ยุค 60 เมื่อตัวประกอบไร้ค่าทะลุมิติมาพลิกชะตาชีวิตเป็นนางเอก

ยุค 60 เมื่อตัวประกอบไร้ค่าทะลุมิติมาพลิกชะตาชีวิตเป็นนางเอก

last updateLast Updated : 2026-02-05
Language: Thai
goodnovel16goodnovel
10
2 ratings. 2 reviews
190Chapters
6.5Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

ทะลุมิติมาเป็นลูกสะใภ้เล็กผู้แสนร้ายกาจที่ทุกคนเกลียดชังแล้วยังไง...เธอมีมิติ มีระบบ TaoBao เธอไม่กลัวอะไรทั้งนั้น จริงด้วย...เธอยังมีลูกชายอีกสองคนนี่นา เธอขอสู้เพื่อลูกแล้วกัน

View More

Chapter 1

บทที่ 1 ทะลุมิติเข้ามาอยู่ในนิยาย

A porta se abriu de repente, batendo contra a parede. 

Carl Whitmore ergueu os olhos da tela do computador, claramente incomodado com a invasão.

À sua frente estava Will Mercer, seu melhor amigo e seu advogado. Porém, naquele momento, o homem parecia qualquer coisa, menos disposto a agir como um dos dois.

Sem dizer uma palavra, Will caminhou até a mesa e deixou uma pasta cair diante dele.

— O que é isso? — perguntou Carl, franzindo a testa.

Will sustentou seu olhar.

Havia incredulidade, irritação... e algo próximo do desprezo.

— Parabéns, Carl.

Ele apoiou as duas mãos sobre a mesa.

— Você tanto insistiu que finalmente conseguiu o que queria.

Carl olhou da pasta para o amigo.

— Do que você está falando?

Will fez um leve gesto com a cabeça.

— Abra.

Carl pegou a pasta e a abriu sem muita pressa. Primeiro estreitou os olhos, como se não tivesse compreendido as letras em destaque no alto da folha. Leu novamente. Sua expressão mudou aos poucos e seus olhos escureceram.

— Quem lhe deu isso?

— O advogado dela.

Carl soltou um riso anasalado e fechou a pasta.

— O que a Lucy está aprontando agora? Quer chamar minha atenção?

Will permaneceu olhando para ele por alguns segundos. Havia incredulidade, mas, acima de tudo, decepção.

— Você ainda consegue brincar com isso, Carl?

Carl ergueu os olhos.

— Vai me dizer o que está acontecendo ou pretende ficar fazendo mistério?

Will respirou fundo, passou a mão pelo rosto e balançou a cabeça lentamente.

— Às vezes eu me pergunto onde foi parar a sua inteligência. Você realmente ainda não entendeu o que tem nas mãos?

Will saiu da sala visivelmente irritado, deixando a porta aberta. Carl passou lentamente os dedos sobre a capa de couro marrom da pasta à sua frente, perdido em pensamentos.

O som de saltos altos pelo corredor chamou sua atenção.

Toc... toc...

Duas batidas suaves na porta.

Olivia Sullivan apareceu com um sorriso delicado no rosto. Os grandes olhos claros pareciam transmitir a mesma doçura de sempre.

— O que aconteceu com o senhor Will?

Carl não respondeu. Apenas abriu a gaveta da mesa, guardou a pasta e a fechou.

Olivia o observou por um instante.

— Quer tomar um café?

— Não. Preciso fazer uma ligação.

Ela apenas assentiu.

— Está bem.

Saiu da sala e fechou a porta devagar, ainda com aquele sorriso gentil nos lábios.

A grande sala no décimo andar de um dos prédios mais importantes do centro de Nova York pareceu maior e mais silenciosa do que de costume.

Carl, então, puxou novamente a pasta da gaveta. Seus olhos percorreram as primeiras linhas mais uma vez, como se procurassem algum detalhe que justificasse aquilo.

Não encontrou.

Pegou o celular sobre a mesa de ébano e discou.

A chamada demorou alguns segundos para completar.

Na terceira tentativa, ela atendeu.

— Sim.

— Venha até aqui.

Houve alguns segundos de silêncio.

