ยุค 60 เมื่อตัวประกอบไร้ค่าทะลุมิติมาพลิกชะตาชีวิตเป็นนางเอก

ยุค 60 เมื่อตัวประกอบไร้ค่าทะลุมิติมาพลิกชะตาชีวิตเป็นนางเอก

last updateLast Updated : 2026-02-05
Language: Thai
goodnovel16goodnovel
10
2 ratings. 2 reviews
190Chapters
6.2Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

ทะลุมิติมาเป็นลูกสะใภ้เล็กผู้แสนร้ายกาจที่ทุกคนเกลียดชังแล้วยังไง...เธอมีมิติ มีระบบ TaoBao เธอไม่กลัวอะไรทั้งนั้น จริงด้วย...เธอยังมีลูกชายอีกสองคนนี่นา เธอขอสู้เพื่อลูกแล้วกัน

View More

Chapter 1

บทที่ 1 ทะลุมิติเข้ามาอยู่ในนิยาย

CELESTE

"Your husband is having an affair with my wife."

The water in my mouth splashed out before I could stop it.

I stared at Dominic Ford across the table, certain I had heard him wrong. I had to have heard him wrong. Because what he just said was impossible.

Julian would never cheat on me.

"Mr. Ford." I set my glass down carefully, the way you do when your hands are shaking and you don't want anyone to notice. "Is this a joke? Because it's not funny."

"Do I look like I'm joking?"

He didn't. Dominic Ford never looked like anything except serious. But that didn't mean he was right.

"Julian loves me," I said firmly. "He would never do something like this."

"I know." His voice was quiet and tired. "I said the same thing about Sera some months ago."

Sera.

Just her name made my chest do something strange. Seraphine Ford. My best friend since forever. The woman who cried at my wedding. The woman who called me every single day and told me how lucky I was to have a man like Julian.

We were practically sisters.

"This isn't possible," I said again, but my voice came out smaller this time.

Dominic looked at me the way people look at someone they feel sorry for. I hated it.

"Did you never see the signs?" he asked.

"There were no signs."

"Six months, Celeste."

I flinched at the number. "No."

"Six months and you never once suspected anything?"

"I said no." I got to my feet, my chair scraping back loudly. "I trust my husband completely. Whatever you think you know, you're wrong."

"Sit down."

"I'm leaving."

"Sit. Down."

Something in his voice stopped me. Not loud. Not aggressive. Just absolute.

I sat down.

He leaned forward, resting his arms on the table. "Six months ago, did anything change between you and Julian?"

I opened my mouth to speak, but closed it.

Six months.

The memories came without permission. The way Sera had suddenly started visiting more. Two, three, four times a week, always when Julian was home. I had been so happy about it. I thought our friendship was growing deeper. I thought she just missed me.

And Julian. Still loving. Still perfect. Still sending flowers every morning and texting me love notes throughout the day and kissing me like I was something precious each time he walked through the door.

But our sex life.

Three months since he had last touched me. Three long months of 'I'm exhausted baby' and 'once this project is done, I'll make it up to you" and 'just one more year and we'll have everything we've ever wanted.'

I had believed every word.

Stop it. I shook the thoughts away. You're doing exactly what he wants you to do.

"Even if things changed between me and Julian," I said carefully, "that doesn't prove anything."

Dominic pulled out his phone without a word.

He turned the screen toward me.

It took me three full seconds to understand what I was seeing. A luxury club. A private booth. Dark, expensive, intimate.

Julian and Sera.

Together.

My stomach dropped so fast I thought I was going to be sick right there at the table.

"That was taken last week," Dominic said flatly.

"No." I pushed the phone away. "No, that's not possible. Julian was out of the country last week. He was on a business trip. He video called me every single night until I fell asleep."

Dominic didn't argue. He just looked at me.

"He called me," I repeated, my voice cracking slightly. "Every night."

"I know." He took his phone back. "He's very thorough."

