LOGINเป็นเพราะผมไม่ทำอะไรให้มันชัดเจนสักที นาธารถึงได้ทิ้งผมไปทั้งที่ตั้งท้องลูกของผมโดยที่ผมไม่รู้อะไรเลย "เลิกดื้อได้แล้วฉันเห็นของนายทุกซอกทุกมุมจนชินแล้ว" "ถึงคุณจะเห็นของผมจนชินแล้วแต่ผมไม่ชิน อีกอย่างนั้นมันตอนผมไม่มีสติแต่ตอนนี้ผมมีสติแล้ว"
View Moreบทนำ
ปัง ปัง ปัง
เสียงปืนปะทะกันดังสนั่นไม่ขาดสายร่างของชายชุดดำทรุดล้มหน้าคะมำลงกับพื้นเลือดสีแดงสดค่อยๆไหลลงสาบพื้นดินจนเป็นสีแดง
"นายท่าน ท่านหนีไปก่อนเดียวผมจะยิงสกัดพวกมันไว้นายท่านใช้จังหวะนั้นหนีไปก่อนนะครับ"พีลูกน้องคนสนิทของนาธารหันมาเอ่ยกับนาธารเมื่อคนของตนนั้นเริ่มจะเสียเปรียบ
"พีนายจะบ้าหรือไงจะให้ฉันทิ้งพวกนายแล้วหนีเอาตัวรอดคนเดียวเนี่ยนะ"ผมเอ่ยถามลูกน้องคนสนิทอย่างพี
เมื่ออยู่ๆพีก็มาผลักไสผมให้หนีเอาตัวรอดคนเดียว
สถานการณ์ที่ผมเจอตอนนี้คือโดนลอบฆ่าขนาดกำลังกลับจากโกดังคลังอาวุธและตอนนี้พวกของผมกำลังเสียเปรียบเจ็บหนักล้มตายกันไปมากกว่าครึ่ง
"นายท่าน...ท่านต้องฟังผมตอนนี้ท่านต้องหนีเอาตัวรอดก่อนเพราะท่านคือหัวหน้าแก๊งของเรา แก๊งของเราต้องมีท่านคอยสั่งการ แก๊งเราจะขาดท่านไม่ได้อีกอย่างบอสก็ขาดท่านไม่ได้เช่นกัน"พีเอ่ยขึ้นเตือนสติผมขึ้น
ใช่พีพูดถูกทุกอย่างผมจะมาเอาแต่ใจตอนนี้ไม่ได้
"สัญญา!!!สัญญากับฉันว่านายต้องรอดกลับมาหาฉัน!!!"ผมเงยหน้าขึ้นไปมองพีแล้วเอ่ยขึ้นเสียงเข้ม
"ผมจะพยายามให้สุดความสามารถครับ"พีเอ่ยตอบผมพลางยิ้มอ่อนส่งมาให้
"ไม่!!!นี้เป็นคำสั่งนายต้องรอดกลับมาหาฉัน!!!"
ผมเอ่ยสั่งพีขึ้นเสียงเข้ม
"ครับนายท่านนายท่านดูแลตัวเองด้วยนะครับนายท่านต้องกลับไปรอผมที่ตระกูลนะครับ"
พีขานรับผมก่อนที่จะเอ่ยพูดแล้วฉีกชายเสื้อที่ตัวเองใส่อยู่แล้วยื่นเศษเสื้อที่ฉีกมาให้ผมเพื่อใช้เป็นที่ห้ามเลือดที่ตนแขนของผมเพราะตอนที่ผมวิ่งหนีผมถูกยิง
"นายก็เหมือนกันพี"ผมเอ่ยบอกพีก่อนจะรับเศษเสื้อแล้วรีบลุกขึ้นยืนก่อนจะวิ่งหลบออกไป
แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก
เสียงหอบหายใจยังคงดังขึ้นเรื่อยๆ พร้อมๆกับหยดเลือดที่ไหลตามเรียวแขนแล้วร่วงหล่นลงพื้นร่างซีดขาวเดินโซซัดโซเซตามเส้นทางถนนมืดๆ มีเพียงแสงไฟดวงน้อยๆตามข้างทางที่พอจะเป็นแสงสว่างให้ร่างบางได้พอเห็นทาง
"นิวตัลจะปลอดภัยมั้ยนะ"ร่างสูงโปร่งสบถออกมาเสียงแผ่วเบา
ตอนนี้เขานั้นเป็นห่วงนายน้อยของเขาเหลือเกินกลัวว่านายน้อยของเขาจะโดนสั่งลอบฆ่าเหมือนกัน
"แค่กๆๆ"เสียงไอดังขึ้นก่อนที่ร่างสูงโปร่งจะทรุดนั่งลงข้างพื้นถนน
