยบครั้งที่4 ดูแล "โอ๊ยยยยหงุดหงิด"ร่างโปร่งบ่นออกมาอย่างโมโหเมื่อเขาพยายามนั่งปลดกุญแจมือมาเกือบจะชั่วโมงแล้วแต่ก็ยังปลดไม่ได้ โมโหๆๆๆๆ คำๆนี้ดังขึ้นในหัวของนาธารไม่หยุดหย่อนบอกเลยตอนนี้นั้นเขาโมโหเป็นอย่างมาก ตลอดชีวิตที่เขาโตมาจนอายุปามาสามสิบสองปีขนาดนี้แล้ว เขายังไม่เคยโดนใครจับเขาล็อกกุญแจมือแบบนี้เลยนะ เขายังไม่อยากจะเชื่อเลยว่าตัวเองจะโดนชายหนุ่มลูกครึ่งอย่างนทีจับมาใส่กุญแจมือขังเขาไว้แบบนี้ แกร๊ก เสียงเปิดประตูห้องดังขึ้นเรียกให้นาธารที่กำลังสาละวนอยู่กับกุญแจมืออยู่นั้น ได้หันไปเอ่ยพูดขึ้นเพราะคิดว่าเป็นชายหนุ่มลูกครึ่งเปิดเข้ามา "นี่คุณปล่อยผมเดี๋ยวนี้นะ!!!...อะอ่าวแม่นมเองเหรอครับ"นาธารเอ่ยขึ้นก่อนที่จะเปลี่ยนน้ำเสียงจากที่โมโหเป็นเสียงอ่อนลง เมื่อเห็นคนที่เปิดเข้ามานั้นเป็นแม่นมหญิงสูงวัยผู้อ่อนโยนที่คอยดูแลเขา 
Magbasa pa
สยบครั้งที่5 ใจจะวาย
สยบครั้งที่5 ใจจะวาย "เฮ้ยคุณจะทำอะไรถอยไปเลยนะ" นาธารร้องห้ามคนตัวสูงกว่าพลางยกมือขึ้นดันหน้าอกคนตรงหน้า เมื่อเห็นว่าหนุ่มลูกครึ่งนั้นเดินเข้ามาประชิดตัวเองเกินไป "ให้ผมดูแลคุณนะนาธาร"นทีเอ่ยถามขึ้นอีกครั้งพลางก้าวเดินเข้าประชิดชายร่างบาง มือหนาก็ยกขึ้นจับมือบางออกจากแผงอกตัวเองก่อนจะโน้มใบหน้าลูกครึ่งไปใกล้ใบหน้าของนาธาร "คะ...คุณ" นาธารที่โดนคนตรงหน้าจู่โจมก้มหน้าลงมาใกล้หน้าตนเองก็พลางตื่นกลัวพยายามจะถอยหลังหนี แต่ก็โดนคนตัวสูงกว่าคว้าเอวเข้าไปประชิดจนถอยหนีไม่ได้ อะไรกัน...นี้มันสถานการณ์อะไรกันเนี่ยยยย แล้วเขาต้องรับมือกับมันยังไงตั้งแต่เกิดมาเขายังไม่เคยพบเจอสถานการณ์แบบนี้สักครั้งเลย ตั้งแต่จำความได้เขาก็มีแต่ต้องซ้อมยิงปืนซ้อมป้องกันตัว เรื่องรักๆใคร่ๆนี่ไม่ต้องมาพูดกับเขาเล
Magbasa pa
สยบครั้งที่6 รู้สึกปลง
สยบครั้งที่6 รู้สึกปลง "นี้คุณเลิกแตะต้องตัวผมสักทีได้มั้ย"ผมเอ่ยห้ามคนตัวสูงกว่าขึ้นเสียงเข้มเมื่อมือปลาหมึกของเขานั้นไม่ยอมจะอยู่เฉยสักที ตลอดระยะทางที่นทีขับรถมานั้นมือของนทีนั้นไม่อยู่นิ่งเลยทั้งเอื้อมมาจับมือผมเดี๋ยวก็เอื้อมมาจิ้มแก้มผมเดี๋ยวก็มาลูบขาผม ผมละเบื่อคนข้างๆผมเหลือเกินตั้งแต่ขึ้นมานั่งบนรถคนตัวสูงกว่านี้ไม่เคยจะอยู่นิ่งๆสักที เฮ้อชีวิตที่สงบของผมต้องมาวุ่นวายเพราะคนที่ช่วยชีวิตผมจริงๆใช่มั้ย ถ้าไม่ติดว่าช่วยชีวิตไว้นะพ่อจะยิงทิ้งจริงๆด้วย "นี่!ไม่คิดจะฟังกันเลยใช่มั้ย"ผมหันไปเอ่ยถามคนขับอย่างเหลืออด เมื่อนทีเอื้อมมือมาวางไว้บนหน้าขาของผมอีกแล้ว "ก็แค่วางมือไว้เฉยๆเอง"นทีตอบออกมานิ่งๆสายตาของเขาก็ยังคงมองตรงไปข้างหน้า "เฮ่ออออจริงๆเลย"ผมถอนหายใจออกมาอย่างปลงๆ ก่อนจะทอดมองวิวถนนนอกหน้าต่าง
Magbasa pa
สยบครั้งที่7 ไม่ได้ใจดี