The word 'thorough' hit me somewhere tender. Like a bruise being pressed.

"You can see the truth for yourself if you still have doubts," he said.

I wiped the corner of my eye quickly, angry at myself. "What do you mean?"

"Julian probably told you this morning that he's traveling tomorrow. Four days. Business trip, right?"

I went very still. "How do you know that?"

"Because my wife already told me she's visiting her mother for four days." A dry smile crossed his face. It didn't reach his eyes. "They're not going anywhere, Celeste. He booked the entire East Wing of Rosewood Resort. Four days, just the two of them."

The room tilted slightly.

Julian had told me that morning. Before he left for work, still warm from sleep, kissing my forehead. 'I'll miss you every second, baby.' Those were his exact words.

"Come with me tomorrow evening," Dominic said. "If I'm wrong, you'll know. And if I'm right..." He didn't finish the sentence. He didn't need to.

I didn't remember agreeing. But somehow I nodded.

And somehow, I drove myself home.

---

I don't know how I managed it. The whole drive back, my chest felt like something was sitting on it. Heavy and immovable. I kept telling myself it wasn't real. The video was fabricated. Dominic was jealous of what Julian and I had. People did crazy things out of jealousy.

Julian loves me.

When he came home that evening, flowers in hand, eyes soft and warm the way they always were when he looked at me, something in my chest cracked.

See? Look at him. This man is not cheating on you.

He kissed me slow and deep in the kitchen and I kissed him back just as hard, searching for something. A lie. A tell. Anything that would make Dominic's words make sense.

I found nothing.

He asked about my day and I lied through my teeth, smiling up at him like my world hadn't shifted on its axis that afternoon.

That night, I tried again.

I pressed myself against him in bed, my fingers trailing across his chest, and he caught my hand gently.

"Baby." His voice sounded soft, exhausted and genuine. "I'm so tired. The moment this contract is done, every single night is yours. I promise."

"Okay," I whispered.

"I love you so much, baby."

"I know." I replied.

He kissed my forehead and rolled over.

I lay in the dark and listened to him breathe and wondered how a man could lie so beautifully.

Maybe he wasn't lying.

Maybe Dominic was.

I held onto that thought like a lifeline and waited for morning.

---

Julian kissed my cheek in the morning, while I pretended to sleep.

"I'll miss you every second. I love you."

I kept my eyes closed until the front door clicked shut behind him.

I didn't move until noon.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters

