All Chapters of ยุค 60 เมื่อตัวประกอบไร้ค่าทะลุมิติมาพลิกชะตาชีวิตเป็นนางเอก: Chapter 111 - Chapter 120

“ตัวจิ้นเซวียนเองอาจจะไม่มีใจ แต่คนเป็นแม่อย่างฉันจะอยู่เฉยได้อย่างไร จิ้นเซวียนยังสาว ยังมีโอกาสสร้างชีวิตใหม่ ฉันก็คิดไว้หมดแล้วละ ถ้าจิ้นเซวียนแต่งงานใหม่ ก็ไม่ต้องพาเสี่ยวเยว่กับเสี่ยวถิงตามไปด้วย ปล่อยให้พวกเด็กๆ อยู่กับฉันที่บ้านโม่ก็ได้ จิ้นเซวียนแค่ส่งเงินมาให้ตามกำลังก็พอ อย่างอื่นไม่ต้องเป็นห่วง อยากจะให้จิ้นเซวียนใช้ชีวิตดี ๆ สักครั้ง จะให้อยู่แบบนี้ไปตลอดชีวิตก็อย่างไรอยู่”เรื่องนี้หลินหลานเคยพูดกับสามีแล้ว เมื่อก่อน…สามีอาจจะไม่เห็นด้วย แต่ตอนนี้…ไม่กล้าออกความเห็นอะไรแล้ว สามีจะปล่อยให้ตนเป็นคนตัดสินใจแทนทุกอย่างแม้จะต่างจากมุมมองของจิ้นอิ๋งที่โตมากับแนวคิดผู้หญิงยุคใหม่ แต่…กุ้ยฮวารู้ดีว่า อีกฝ่ายพูดออกมาเพราะเป็นห่วงลูกสาวจริง ๆ“เธอพูดก็ถูก ถ้าจิ้นเซวียนได้แต่งงานกับผู้ชายดี ๆ สักคนก็คงจะดี” กุ้ยฮวาเองก็เห็นด้วยกับหลินหลาน“แต่ว่า…ผู้ชายดี ๆ น่ะ หาไม่ง่ายนะพี่ จิ้นเซวียนเคยแต่งงานมาแล้ว คงหาคู่ได้ยาก ชื่อเสียงก็ไม่ค่อยจะดีด้วย”“ถ้าผู้ชายคนไหนรังเกียจ รับไม่ได้ ก็อย่าไปแต่งเลยนะ พูดถึงเรื่องนี้แล้ว ดีแล้วแหละที่จิ้นเซวียนขอหย่าออกมาเริ่มต้นชีวิตใหม่ ถ้าไม่อย่างนั้น…ไ

เรื่องนี้ทำให้จิ้นอิ๋งถึงกับพูดอะไรไม่ออก เธอไม่พูดอะไร ได้แต่ยืนฟังแม่สามีพูดอย่างเงียบ ๆ“แม่ของจางเซิ่งช่างพูดช่างจามากเลยนะ พอเจอแม่ก็ร่ายยาวไม่หยุด แม่นี่สงสารแม่จางเซิ่งมากเลยนะ ไม่คิดว่าจะมีแม่อย่างแม่ของมี่อวี้อยู่บนโลกนี้ด้วย แม่ประสาอะไรไม่รักลูกตัวเอง จ้องแต่จะปล้นของของลูกสาวตัวเองไป”“แม่ของมี่อวี้ไม่ได้รักลูกสาวตั้งแต่แรกแล้วค่ะ อีกอย่าง…มี่อวี้เองก็อยากจะได้ลูกชาย ไม่ได้อยากได้ลูกผู้หญิงตั้งแต่แรกค่ะ” จิ้นอิ๋งเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงราบเรียบถึงจะเป็นเมียพนักงานขับรถเหมือนกัน แต่…จิ้นอิ๋งกลับไม่มีความรู้สึกเป็นมิตรใด ๆ กับมี่อวี้เลย อุปนิสัยของอีกฝ่ายนั้นตรงกันข้ามกับเธอโดยสิ้นเชิง ยิ่งได้ใกล้ชิดกันในช่วงเวลาที่ผ่านมา จิ้นอิ๋งยิ่งรู้สึกไม่อยากยุ่งไม่อยากเกี่ยวข้องใด ๆ กับมี่อวี้อีก“มี่อวี้อายุยังน้อยอยู่เลย มีลูกสาวแค่คนเดียว ไม่ใส่ใจเสียแล้ว อีกหน่อย…มีลูกชายจริง ๆ จะไม่ทอดทิ้งลูกสาวเลยหรือ ?”“ยังดีที่มีแม่ของจางเซิ่งอยู่ อย่างน้อยก็ยังมีคนดูแลเด็กค่ะแม่”“ก็จริง แม่เห็นแล้วก็อดสงสารเด็กไม่ได้ ทำไมมี่อวี้ถึงได้ใจร้ายกับลูกตัวเองแบบนี้ก็ไม่รู้”“แม่คะ วันนี้เราทำขนมเผื่อไว