สยบครั้งที่7 ไม่ได้ใจดี "กูไม่ได้สนิทกับน้อง แต่กูสนิทกับพี่อย่างนี้กูมาได้มั้ย"ผมเอ่ยตอบเพื่อนสนิทออกไปก่อนจะก้าวเดินมาหยุดอยู่ข้างๆนาธาร "หมายความว่าไงว่ะ"ฟิลิปป์ที่ได้ยินคำพูดของผมก็พลางขมวดคิ้วสงสัยในคำพูดของผมก่อนจะเอ่ยปากถาม "เออหนาอย่ามายุ่งเรื่องของกูเลยห่วงเรื่องของมึงก่อนเถอะ ยังไงอะเราทำไมไปทำน้องอ้วกท้องได้ว่ะ"นทีตอบปัดคำถามของฟิลิปป์ ก่อนที่จะเอ่ยถามแกรมแซวฟิลิปป์ออกไปโดยที่มีดวงตาคู่สวยของคนที่ยืนอยู่ข้างๆเหลียวมองอยู่ "เสือกไปทุกเรื่องจริงๆ"ฟิลิปป์ที่โดนเพื่อนชายถามก็สบถด่าออกมาอย่างเบื่อหน่าย "พี่ธารรู้จักพี่นทีด้วยเหรอ ทำไมถึงได้มาด้วยกันได้"นิวตัลที่นั่งสงสัยอยู่นานก็ได้เอ่ยถามพี่ชายของตนเองขึ้นพลางมองทั้งสองสลับกันไปมาอย่างสงสัย "นทีเขาช่วยชีวิตพี่ไว้น่ะ"นาธารเอ่ยตอบข้อสงสัยน้องชาย
Magbasa pa
สยบครั้งที่8 ความเจ็บ
สยบครั้งที่8 ความเจ็บ สามเดือนต่อมา "นายครับ ผมว่านายพักก่อนเถอะครับเดี๋ยวตรงนี้ผมจัดการต่อเอง"พีลูกน้องคนสนิทของนาธารเอ่ยพูดขึ้น เมื่อเห็นว่าผู้เป็นนายยกมือขึ้นมานวดขมับตัวเองบ่อยครั้ง หลายเดือนมานี้ธนาธรนั้นหักโหมงานอย่างหนักอาจเป็นเพราะช่วงที่ตัวเขาบาดเจ็บตอนนั้น ทำให้งานของเขาขาดช่วงไปเลยทำให้เขาต้องมาเริ่มจัดแจงงานใหม่ทั้งหมด มันเลยทำให้เขาไม่ค่อยมีเวลาพักผ่อนแถมตลอดระยะเวลาสามเดือนที่ผ่านมายังมีนทีเข้ามากวนเขาตลอดเวลายิ่งทำให้ความเงียบสงบของเขาหายไป เขาละไม่ชอบเลยเวลาที่นทีเข้ามายุ่งวุ่นวายในชีวิตเขาเพราะเวลาที่นทีมา เขาไม่เคยเป็นตัวของตัวเองเลยสักครั้งและอีกอย่างคือเวลาที่นทีเข้าใกล้เขา เขาไม่รู้จะต้องทำตัวยังไงเขาไม่ชินเวลาที่มีคนเข้าใกล้เขาขนาดนี้ "ไม่ต้องหรอกพีเหลืออีกแค่นิดเดียวฉันก็ตรวจเสร็จแล้ว"นาธารเอ่ยตอบพีออกไปพลางก้มเซ็นเอก
Magbasa pa
สยบครั้งที่9 น้ำเมา
สยบครั้งที่9 น้ำเมา นาธารหลังจากที่ผมเอ่ยพูดกับฟิลิปป์จบผมก็หันหลังเดินออกมาจากห้องโถงเดินออกมาก้าวขึ้นรถ ก่อนที่พีจะเหยียบคันเร่งพุ่งทะยานตรงมายังบ้าน พอถึงบ้านนิวตัลน้องชายผมก็รีบเปิดประตูลงจากรถเดินตรงเข้าบ้านไปยังห้องตัวเองอย่างเหม่อลอยทันที "เฮ้อฉันจะทำยังไงดี"ผมถอนหายใจสถบออกมาพลางยกมือขึ้นมาปิดหน้าตัวเอง "นายท่าน"พีที่ยังคงนั่งอยู่หลังพวงมาลัยรถเอ่ยเรียกผมขึ้นเสียงเบา ผมรู้ว่าพีคงเป็นห่วงผมเหมือนอย่างเคย "ฉันไม่เป็นไรพี เอาเป็นว่าวันนี้ช่วงสองทุ่มไปส่งฉันที่ผับX ฉันจะไปดื่มผ่อนคลายสักหน่อย"ผมลดมือลงจากใบหน้าก่อนจากเอ่ยขึ้นนิ่งๆ "นายท่านจะดื่มเหรอครับ"พีเอ่ยถามขึ้นอย่างสงสัย คงเพราะผมไม่ได้ออกไปดื่มสังสรรค์นานพีเลยสงสัยและอดเป็นห่วงผมไม่ได้ "อืมฉันอยากไปดื่
Magbasa pa
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status