reviews

Nattery
Nattery
สนุก น่าติดตาม ขอบคุณที่อัพเดทจนจบ
2026-06-04 09:51:38
0
0
จันจิรา แก้วมณี
จันจิรา แก้วมณี
สนุกค่ะ เรื่อยๆไม่ปวดหัว
2026-05-07 23:21:59
0
0
190 Chapters
บทที่ 1 ทะลุมิติเข้ามาอยู่ในนิยาย
‘โม่จิ้นอิ๋ง’ ชอบอ่านนิยายเป็นงานอดิเรก เธออ่านนิยายมานานหลายสิบปี ไม่คิดว่าวันหนึ่งเธอจะต้องมาเจอกับเหตุการณ์ทะลุมิติเข้ามาอยู่ในนิยาย อย่างเช่นตอนนี้...เธอนั่งอยู่คนเดียวในห้องพักแสนเรียบง่ายที่มีเพียงสีเดียวทั่วทั้งห้อง ลักษณะของห้องแบบนี้จะพบได้ก็แค่ในยุคสมัยนี้เท่านั้นมือเล็กกำกระจกในมือแน่น ภาพสะท้อนในกระจกเผยให้เห็นใบหน้าของเธอที่ดูเหมือนจะอายุมากกว่าความเป็นจริงสัก5-6 ปี แต่ความเป็นจริงแล้ว...เธอเพิ่งจะ 24 เท่านั้น มากกว่าสมัยเรียนมหาวิทยาลัยเพียง 3 ปีแต่ในยุคนี้...จิ้นอิ๋งกลับกลายเป็นแม่ลูกสองไปแล้ว ชีวิตในช่วงเวลานี้เต็มไปด้วยข้อจำกัด ถึงจะมีเงินก็ใช่ว่าจะหาของดี ๆ กินได้ หน้าตาจึงดูหม่นหมอง เหน็ดเหนื่อย เมื่อมองดี ๆ แล้วเธอก็เหมือนคนที่แก่กว่าอายุจริงอยู่ไม่น้อยหลังจากที่ประมวลความทรงจำในหัว จิ้นอิ๋งก็พบว่า...เธอเคยอ่านนิยายเรื่องนี้มาแล้วหลายรอบ และนั่นก็ทำให้เธอจำตอนจบของนิยายเรื่องนี้ได้ดี นิยายแนวย้อนยุคทุกเรื่องมักจะมีตัวละครหญิงที่เติบโตในเมืองชอบจู้จี้ เอาแต่ใจ และชอบหาเรื่องคนอื่นเขาไปทั่ว และคราวนี้...จิ้นอิ๋งดันทะลุมิติมาอยู่ในร่างตัวประกอบนางร้ายไร้ค่าเข้าจนได
Read more
บทที่ 2 ระบบ TaoBao
แต่ก่อนจะพูดถึงไฝเม็ดนั้น…ขอพูดถึงเรื่องสำคัญก่อน เธอได้รับความทรงจำทั้งหมดของเจ้าของร่างนี้มาเรียบร้อยแล้ว และที่น่าตกใจยิ่งกว่านั้นก็คือ...พ่อแม่ของเธอในชาติก่อน ก็คือพ่อแม่ของเธอในชาตินี้ด้วย ต่างกันก็แค่ว่า...ชาติก่อนเธอเป็นลูกคนเดียว แต่ในชาตินี้เธอกลับมีพี่น้องครบ ทั้งพี่สาวคนโต ถัดจากเธอก็มีน้องสาวคนที่สาม และคนสุดท้องก็คือน้องชายน้องชายคนนี้แหละ ที่เป็นเหมือนแก้วตาดวงใจของทั้งบ้านทุกคนในครอบครัวต่างก็ต้องทุ่มเททุกอย่างเพื่อลูกชายคนนี้ ส่วนพ่อแม่ที่เคยรักและตามใจเธอในชาติก่อน บัดนี้กลับกลายเป็นพ่อแม่ย้อนยุคที่เห็นลูกชายสำคัญกว่าลูกสาว ดูถูกลูกสาวชนิดที่ใครเห็นต่างก็ปวดใจ[ขอแสดงความยินดีต่อผู้ใช้ ระบบได้ปรับเปลี่ยนเนื้อหาของบทบาทเสร็จเรียบร้อยแล้ว ต่อจากนี้...