Alle Kapitel von สยบรักแม่หนู(นาย)มาเฟีย(Mpreg): Kapitel 41 – Kapitel 50

"โอ๊ยยยฉันเจ็บนะ ปล่อยนะไอ้บ้า ฉันเจ็บ ปล่อย!โอ๊ยยยยช่วยด้วย"พิมพ์ร้องออกมาเสียงหลง ริมฝีปากก็เอ่ยร้องบอกให้นาธารปล่อยพลางเอียงเอ่ยร้องขอให้ลูกน้องช่วยตัวเองช่วยไปด้วย"ผมถามว่าคุณมีสิทธิ์อะไร! คุณมีสิทธิ์อะไรมาทำให้ลูกของผมร้องไห้! คุณมีสิทธิ์อะไรมาทำให้ลูกผมมีแผล!"นาธารเอ่ยถามหญิงสาวตรงหน้าซ้ำๆมือที่จิกอยู่ที่ต้นแขนของพิมพ์นั้นก็พลางเขย่าตัวพิมพ์ไปมาไม่หยุด นัยน์ตาสีดำขลับก็ยังคงจ้องมองดวงตาของพิมพ์ด้วยความโกรธแค้นเคือง จนทำให้ตอนนี้พิมพ์นั้นเริ่มที่จะหวาดกลัวชายหนุ่มตรงหน้าแล้ว"เอ่อ...คือผมว่าค่อยๆ คุยกันเถอะนะครับคุณ ปล่อยหัวหน้าพวกผมก่อนเถอะนะครับ"ลูกน้องที่รอบมองดูเหตุการณ์ได้สักพักตัดสินใจเอ่ยห้ามขึ้นอย่างกล้าๆกลัวๆ เพราะมองดูสีหน้าและท่าทางของชายร่างโปร่งแล้วนั้นมันชักน่ากลัวแปลกๆถึงจะมีใบหน้าที่หล่อเหลาค้อนไปทางสวยก็เถอะ แต่มันก็ไม่ช่วยลดความน่ากลัวลงเลยสักนิด"มีเรื่องอะไรกันครับ"รปภ สองคนที่โดนเรียกให้ขึ้นมาเอ่ยถามทันทีที่มาถึง ก่อนที่จะเห็นสถานการณ์ที่วุ่นวายตรงหน้า ก็รีบเดินมาจับนาธารเพื่อจะแยกออกจากบุคลากรของบริษัท"จับไอ้บ้านี้กับลูกมันไปส่งตำรวจเลย มันบ้าเสียสติจนทำร

"ครับ...เชิญพูดเลยครับและผมจะถือว่าเรื่องที่ผมพูดว่าจะไล่ทุกคนในแผนกออกเป็นโมฆะ แต่คนที่ทำลูกผม ผมไม่ปล่อยไว้แน่"เหล่าพนักงานที่ได้ยินที่ท่านรองพูดต่างฉีกยิ้มดีใจที่ตนนั้นไม่ต้องไปหางานใหม่แล้ว จะไม่ให้พวกเขาดีใจได้ไงละก็ที่นี้ให้เงินเดือนดีขนาดนี้ จะไปหาบริษัทที่ไหนที่สตาร์ทเงินเดือนเด็กใหม่ที่สองหมื่นได้เหมือนที่นี้พิลมลที่ได้ยินนทีพูดดังนั้นก็เริ่มที่เล่าเรื่องทั้งหมดให้ท่านประธานและท่านรองฟังนทีและธีมได้ฟังเรื่องทั้งหมดก็หันไปมองยังหญิงสาว ส่วนพิมพ์ที่เห็นชายทั้งสองมองมายังตนก็รีบปฏิเสธว่าเรื่องทั้งหมดที่หญิงวัยกลางคนเหล่านั้นมันไม่จริง เหล่าพนักงานในแผนกที่ไม่อยากโดนไล่ออกก็เลยพากันออกปากออกเสียงว่าสิ่งที่พิลมลพูดมานั้นเป็นความจริงทั้งหมดจนหญิงสาวนั้นแก้ตัวไม่ได้"มีอะไรจะแก้ตัวอีกมั้ยครับคุณพิมพ์"ธีมเอ่ยถามพิมพ์ขึ้นเสียงนิ่ง"พี่ธีม...คือพิมพ์ไม่ได้ตั้งใจ""กรุณาเรียกผมว่าท่านประธานด้วยครับคุณพิมพ์ อย่างที่น้องชายผมบอก ว่าแม่ผมไม่ได้มีน้องสาวให้พวกเรา"ธีมเอ่ยขึ้นเสียงนิ่งอีกครั้งพลางหันไปกระตุกยิ้มให้น้องชายตัวเองว่าเป็นอันรู้กัน"พวกพี่จะมาทำแบบนี้กับพะ....""มีเรื่องอะไรกัน

"กูไม่ไหวธีม ตอนนี้กูไม่ไหวเลย อึก เจ็บ กูเจ็บ มันเจ็บไปหมดเลยธีม อึก กูรู้สึกเจ็บไปหมดเลยว่ะ ทำไมว่ะ อึก ทำไมต้องทิ้งกูไปด้วย อึกทำไมธารต้องทิ้งกู"นทีนั่งให้ธีมกอดปลอบตัวเอง ปากหนาก็พลางเอ่ยตัดพ้อออกมาต่างๆนานา น้ำตาสีใสก็ยังคงหลั่งไหลไม่หยุด"ระบายออกมาให้หมด ระบายความเจ็บที่อยู่ในใจของมึงออกมาให้หมดเอาให้มันหายเจ็บภายในวันนี้ แล้วพรุ่งนี้เริ่มต้นใหม่กัน ถ้ามึงยังรักเขายังอยากกลับไปคืนดีกับเขา พรุ่งนี้กูจะพามึงไปหาเขาเองพาไปง้อพาไปเอาเขากลับคืนมา""มันไม่ทันแล้วธีม เขาทิ้งกูไปแล้วธีม อึก เขาทิ้งกูไปต่างประเทศแล้ว"...หนึ่งอาทิตย์ต่อมาRrrrr Rrrrr Rrrrr"ฮัลโหล"/มึงอยู่ไหนที วันนี้ป๊าบอกให้มึงกลับบ้านนะ/ปลายสายเอ่ยถามน้องชายทันทีที่กดรับสาย"กูกำลังขับรถไป มึงมีไรอีกมั้ยธีม"เสียงทุ้มเอ่ยตอบพี่ชายเสียงยานบ่งบอกว่าวันนี้เขานั้นก็ดื่มหนักอีกแล้ว/ทีมึงดื่มอีกแล้วเหรอว่ะ มึงจะดื่มทุกวันแบบนี้ไม่ได้นะเว้ย ไหนวันนั้นมึงบอกกูว่าจะเลิกดื่มเพื่อรอเขากลับมาแล้วไง/"กูห้ามตัวเองไม่ได้ ยิ่งกูนึกถึงหน้าเขากูยิ่งทรมาน กูคิด....เห๊ยยยยย"โครม!!!/ที! ทีมึงได้ยินกูมั้ย! ที! ที!!!/...ด้านนาธา