งานของฟงฮวาเดือนหนึ่งได้ค่าแรงแค่ 18 หยวน เงินเดือนเพิ่มแค่ 3 หยวนเอง ซื้อของกินได้อย่างมากก็แค่ผักกาดขาวกับหัวไชเท้า 200-300 จินเท่านั้น เงินเดือน 18 หยวนต่อเดือน ซื้ออะไรไม่ได้มากหรอก ไหนจะต้องส่งเงินให้พ่อแม่สามีอีกเดือนละ 10 หยวนเป็นค่าเลี้ยงดู ถ้าไม่ต้องส่งเสียเงิน 10 หยวนนี้ ครอบครัวเธอก็พออยู่ได้ แต่…ตอนนี้ มีลูกเพิ่มอีกคน เธอถึงต้องประหยัด“เรื่องนี้…ไม่มีทางเลือกอื่นจริง ๆ เด็กต้องทนลำบาก กินข้าวต้มร้อน ๆ รอแม่เลิกงานแล้วค่อยไปรับกลับบ้าน”นี่แหละคือความยากลำบากของผู้หญิง เพราะมีลูกต้องเลี้ยงดู ทำให้ไม่สามารถทุ่มเทกับงานได้เต็มที่ ถึงต้องจัดแบ่งเวลาให้ดี หงฮวาลอบถอนหายใจ สีหน้าแลดูเศร้าอย่างเห็นได้ชัด พูดถึงเงิน 10 หยวนที่เธอต้องส่งให้พ่อกับแม่สามีทุก ๆ เดือนแล้วก็ยิ่งปวดใจ หงฮวาอดคิดไม่ได้ เมื่อก่อน…เธอช่างโง่เขลาเหลือเกิน ที่รับปากว่าจะส่งเงินให้พ่อกับแม่สามีแต่ละเดือน เดือนละ 10 หยวน10 หยวนจำนวนไม่ใช่เงินน้อย ๆ แล้ว…พ่อกับแม่สามีทำอะไรให้ครอบครัวเธอบ้าง ? ลูก ๆ ของเธอยังต้องฝากให้แม่เลี้ยงดูอยู่เลย จิ้นอิ๋งคิดแล้วก็รู้สึกสงสารหงฮวา แม่สามีเธอดีไม่มีที่ติจริง ๆ เธอโชคดีมาก