ขอให้ผู้ใช้พา ‘TaoBao’ เริ่มต้นชีวิตใหม่อย่างมีความสุขนะคะ~]เสียงปริศนาดังขึ้นในหัวของจิ้นอิ๋ง เธอถึงกับตกใจสะดุ้งโหยง “อะไรกันเนี่ย ?!! แกเป็นใคร ?!!”[ดิฉันไม่ใช่มนุษย์หรอกค่ะ คุณจะเรียกฉันว่า ‘ระบบ’ ก็ได้นะคะ]เสียงนั้นตอบกลับอย่างใจเย็น วินาทีนั้น...จิ้นอิ๋งก็เข้าใจได้ในทันทีว่ามันคือ ‘มือทอง’ ของเธอนี่เอง“ไอ้เถาเป่
Read more
บทที่ 3 ซื้อของกลับไปเยี่ยมลูกชาย
แม้มื้อนี้จะทำให้จิ้นอิ๋งเสียเงินไป 50 เฟิน แต่บอกตามตรงว่า...เธอยังรู้สึกกินไม่ค่อยอิ่มเลย พูดก็พูดเถอะ...ราคานี้จริง ๆ ก็ไม่ได้แพงอะไรนักหรอก เพียงแต่เงินเดือนของเธอในแต่ละเดือนมีแค่15 หยวนเท่านั้น ถ้าจะกินแบบนี้ทุกวันจริง ๆ คงเลี้ยงตัวเองไม่ไหวแน่แต่ตอนนี้...จิ้นอิ๋งกลับไม่รู้สึกเสียดายเงินเลยสักนิด เพราะเงินเดือนของเหวินหงเยอะกว่าเงินเดือนเธอนี่นา เดือนหนึ่งได้มากถึง 35 หยวน ตลอดหลายปีที่ผ่านมา...เงินเดือนของเขา เจ้าของร่างเดิมก็เป็นคนเก็บไว้หมด แล้ว...แม่ของเธอก็มาขอยืมเงินจากเธอไปจนหมดตอนนี้จิ้นอิ๋งยังเหลือเงินติดตัวอยู่นิดหน่อย แต่ก็ไม่มากนักหรอก ร่างระหงเดินเข้าไปในห้อง หยิบเอาสมุดบัญชีเงินฝากของธนาคารออกมาดู ทันทีที่เห็นตัวเลขในสมุด เธอถึงกับหุบยิ้ม พอรวมทั้งเงินเดือนของเธอแล้ว ก็พอแค่ใช้จ่ายดูแลตัวเองไปวัน ๆ ส่วนค่าใช้จ่ายหลักในบ้าน ล้วนแต่ต้องใช้เงินของหานเหวินหงเกือบทั้งสิ้นหานเหวินหงทำงานเป็นคนขับรถบรรทุกระหว่างเมือง รายได้ค่อนข้างดี เพราะนอกจากเงินเดือนหลักแล้ว ยังมีเงินค่ากิน ค่าเบี้ยเลี้ยงอีก เขาจึงมีเงินส่งกลับมาที่บ้านครบ 35 หยวนทุก ๆ เดือน ที่จริงแล้วเงินค่าแรงเข
Read more
บทที่ 4 ตระกูลหาน
คนในครอบครัวหานนั้นซับซ้อนพอสมควร หานเหวินหงมีพี่น้องทั้งหมด 7 คน ชายสี่หญิงสอง และตัวเขาเป็นคนสุดท้องของบ้านหาน พี่ชายคนโตคือ ‘หานเหวินต้า’ พี่ชายรอง ‘หานเหวินเอ๋อ’ พี่ชายสาม ‘หานเหวินซาน’ พี่สาวคนที่สี่ชื่อ ‘หานเหวินซือ’ พี่สาวคนที่ห้าคือ ‘หานเหวินอวี่’ ส่วนพี่ชายคนที่หกคือ ‘หานเหวินเหลียว’หานเหวินหงคือลูกสาวสุดท้องคนที่ 7 ลูกชายคนสุดท้องที่เกิดตอนพ่อแม่เริ่มแก่แล้ว ก็เลยไม่ได้รับการตั้งชื่อตามลำดับตัวเลขเหมือนพี่ ๆ น้อง ๆ แต่ได้ชื่อว่าหานเหวินหงแทนหานเหวินต้าอายุ 41 ปี แต่งงานมีลูกด้วยกัน 4 คนเป็นชายสาม หญิงหนึ่ง ลูกสาวคนโตชื่อ ‘หานโส่วอวี่’ แต่งงานออกเรือนไปแล้ว มีลูกหนึ่งคน หานเหวินต้าได้กลายเป็นคุณตาอย่างเป็นทางการแล้ว ลูกชายคนแรกของเขาชื่อ ‘หานโส่วกั๋ว’ คนที่สองชื่อ ‘หานโส่วเจีย’ คนสุดท้องชื่อ ‘หานโส่วปิ้ง’ ตอนนี้หานโส่วกั๋วอายุ 20 ปีแล้ว กำลังเตรียมตัวจะแต่งงานในปีนี้หานเหวินเอ๋อ วัย 38 ปี แต่งงานมีลูกสามคนเช่นกัน ลูกชายคนโตชื่อ ‘หานโส่วฮา’ ลูกสาวคนกลางชื่อ ‘หานโส่วชุ่ย’ และลูกชายคนเล็กชื่อ ‘หานโส่วไห่’ แม้หานโส่วฮาจะเป็นลูกชายของพี่ชายรอง แต่เขาคือหลานชายคนแรกของตระกูลหาน
Read more
บทที่ 5 ปรับความเข้าใจกับแม่สามี
ตอนที่จิ้นอิ๋งปั่นจักรยานกลับมาถึงหมู่บ้าน ก็เจอเข้ากับกลุ่มป้า ๆ ข้างบ้านที่กำลังยืนเม้ากันอยู่ตามเคย“อ้าว ~นั่นใช่จิ้นอิ๋งภรรยาเหวินหงไหม ? วันนี้กลับมาเยี่ยมลูกหรือ ? ปกติรอวันหยุดกลางเดือนถึงกลับมาเยี่ยมลูกไม่ใช่หรือ ?” ป้าจางที่สนิทกับกุ้ยฮวารีบทักทันทีเมื่อเห็นจิ้นอิ๋ง“สวัสดีค่ะป้าจาง พอดีเพื่อนร่วมงานหนูติดธุระ เลยสลับวันหยุดกับหนู วันนี้ก็เลยได้กลับมาบ้านเร็วค่ะ” จิ้นอิ๋งตอบกลับด้วยรอยยิ้มสุภาพ“อ้อ ~อย่างนี้นี่เอง งั้นรีบกลับบ้านเลยนะ แม่สามีเธอกำลังจะพาเอ้อร์เป่าออกไปเก็บผักป่าอยู่ ไม่รู้ว่าออกไปกันแล้วหรือยัง” ป้าจางพูดด้วยท่าทางเป็นมิตร“งั้นหนูไปก่อนนะคะ ถ้าป้าจางว่าง แวะไปนั่งเล่นที่บ้านได้นะคะ แล้วก็ทุกคนที่นี่ด้วย ถ้าว่างก็แวะไปดื่มชาที่บ้านหนูนะ”พูดจบ...จิ้นอิ๋งก็ปั่นจักรยานไปที่บ้านหาน สำหรับเธอแล้ว...การกลับบ้านครั้งนี้ก็เหมือนปกติทั่วไป แต่สำหรับกลุ่มป้า ๆ ข้างบ้านถึงกับอ้าปากค้างด้วยความประหลาดใจ“ฉันนึกว่าฉันตาฝาดไปนะเนี่ย คนที่ชอบดูถูกคนอื่นอย่างจิ้น อิ๋ง จะพูดดีกับเราจริง ๆ หรือ ?”“เธอไม่ได้ตาฝาดไปหรอก เมื่อกี้คือจิ้นอิ๋งเมียของเหวินหงจริง ๆ”“ฉันก็นึกว่าจิ
Read more
บทที่ 6 สะใภ้หก คือแม่ของนางเอกของเรื่อง