เขาไม่อยากจะเห็นสภาพของน้องชายที่เมามายไร้จุดหมายแบบนั้นอีก เขาไม่อยากเห็นภาพของน้องชายที่เศร้าสร้อยแบบนั้นอีกครั้งเขาไม่อยากจะเห็นภาพของน้องชายที่ไร้สตินอนเดี้ยงเป็นอาทิตย์ในโรงพยาบาล เขาไม่อยากเห็นน้ำตาของน้องชายของเขาแล้ว"พอแล้วธีม"นทีเอ่ยห้ามพี่ชายเสียงเบา นัยน์ตาเริ่มร้อนขึ้นเรื่อยๆพลางรอบๆดวงตาเริ่มมีน้ำสีใสเอ่อนอง มือหนาที่จับมือเล็กของร่างบางเพิ่มแรงบีบขึ้นอย่างไม่รู้ตัว ก่อนที่ใบหน้าลูกครึ่งจะก้มหน้าลงเพื่อหนีสายตาสวยที่ยังคงจ้องมองมายังเขา"มึงนั่นแหละไอ้ทีที่ต้องหุบปาก มึงจะเก็บความรู้สึกไปอีกนานแค่ไหนจะเก็บเงียบไว้ทำซากอะไร เพราะมึงไม่ยอมพูดสักทีไงนาธารเขาถึงไม่รู้ว่ามึงรู้สึกยังไงไม่รู้ว่ามึงเศร้าแค่ไหนที่เสียเขาไป ว่ามึงเสียใจมากขนาดไหนที่ไม่ได้อธิบายให้เขาฟังและเพราะมึงมัวแต่อมพะนำแบบนี้ไง เขาถึงไม่รู้ว่ามึงรักเขาแบบที่จะตายแทนเขาได้ ไม่สิ มึงเกือบจะตายเพราะคิดถึงเขามาแล้วนะ มึงไม่บอกแล้วเขาจะรู้ไหมเพราะมึงไม่ยอมชัดเจนสักทีแบบนี้ไง"ธีมเอ่ยสาธยายออกมาอย่างเหลืออดที่น้องชายไม่ยอมพูดอะไรออกมาสักทีพลางเหลือบมองไปยังนาธารที่ยังคงยืนจ้องมองนทีนิ่งๆไม่แสดงอาการอะไร"กูบอกให้

สยบครั้งที่39 ฝากตัวด้วยครับ"เอ้า!ก็อาเห็นเขามาเฝ้าเราแทนพวกอาที่ไม่ว่างมาดูบ่อยๆตอนนั้นเรายังไม่ได้สติน่ะ แต่พอเราได้สติอาก็ไม่เห็นเขามาอีกเลย"ไม่ใช่ความฝันสินะ:)ธีรวีร์จ้องมองไปยังธนาธรที่ยืนนิ่งค้างทำหน้าตกใจ ในมือที่ถือแฟ้มเอกสารก็พลางอ่อนล้า จนปล่อยแฟ้มเอกสารร่วงหล่นลงพื้นนทีที่เห็นท่าทางนิ่งตกใจของคนรัก ก็รีบก้าวเดินเข้าหาพลางสองมือหน้าเอื้อมลงเก็บแฟ้มเอกสารมาไว้ในมือข้างหนึ่งส่วนอีกข้างเอื้อมไปคว้ามือบางของนาธารข้างหนึ่งมากอบกุมไว้ ก่อนที่จะเอ่ยถามร่างบางตรงหน้าว่าสิ่งที่คุณอาหมอของเขาเอ่ยนั้นใช่เรื่องจริงหรือเปล่า"ธารมาเฝ้าทีจริงๆเหรอครับ"นทีเอ่ยถามคนตรงพลันมุมปากทั้งสองแย้มยิ้มกว้างอย่างปิดความสุขไว้ไม่มิดธนาธรมองชายหนุ่มที่เป็นคุณพ่อของลูกชายที่ยืนยิ้มกว้างส่งมาให้เขา ในใจก็พลางคิดว่าตนนั้นจะตอบยังไงดี จะโกหกก็ไม่ได้เพราะคุณหมอที่เห็นเขานั่งเฝ้านทีตอนแอดมิดอยู่โรงพยาบาลเกือบจะเป็นอาทิตย์ก็อยู่ที่นี้ด้วยใครมันจะไปรู้เล่า!ว่าคุณหมอชายที่ทักทายและชวนเขาพูดคุยทุกวันตอนนั่งเฝ้านที จะเป็นคนรู้จักของคนตัวสูงที่ยืนจับมือเขาอยู่ตอนนี้ก็นึกว่าเป็นคุณหมอที่ดูแลเคสของนทีเฉยๆ"น