"แค่กๆๆ หึ! พีฉันคงจะกลับไปรอ แค่กๆๆ นายที่ตระกูลไม่ได้แล้ว"สิ้นเสียงสุดท้ายร่างสูงบางของนาธารก็ฟุบหมดสติไปกับพื้นถนน
พอร่างสูงโปร่งล้มลงนอนหมดสติไปกับพื้นไม่นานแสงไฟจากรถสปอร์ตคันหรูก็ได้สาดส่องมายังร่างของคนที่นอนหมดสติอยู่ข้างถนน
เอี้ยดดดดดดด
เสียงล้อรถสปอร์ตคันหรูเบรกกับถนนดังขึ้นใกล้ๆกับร่างของธนาธรก่อนที่หนุ่มลูกครึ่งนัยน์ตาสีฟ้าประกายจะก้าวลงจากรถสปอร์ตคันหรูแล้วเดินตรงมายังร่างของคนที่นอนอาบเลือดฟุบหมดสติอยู่ที่ข้างริมถนน
"ใครมานอนเจ็บหมดสติอยู่ตรงนี้วะ ไปฟัดกับหมาที่ไหนมาเนี่ย"เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นก่อนที่ขายาวจะนั่งยองๆลงพลางเอื้อมมือไปจับพลิกร่างคนที่นอนฟุบหมดสติอยู่ให้หงายขึ้นพอคนตัวสูงได้เห็นหน้าคนที่นอนหมดสติอยู่ริมถนนก็พลางตกใจ
"คุณธนาธร"เสียงทุ้มสบถชื่อคนตรงหน้าออกมาเบาๆก่อนที่จะรีบพยุงนาธารไปยังรถสปอร์ตคันหรูที่จอดสตาร์ทติดทิ้งไว้
พอพยุงนาธารเข้ามานั่งในรถสปอร์ตเสร็จสรรพคนตัวสูงก็รีบวิ่งมายังฝั่งคนขับก่อนจะเหยียบคันเร่งพุ่งทะยานตรงไปยังบ้านตนทันที
"ขอบคุณนะครับ....ขอบคุณจริงๆที่กลับมาหาที"รอยยิ้มบางเบาแปลเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มกว้างที่แสดงถึงว่าตอนนี้และชีวิตนี้เขานั้นมีความสุขอย่างแท้จริง"ธารก็ขอบคุณทีเหมือนกันนะ ขอบคุณที่รอคอยธารตลอดห้าปีที่ผ่านมา"นาธารหันมายิ้มกว้างจนตาหยีตอบรับนที สองแขนเล็กยกขึ้นคล้องคอ นที ไว้หลวมๆนทีจ้องมองคนใต้ร่างอย่างหลงใหล ใบหน้าลูกครึ่งเคลื่อนเข้าหาใบหน้าสวย ริมฝีปากหนาค่อยๆบรรจงจูบลงบนริมฝีปากบางอย่างแผ่วเบา ปากนุ่มขยับบดเบียดเคล้าคลึงริมฝีปากบางแผ่วเบา ลิ้นร้อนโลมเลียปากเล็กไปทั่วก่อนที่จะแทรกเรียวลิ้นเข้าไปสัมผัสหาความหวาน ลิ้นหนาเกี่ยวกระหวัดหยอกเย้าลิ้นเล็กไปมาจนเกิดเสียงขึ้นเบาๆนทีผละริมฝีปากออกจากร่างโปร่งช้าๆ พลันลากไล่โลมเลียเรียวลิ้นหยอกล้อไปตามลำคอระหงส์ ก่อนที่จะมาหยุดที่รอยแผลเป็นที่ตัวเองเป็นคนทำ ปากนุ่มจูบลงที่รอยแผลเป็นอย่างแผ่วเบานทีเงยหน้าขึ้นมาจ้องมองร่างบาง มือหนาก็พลันลากไล้สัมผัสเนื้อตัวของคนใต้ร่างลงมาเรื่อยๆ ก่อนที่จะเอื้อมไปจับปลายเชือกของชุดคลุมแล้วกระตุกเบาๆ จนเผยให้เห็น เม็ดทับสีสวยที่ก่อนหน้านี้ถูกเสื้อคลุมบดบัง"ธารยังเป็นคนที่สวยเสมอเลยนะครับ"เสียงทุ้มเปล่งขึ้นทำให้ใบหน