กุ้ยฮวาแบ่งเนื้อเสร็จแล้วก็เอาไปใส่กะละมัง ก่อนจะพูดกับลูกสะใภ้ว่า“อิงอิง หนูอยู่รอแม่ที่บ้านนะ แม่เพิ่งนึกได้ว่ามีเรื่องอยากจะคุยกับป้าจางหน่อยน่ะ ป้าจางยังนั่งอยู่ที่ใต้ต้นไม้ใหญ่หน้าบ้านใช่ไหมลูก ? ”“ใช่ค่ะ” จิ้นอิ๋งตอบรับอย่างไม่ลังเล หลังจากนั้น...ข่าวลือก็แพร่สะพัดไปทั่วหมู่บ้านว่าภรรยาของหานเหวินหงกลับมาแล้ว แถมยังหอบมันหมูก้อนโตติดมือมาด้วยบังเอิญว่า...วันนี้พี่สะใภ้หกของตระกูลหานไม่ได้ไปทำงาน อยู่บ้านพักผ่อน ก็เลยได้ยินข่าวลือนี้เต็มสองหู คนที่นำเรื่องนี้มาบอกก็คือเพื่อนบ้านนั่นเอง“น้องสะใภ้ของเธอน่ะ กลับมาคราวนี้หอบมันหมูกลับมาด้วยนะ ฉันเห็นแล้วตกใจมากไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง ฉันไม่เคยเห็นน้องสะใภ้เธอทำดีกับครอบครัวสามีเธอมาก่อนเลยนะ” ทันทีที่ได้ยินแบบนั้น สีหน้าของพี่สะใภ้หกก็พลันเปลี่ยนไปทันที“เธอพูดจริงเหรอ ? ยัยนั่นเอาเนื้อกลับมาด้วยเหรอ ? วันนี้พระอาทิตย์ขึ้นทางทิศตะวันตกหรือยังไง ?”ความสัมพันธ์ระหว่างจิ้นอิ๋งกับพี่สะใภ้หกไม่ค่อยดีเท่าไรนัก แม่สามีไม่ชอบสะใภ้หกเท่าไร แต่กลับรักและเอ็นดูลูกสะใภ้เล็กยิ่งกว่าอะไร นี่คือเหตุผลที่ทำให้พี่สะใภ้หกเกลียดสะใภ้เล็กอย่างจิ้
Read more
บทที่ 7 อาหารสุดพิเศษ
ความจริงแล้ว...กุ้ยฮวาตั้งใจให้กลิ่นมันหมูเจียวลอยฟุ้งไปทั่วทั้งหมู่บ้าน อยากให้พวกบรรดาป้า ๆ ที่เคยนินททหล่อนลับหลังพากันน้ำลายไหลตายกันให้หมด! ใครใช้ให้พูดจาว่าร้ายหล่อนล่ะ อยากเห็นหล่อนลำบากนักใช่ไหม ? คราวนี้แหละ...จะได้เห็นกันชัด ๆ เลยว่าลูกสะใภ้ของหล่อน ซื้อมันหมูชิ้นใหญ่เบ้อเริ่มกลับมาฝาก!เมื่อกี้...กุ้ยฮวายังไม่เห็นถุงน้ำตาลทรายแดง ไม่งั้นคงหอบถุงน้ำตาลทรายแดงถุงใหญ่นั้นไปอวดทุกคนพร้อมกับเนื้อไปแล้ว จิ้นอิ๋งยืนมองแม่สามีเจียวมันหมูอยู่ข้างนอก เห็นแม่สามีทำท่าทางตลกก็อดขำไม่ได้ ไม่คิดเลยว่าแม่สามีของเธอจะมีมุมที่น่ารักแบบนี้เหมือนคนอื่นเขาด้วย“เอ้อร์เป่า กินนมอร่อยไหมลูก ?” หลังป้อนนมเจ้าตัวเล็กเสร็จ จิ้นอิ๋งจึงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน เจ้าหนูน้อยพยักหน้ารัวแทนคำตอบว่าอร่อยมาก