— Não há necessidade, Carl. Você pode tratar disso com o meu advogado.

Carl recostou-se na cadeira.

— Não quer que eu assine?

Fez uma breve pausa antes de continuar.

— Então venha me entregar isso pessoalmente.

Seus olhos voltaram para a pasta aberta sobre a mesa.

— Ou você não tem coragem, Lucy?

Lucy Hart embalava suas últimas telas quando o telefone começou a tocar. Naquele instante, retirava da parede da sala o último quadro que ainda permanecia pendurado.

Uma marca mais clara ficou na pintura.

Assim como aquela tela, ela também estivera naquela casa durante cinco anos.

E, como ela, partiria deixando para trás apenas uma pequena sombra. Ela colocou as últimas telas no porta-malas do carro. No caminho, fez uma parada na transportadora. A maior delas seguiria para Montreal.

Poucos minutos depois, estacionou no subsolo da Whitmore Tower.

Vestia uma calça jeans, camiseta branca e um tênis discreto. Os cabelos ondulados, cor de mel, estavam presos em um rabo de cavalo, enquanto a franja suavizava seu rosto. Os grandes olhos verdes lhe davam uma aparência doce, quase ingênua, embora escondessem uma força que poucos conheciam.

Assim que entrou na recepção, a atendente levantou-se da cadeira.

— Senhora Whit...

Nem terminou a frase.

Lucy seguiu em frente sem diminuir os passos e entrou no elevador.

Quando as portas se abriram no último andar, deu de frente com Olivia Sullivan.

O tailleur vermelho impecavelmente ajustado contrastava com os cabelos loiros soltos, perfeitamente alinhados na altura dos ombros.

Olivia sorriu.

— Lucy? Quer que eu avise ao Carl que você chegou?

— Ele me chamou.

Lucy continuou caminhando.

— Talvez ele esteja ocupado...

Ela não respondeu.

Passou por Olivia sem sequer olhar para trás.

Dois toques suaves na porta.

Carl sorriu antes mesmo de responder.

Já sabia quem era.

Ela não perdera tempo.

— Entre.

Levantou-se da cadeira enquanto dobrava lentamente as mangas da camisa. Os cabelos escuros permaneciam impecavelmente alinhados, como se o dia ainda estivesse começando.

Caminhou ao encontro dela e, quando Lucy passou pela porta, fechou-a atrás de si.

— Vamos conversar.

A voz saiu calma enquanto suas mãos pousavam com firmeza sobre os ombros dela.

Lucy não tentou afastá-lo.

Apenas o encarou.

— Não há mais o que conversar, Carl. Basta assinar.

Ele sorriu de lado.

— Mesmo?

Aproximou-se mais um pouco.

— E depois? Vai para onde, Lucy?

Ela permaneceu em silêncio.

— Sem emprego... sozinha...

Seus olhos percorreram o rosto dela.

— Você já se acostumou com esta vida. Com o conforto.

Fez uma pequena pausa antes de completar:

— Você não é mais aquela garota do Kansas.

— Já vivi sem tudo isso antes, Carl.

Ela sustentou seu olhar.

— Se você leu os documentos, viu que não estou pedindo absolutamente nada, embora esta empresa também tenha sido construída com o meu trabalho.

Carl balançou a cabeça, impaciente.

— Pare com isso. Você quer viajar? Podemos ir para Paris. Podemos tirar um tempo. Resolver isso.

Lucy sorriu sem alegria.

— Eu não quero mais nada, Carl. Só a sua assinatura naquele papel.

A voz saiu firme, mas havia um nó em sua garganta que quase a impedia de respirar.

Ela respirou fundo antes de continuar.

— Não é tão difícil assim, é?

Os olhos dele permaneceram fixos nela.

Lucy abaixou a cabeça por um instante.

— Afinal... já não sobrou nada em mim para ser amado.

As palavras atingiram Carl como um golpe.

Ela levou a mão ao bolso da calça, retirou um cartão bancário preto com letras douradas e o estendeu em sua direção.

— O seu cartão.

Ele não o pegou.

Lucy colocou-o sobre a mesa.

— Todo o seu dinheiro continua aí.