บทส่งท้ายธนาธรนั่งพับเพียบตัวเกร็งอยู่ตรงหน้าโซฟาที่มีเหล่าญาติผู้ใหญ่ ฝั่งของธีรวีร์และน้องชายของเขาอย่างนิวตัลที่นั่งเป็นญาติฝั่งเขาเพียงคนเดียวในวันนี้จะถือว่าเป็นวันดีของเขาก็ได้เพราะวันนี้เปรียบเสมือน เป็นวันมงคลสมรสอย่างเป็นทางการของเขาก็ว่าได้ ถึงแม้ว่าตอนต้นเดือนธีรวีร์จะพาเขาและลูกบินไปจดทะเบียนสมรสที่ต่างประเทศแล้วก็ตามณ เวลานี้ธนาธรและธีรวีร์กำลังเข้าพิธีสมรสสวมแหวนกันต่อหน้าญาติของทั้งสองฝ่าย ในวันนี้ทั้งงานมีเพียงแต่คนรู้จักและญาติผู้ใหญ่ของทั้งสองฝั่งเท้านั้น นทีนั้นอยากจะจัดงานใหญ่โตกว่านี้ซะเหลือเกินเขาอยากที่จะประกาศให้โลกรู้ว่าคนนี้น่ะเมียเขาแต่ว่านาธารได้ร้องขอไว้ว่าอยากจะจัดแค่งานเล็กๆอยากให้มีแต่คนรู้จัก ไม่อยากให้สิ้นเปลืองและวุ่นวายเท่าไหร่เพราะลูกชายของพวกเขาก็ยังเด็กไม่อยากให้ลูกเหนื่อยและตกใจกับคนที่ไม่รู้จัก และตัวเขาเองก็ไม่ชอบความชุลมุนวุ่นวายเท่าไหร่นักได้ยินดังนั้นนทีจึงไม่อยากจะขัดนาธาร จึงเป็นเหตุให้ได้เห็นงานแต่งแบบเรียบง่ายในตอนนี้"กว่าจะผ่านเรื่องร้ายเรื่องความเศร้าโศกมาได้ก็หนักเอาการเลย ต่อไปก็ขอให้รักกันมากๆนะลูก หนักนิดเบาหน่อยก็ให้อภัยกัน
ถึงการงานจะไปได้ดีแต่ชีวิตคู่ของลูกชายคนนี้ของหล่อนคงจะทำให้หล่อนผิดหวัง แต่ใครเล่าจะรู้ว่าอยู่ๆวันหนึ่งหล่อนจะได้เห็นน้ำตาและชีวิตที่พังเพของลูกชายคนเล็กของหล่อน ในตอนนั้นมันพัง พังทุกอย่าง ทั้งการงานที่ลูกชายของหล่อนนั้นทิ้งไม่ไยดีไปนานสองนาน ทั้งความสดใสขี้เล่นของลูกชายหล่อนที่หายไป พังแม้กระทั่งร่างกายและจิตใจที่เข้มแข็งของลูกชายหล่อนและเหตุผลที่ทำให้หล่อนนั้นไม่อยากจะเชื่อว่าลูกชายของหล่อนจะเมามายพังเพพินาศขนาดนี้นั้นสาเหตุเพราะพังในความรักในตอนแรกคุณหญิงดารุณีก็พอได้ยินมาบ้างว่าลูกชายคนเล็กของเขานั้นตามจีบชายหนุ่มคนหนึ่งอยู่ แต่ก็ไม่ได้เซ้าซี้ถามว่าเป็นใครเพราะหล่อนนั้นก็ไม่อยากเข้าไปยุ่งวุ่นวายกับชีวิตของลูกชายเท่าไหร่ เพราะลูกชายของเขานั้นก็โตมากแล้ว คงตัดสินใจและแก้ปัญหาเองได้จนมารู้อีกทีก็ตอนลูกชายคนโตรีบวิ่งมาบอกว่าน้องของตนนั้นรถชนต้นไม้บาดเจ็บสาหัส อยู่ที่โรงพยาบาล ในตอนนั้นหล่อนไม่รู้เรื่องอะไรเลยไม่รู้ว่าทำไมลูกชายของหล่อนถึงได้เมามายเป็นหมาทุกวันแบบนี้มารู้เรื่องทุกอย่างอีกทีก็ตอนที่ลูกชายคนโตปริกปากเล่าให้ฟังทุกเรื่อง ร่วมถึงเรื่องที่น้องโดนยิงและคนที่ยิงคือแฟนของ