พอจิ้นอิ๋งเห็นแม่ทำหน้าที่ที่ครัวแทน เธอก็รีบเดินมาจัดของข้างนอก ก่อนจะหันไปถามเหวินหงว่า“เหนื่อยไหมคะ ?”“ไม่เหนื่อยเลย” เสียงเข้มเอ่ยตอบอย่างนุ่มนวล พอได้เห็นหน้าภรรยาแล้ว ความเหน็ดเหนื่อยทั้งหมดก็เหมือนจะละลายหายไปหมดสิ้น นัยน์ตาดำขลับจ้องมองผู้เป็นภรรยาไม่ละสายตา มองราวกับหิวกระหาย คิดถึงเสียจนตาลุกวาวจิ้นอิ๋งพอเห็นสายตาคู่นั้นมองมาก็พลันเขินขึ้นมา ไม่ใช่ไม่รู้ว่าเขาคิดถึงเธอมากแค่ไหน เธอกับเขาไม่ได้เจอกันนานเกือบสองเดือน ไม่แปลกที่เขาจะคิดถึงเธอมากขนาดนี้ แต่…ไม่รู้ทำไม แทนที่จะขัดเขิน เธอกลับรู้สึกอิ่มเอมอยู่ในใจ“นั่งพักก่อน” จิ้นอิ๋งกระแอมไอหนึ่งทีแล้วบอกให้เขานั่งลง ก่อนจะหิ้วกระเป๋าเข้าไปในห้อง แล้วกลับมาพร้อมกับกะละมัง มาให้เขาล้างหน้าล้างตาก่อน พอเหวินหงล้างหน้าเสร็จ เขาก็หันไปบอกแม่ที่กำลังยุ่งอยู่ที่ครัวว่า“แม่ครับ ต้มน้ำร้อนให้ผมอีกหม้อนะครับ เดี๋ยวผมจะเช็ดหน้า ล้างเท้าอีกที”“ได้สิ” ผู้เป็นแม่ตอบกลับด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ไม่กี่นาทีต่อมา…บะหมี่ร้อน ๆ หอม ๆ ก็ปรากฎอยู่ตรงหน้า ในชามมีไข่ต้มสองฟอง และยังมีเกี๊ยวไส้ผักกาดขาวกับหมูอีกเจ็ดแปดชิ้น ซึ่งเป็นเกี๊ยวที่กุ้ยฮวากับจ

มี่อวี้เองก็ไม่ได้เจอลูกสาวมานานหลายวัน พอเห็นหน้าลูกเท่านั้นแหละ สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที รีบวิ่งไปอุ้มลูกมากอดไว้แน่น ต่อให้หล่อนจะเย็นชา ไม่สนใจลูกตัวเองก็เถอะ แต่…ในใจยังมีความเป็นแม่อยู่บ้าง สีหน้าของจางเซิ่งก็พลันเปลี่ยนไปแต่…สีหน้าของแม่มี่อวี้ไม่ค่อยจะดีนัก ตั้งแต่แม่ของจางเซิ่งเข้าไปอยู่ในบ้านหลังนั้น ตนก็ไม่ได้อะไรติดไม้ติดมือกลับมาที่บ้านหยางเลย พอเห็นหน้าลูกเขย สีหน้าตนจะดีได้อย่างไรกัน“จางเซิ่งกลับมาแล้วหรือ ?” เวลานี้…จางเซิ่งเองก็ไม่อยากจะเจอแม่ยายเท่าไร แต่ด้วยความเกรงใจในฐานะผู้อาวุโส เขาจึงทักทายแม่ยายออกไป“ครับแม่”“ได้ยินนายเรียกฉันว่าแม่ ฉันไม่กล้ารับนายเป็นลูกเลย” พูดจบ…แม่ของมี่อวี้ก็นิ่งรอดูปฏิกิริยาของจางเซิ่ง แต่เขากลับไม่แสดงสีหน้าใด ๆ ออกมา ไม่พูดอะไรออกมาเลยสักคำสีหน้าของแม่มี่อวี้พลันเปลี่ยนไปทันที แต่…พอนึกได้ว่า ใกล้จะถึงวันสิ้นปีแล้ว คิดว่าจางเซิ่งจะต้องซื้อของมาฝากตนแน่ ๆ แม่ของมี่อวี้ จำใจต้องระงับอารมณ์โกรธไว้“กลับมาคราวนี้อยู่นานกี่วันล่ะ ?” จางเซิ่งกลับมารอหนังสือแจ้งจากหน่วยงาน ไม่รู้ได้หยุดกี่วัน จะกลับไปทำงานวันไหนก็ยังไม่รู้ แม่ยายถามอะไรเข