Carl franziu a testa.

— O que você está dizendo?

— Nunca usei um centavo do seu dinheiro.

Ela deu um passo para trás.

— E, se não quiser assinar hoje, assinará no tribunal. De um jeito ou de outro, este casamento acabou.

Virou-se e saiu.

Carl permaneceu imóvel por apenas um segundo.

Então correu.

Quando alcançou o corredor, a porta do elevador acabava de se fechar.

Sem pensar, entrou na escada de emergência e desceu correndo.

Alcançou Lucy quando ela já abria a porta do carro.

Segurou-lhe o braço.

— Você não vai me deixar. — disse com a voz grave, segurando-a pelo braço.

Lucy tentou se soltar.

— Me solte, Carl. Você está me machucando.

Ele não respondeu.

Abriu a porta do carro, conduziu-a para dentro com firmeza e fechou a porta. Antes que ela alcançasse a maçaneta, as travas se acionaram.

Carl deu a volta pelo veículo, entrou, ligou o motor e arrancou, fazendo os pneus cantarem.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters

reviews

Nattery
Nattery
สนุก น่าติดตาม ขอบคุณที่อัพเดทจนจบ
2026-06-04 09:51:38
0
0
จันจิรา แก้วมณี
จันจิรา แก้วมณี
สนุกค่ะ เรื่อยๆไม่ปวดหัว
2026-05-07 23:21:59
0
0
190 Chapters
บทที่ 1 ทะลุมิติเข้ามาอยู่ในนิยาย
‘โม่จิ้นอิ๋ง’ ชอบอ่านนิยายเป็นงานอดิเรก เธออ่านนิยายมานานหลายสิบปี ไม่คิดว่าวันหนึ่งเธอจะต้องมาเจอกับเหตุการณ์ทะลุมิติเข้ามาอยู่ในนิยาย อย่างเช่นตอนนี้...เธอนั่งอยู่คนเดียวในห้องพักแสนเรียบง่ายที่มีเพียงสีเดียวทั่วทั้งห้อง ลักษณะของห้องแบบนี้จะพบได้ก็แค่ในยุคสมัยนี้เท่านั้นมือเล็กกำกระจกในมือแน่น ภาพสะท้อนในกระจกเผยให้เห็นใบหน้าของเธอที่ดูเหมือนจะอายุมากกว่าความเป็นจริงสัก5-6 ปี แต่ความเป็นจริงแล้ว...เธอเพิ่งจะ 24 เท่านั้น มากกว่าสมัยเรียนมหาวิทยาลัยเพียง 3 ปีแต่ในยุคนี้...จิ้นอิ๋งกลับกลายเป็นแม่ลูกสองไปแล้ว ชีวิตในช่วงเวลานี้เต็มไปด้วยข้อจำกัด ถึงจะมีเงินก็ใช่ว่าจะหาของดี ๆ กินได้ หน้าตาจึงดูหม่นหมอง เหน็ดเหนื่อย เมื่อมองดี ๆ แล้วเธอก็เหมือนคนที่แก่กว่าอายุจริงอยู่ไม่น้อยหลังจากที่ประมวลความทรงจำในหัว จิ้นอิ๋งก็พบว่า...เธอเคยอ่านนิยายเรื่องนี้มาแล้วหลายรอบ และนั่นก็ทำให้เธอจำตอนจบของนิยายเรื่องนี้ได้ดี นิยายแนวย้อนยุคทุกเรื่องมักจะมีตัวละครหญิงที่เติบโตในเมืองชอบจู้จี้ เอาแต่ใจ และชอบหาเรื่องคนอื่นเขาไปทั่ว และคราวนี้...จิ้นอิ๋งดันทะลุมิติมาอยู่ในร่างตัวประกอบนางร้ายไร้ค่าเข้าจนได