จิ้นอิ๋งนั่งรออยู่นานไม่เห็นลูกชายคนโตกลับมาสักที เธอจึงหันไปถามแม่สามี“แม่คะ ต้าเป่าไปไหนเหรอคะ ?” กุ้ยหานกำลังคนมันหมูในกระทะ ตอบแบบไม่ใส่ใจนักว่า“ไม่รู้เหมือนกัน เจ้าเด็กนั่นคงไปวิ่งเล่นอีกแล้วสินะ หนูไม่ต้องเป็นกังวลไปหรอก พอเจ้านั่นได้กลิ่นเนื้อเมื่อไหร่ เดี๋ยวก็วิ่งกลับมาเองแหละ”ต้าเป่ายัง
Read more
บทที่ 8 ต้องห่างลูกอีกแล้ว
กุ้ยฮวามองเด็ก ๆ นั่งกินกากหมูอย่างเอร็ดอร่อยแล้วก็อดรู้สึกเสียดายไม่ได้ แต่ตนก็ไม่กล้าพูดอะไรมาก กลัวจะถูกลูกสะใภ้คนเล็กต่อว่าหาว่าตนใจแคบ จิ้นอิ๋งเห็นสายตานั้นก็เข้าใจได้ทันที พอแจกกากหมูให้เด็ก ๆ จนครบทุกคนแล้ว เธอจึงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนว่า“แม่คะ ที่เหลือเก็บไว้ผัดผักนะคะ ใส่นิดเดียวก็หอมแล้ว” คำพูดนั้นทำให้กุ้ยฮวาถอนหายใจอย่างโล่งอก ยิ้มออกทันที“ได้ ๆ เดี๋ยวแม่นำกากหมูพวกนี้ไปเก็บก่อนนะ” พูดจบ...กุ้ย ฮวาก็คีบกากหมูอีกชิ้นใส่ปากต้าเป่า แล้วหันไปถามลูกสะใภ้เล็กด้วยน้ำเสียงอารมณ์ดีว่า“อิงอิง เที่ยงนี้เรากินเกี๊ยวกันดีไหมลูก ?” จิ้นอิ๋งคลี่ยิ้มบาง พลางส่ายหน้าเบา ๆ แล้วเอ่ยตอบว่า“ในกระทะมีแต่น้ำมันหมูเต็มไปหมดเลยค่ะ หนูว่าทำผัดผักกินกับหมั่นโถวดีกว่านะคะ”“ดี ๆ” กุ้ยฮวาพยักหน้าเห็นด้วยกับความคิดของลูกสะใภ้เล็ก ในใจแอบคิดว่าลูกสะใภ้คนนี้ช่างรู้จักใช้ชีวิตจริง ๆ ไม่ฟุ่มเฟือยจนเกินตัว กุ้ยฮวาเดินไปหยิบเอาแป้งข้าวโพดมาเตรียมทำหมั่นโถว ส่วนจิ้นอิ๋งก็หันไปเล่นกับต้าเป่าและเอ้อร์เป่า“ต้าเป่า ปกติลูกชอบไปเล่นแถวไหนลูก ? แม่กลัวหนูจะวิ่งเล่นใกล้แม่น้ำ ที่ตรงนั้นอันตรายมากเลยนะ”
Read more
บทที่ 9 อยากให้ลูก ๆ มาอยู่ด้วย
ทันทีที่กุ้ยฮวาได้ยินว่าจิ้นอิ๋งจะพาเด็ก ๆ ไปอยู่ด้วย หัวใจก็พลันเต้นแรงรัวเร็ว ลูกสะใภ้ตั้งใจจะพาตนย้ายไปอยู่ด้วยกันอย่างนั้นเหรอ ?“ถึงตอนนั้น…แม่ก็จะได้ย้ายไปอยู่ด้วยใช่ไหม ?” กุ้ยฮวาถามออกไปด้วยน้ำเสียงลน ๆ สีหน้าเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดคิดว่าตนพูดสิ่งไม่ควรพูดออกไป“ค่ะ แม่จะย้ายไปอยู่กับหนูพร้อมกับเด็ก ๆ ค่ะ” จิ้นอิ๋งตอบสั้น ๆ แต่หนักแน่นในน้ำเสียง