สยบครั้งที่39 ฝากตัวด้วยครับ"เอ้า!ก็อาเห็นเขามาเฝ้าเราแทนพวกอาที่ไม่ว่างมาดูบ่อยๆตอนนั้นเรายังไม่ได้สติน่ะ แต่พอเราได้สติอาก็ไม่เห็นเขามาอีกเลย"ไม่ใช่ความฝันสินะ:)ธีรวีร์จ้องมองไปยังธนาธรที่ยืนนิ่งค้างทำหน้าตกใจ ในมือที่ถือแฟ้มเอกสารก็พลางอ่อนล้า จนปล่อยแฟ้มเอกสารร่วงหล่นลงพื้นนทีที่เห็นท่าทางนิ่งตกใจของคนรัก ก็รีบก้าวเดินเข้าหาพลางสองมือหน้าเอื้อมลงเก็บแฟ้มเอกสารมาไว้ในมือข้างหนึ่งส่วนอีกข้างเอื้อมไปคว้ามือบางของนาธารข้างหนึ่งมากอบกุมไว้ ก่อนที่จะเอ่ยถามร่างบางตรงหน้าว่าสิ่งที่คุณอาหมอของเขาเอ่ยนั้นใช่เรื่องจริงหรือเปล่า"ธารมาเฝ้าทีจริงๆเหรอครับ"นทีเอ่ยถามคนตรงพลันมุมปากทั้งสองแย้มยิ้มกว้างอย่างปิดความสุขไว้ไม่มิดธนาธรมองชายหนุ่มที่เป็นคุณพ่อของลูกชายที่ยืนยิ้มกว้างส่งมาให้เขา ในใจก็พลางคิดว่าตนนั้นจะตอบยังไงดี จะโกหกก็ไม่ได้เพราะคุณหมอที่เห็นเขานั่งเฝ้านทีตอนแอดมิดอยู่โรงพยาบาลเกือบจะเป็นอาทิตย์ก็อยู่ที่นี้ด้วยใครมันจะไปรู้เล่า!ว่าคุณหมอชายที่ทักทายและชวนเขาพูดคุยทุกวันตอนนั่งเฝ้านที จะเป็นคนรู้จักของคนตัวสูงที่ยืนจับมือเขาอยู่ตอนนี้ก็นึกว่าเป็นคุณหมอที่ดูแลเคสของนทีเฉยๆ"น
"โอ๊ยยยฉันเจ็บนะ ปล่อยนะไอ้บ้า ฉันเจ็บ ปล่อย!โอ๊ยยยยช่วยด้วย"พิมพ์ร้องออกมาเสียงหลง ริมฝีปากก็เอ่ยร้องบอกให้นาธารปล่อยพลางเอียงเอ่ยร้องขอให้ลูกน้องช่วยตัวเองช่วยไปด้วย"ผมถามว่าคุณมีสิทธิ์อะไร! คุณมีสิทธิ์อะไรมาทำให้ลูกของผมร้องไห้! คุณมีสิทธิ์อะไรมาทำให้ลูกผมมีแผล!"นาธารเอ่ยถามหญิงสาวตรงหน้าซ้ำๆม
เด็กชายตัวน้อยที่นั่งดูการ์ตูนในคอมพิวเตอร์ที่โต๊ะทำงานรอพ่อประชุมจนเบื่อแล้วก็ตัดสินใจกดออกแล้วปิดหน้าจอคอม ก่อนที่สองขาเล็กจะก้าวเดินตรงออกจากห้องทำงานของผู้ที่เป็นบิดา"อะ! หนูจะไปไหนคะ ท่านรองบอกให้รอในห้องไม่ใช่เหรอหรือว่าหิว ให้น้าไปเอาขนมมาเพิ่มให้มั้ย"สาวผู้ช่วยเลขาที่นั่งทำงานอยู่หน้าห้อง
แต่อีกใจก็ยังคงบอกให้เขาคิดบวกคิดเข้าข้างตัวเองให้เขาความมั่นใจคิดในแง่บวกว่า มันคงเป็นไปไม่ได้เพราะถ้านาธารไปเจอคนใหม่ ไปเริ่มต้นใหม่กับผู้หญิงที่นู่น เด็กที่ชื่อนิคเนมคงไม่โตเร็วจนพูดและฟังรู้เรื่องขนาดนี้ อย่างมากๆเด็กที่นาธารพากลับมาด้วยก็คงอายุได้แค่ขวบสองขวบแต่ว่าเด็กคนนี้ อายุต้องมากกว่าสองข
ถึงแม้ตลอดระยะเวลาห้าปีที่ผ่านมา เขาจะได้ยินเรื่องราวของคนตรงหน้านี้จากปากของน้องชาย แต่เขาก็ยังไม่หายคิดถึงสัมผัสที่อบอุ่นและน้ำเสียงอันละมุนของคนคนนี้ได้เลย"แต่ทุกวันต่อจากนี้ ทีขอทำให้มันเป็นทุกวันที่ดีของธารได้มั้ย ทีไม่สามารถกลับไปแก้ไขอดีตแย่ๆที่ผ่านมาของธารได้แต่ต่อจากนี้ทีทำให้มันดีได้แน่ๆ
reviews