กุ้ยฮวานิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เป็นกังวลว่า“แม่เองก็ยินดีจะช่วยเลี้ยงต้าเป่ากับเอ้อร์เป่านะลูก ไม่ใช่ปัญหาเลย แต่แม่อดเป็นกังวลไม่ได้ แม่กลัวว่าแม่จะไปเป็นภาระลูกกับเหวินหง ไหนจะค่าใช้จ่าย ไหนจะค่าเรียนของเด็ก ๆ อีก”ลึก ๆ แล้ว…กุ้ยฮวากลัวว่าค่าใช้จ่ายจะเพิ่มขึ้น กลัวลูกสะใภ้จะหาว่าตนเป็นภาระแล้วกลับมาเย็นชากับตนเหมือนเมื่อก่อน จิ้นอิ๋งรู้ว่าแม่สามีคิดอะไรอยู่ เธอยิ้มบาง ๆ แล้วพูดอย่างอ่อนโยนว่า“แม่ไม่ต้องห่วงนะคะ เงินเดือนของเหวินหงหนูเป็นคนเก็บค่ะ หนูเก็บไว้ใช้มาโดยตลอด เรื่องเงินเล็ก ๆ น้อย ๆ พวกนี้หนูไม่ลำบากเลยค่ะ สิ่งที่หนูคิดหนักจริง ๆ คือเรื่องพ่อ ถ้าแม่ย้ายไปอยู่กับหนู แล้วพ่อจะอยู่กับใครล่ะคะ ?”“โ
Read more
บทที่ 10 ชายที่มีนามว่าหวังเจี้ยนกั๋ว
หลี่หงฮวากับหวังเจี้ยนกั๋วเป็นเพื่อนบ้านกัน พอเจอหน้าก็พูดคุยกันอย่างสนิทสนมอยู่พักหนึ่ง ส่วนจิ้นอิ๋ง….เมื่อเห็นเขาก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง รีบก้มหน้าก้มตาทำงานในทันทีผู้ชายคนนี้…เธอควรหลีกให้ไกลที่สุดถึงจะดี แต่คนอย่างหวังเจี้ยนกั๋ว กลับไม่ปล่อยให้เธอเมินเฉยได้ง่าย ๆ เขาเดินเข้ามาพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล“คนสวยครับ รบกวนชั่งลูกกวาดให้ผมครึ่งชั่งหน่อยครับ” จิ้นอิ๋งไม่ได้ตอบอะไร นอกจากหยิบถุงมาแล้วลงมือชั่งอย่างเงียบ ๆ พอเจี้ยนกั๋วรับถุงไป ก็ทำทีเป็นรีบร้อนเลื่อนมือมาดูนาฬิกา เผยให้เห็นนาฬิกาข้อมือราคาแพงที่ส่งตรงมาจากเซี่ยงไฮ้ แสดงถึงถานะทางบ้านว่ามีหน้ามีตาแค่ไหนในยุคนี้“จ่ายเงินด้วยค่ะ” หวังเจี้ยนกั๋วยื่นเงินส่งให้ พร้อมรอยยิ้มอบอุ่นที่มีนัยแฝง“ผมดูเหมือนคนที่ไม่มีความรับผิดชอบเหรอครับ ?” สายตาเขาแน่นิ่งแต่ลึกซึ้ง คล้ายมีเสน่ห์ที่ชวนให้หลงใหล หากเป็นจิ้นอิ๋งคนเดิมคงเผลอหวั่นไหวไปแล้ว แต่ตอนนี้…เธอไม่ใช่จิ้นอิ๋งคนนั้น คนที่เคยผิดพลาดเพราะในอดีต…หลังจากที่จิ้นอิ๋งยอมตกลงมีอะไรกับเขา พวกเขาก็ถูกจับได้และถูกประณามอย่างรุนแรง จิ้นอิ๋งทนแรงกดดันไม่ไหว สุดท้ายจึงจบชีวิตลงด้วยความสิ้นหวังส่วนเ
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status