Read more
บทที่ 2 ระบบ TaoBao
แต่ก่อนจะพูดถึงไฝเม็ดนั้น…ขอพูดถึงเรื่องสำคัญก่อน เธอได้รับความทรงจำทั้งหมดของเจ้าของร่างนี้มาเรียบร้อยแล้ว และที่น่าตกใจยิ่งกว่านั้นก็คือ...พ่อแม่ของเธอในชาติก่อน ก็คือพ่อแม่ของเธอในชาตินี้ด้วย ต่างกันก็แค่ว่า...ชาติก่อนเธอเป็นลูกคนเดียว แต่ในชาตินี้เธอกลับมีพี่น้องครบ ทั้งพี่สาวคนโต ถัดจากเธอก็มีน้องสาวคนที่สาม และคนสุดท้องก็คือน้องชายน้องชายคนนี้แหละ ที่เป็นเหมือนแก้วตาดวงใจของทั้งบ้านทุกคนในครอบครัวต่างก็ต้องทุ่มเททุกอย่างเพื่อลูกชายคนนี้ ส่วนพ่อแม่ที่เคยรักและตามใจเธอในชาติก่อน บัดนี้กลับกลายเป็นพ่อแม่ย้อนยุคที่เห็นลูกชายสำคัญกว่าลูกสาว ดูถูกลูกสาวชนิดที่ใครเห็นต่างก็ปวดใจ[ขอแสดงความยินดีต่อผู้ใช้ ระบบได้ปรับเปลี่ยนเนื้อหาของบทบาทเสร็จเรียบร้อยแล้ว ต่อจากนี้...ขอให้ผู้ใช้พา ‘TaoBao’ เริ่มต้นชีวิตใหม่อย่างมีความสุขนะคะ~]เสียงปริศนาดังขึ้นในหัวของจิ้นอิ๋ง เธอถึงกับตกใจสะดุ้งโหยง “อะไรกันเนี่ย ?!! แกเป็นใคร ?!!”[ดิฉันไม่ใช่มนุษย์หรอกค่ะ คุณจะเรียกฉันว่า ‘ระบบ’ ก็ได้นะคะ]เสียงนั้นตอบกลับอย่างใจเย็น วินาทีนั้น...จิ้นอิ๋งก็เข้าใจได้ในทันทีว่ามันคือ ‘มือทอง’ ของเธอนี่เอง“ไอ้เถาเป่
Read more
บทที่ 3 ซื้อของกลับไปเยี่ยมลูกชาย
แม้มื้อนี้จะทำให้จิ้นอิ๋งเสียเงินไป 50 เฟิน แต่บอกตามตรงว่า...เธอยังรู้สึกกินไม่ค่อยอิ่มเลย พูดก็พูดเถอะ...ราคานี้จริง ๆ ก็ไม่ได้แพงอะไรนักหรอก เพียงแต่เงินเดือนของเธอในแต่ละเดือนมีแค่15 หยวนเท่านั้น ถ้าจะกินแบบนี้ทุกวันจริง ๆ คงเลี้ยงตัวเองไม่ไหวแน่แต่ตอนนี้...จิ้นอิ๋งกลับไม่รู้สึกเสียดายเงินเลยสักนิด เพราะเงินเดือนของเหวินหงเยอะกว่าเงินเดือนเธอนี่นา เดือนหนึ่งได้มากถึง 35 หยวน ตลอดหลายปีที่ผ่านมา...เงินเดือนของเขา เจ้าของร่างเดิมก็เป็นคนเก็บไว้หมด แล้ว...แม่ของเธอก็มาขอยืมเงินจากเธอไปจนหมดตอนนี้จิ้นอิ๋งยังเหลือเงินติดตัวอยู่นิดหน่อย แต่ก็ไม่มากนักหรอก ร่างระหงเดินเข้าไปในห้อง หยิบเอาสมุดบัญชีเงินฝากของธนาคารออกมาดู ทันทีที่เห็นตัวเลขในสมุด เธอถึงกับหุบยิ้ม พอรวมทั้งเงินเดือนของเธอแล้ว ก็พอแค่ใช้จ่ายดูแลตัวเองไปวัน ๆ ส่วนค่าใช้จ่ายหลักในบ้าน ล้วนแต่ต้องใช้เงินของหานเหวินหงเกือบทั้งสิ้นหานเหวินหงทำงานเป็นคนขับรถบรรทุกระหว่างเมือง รายได้ค่อนข้างดี เพราะนอกจากเงินเดือนหลักแล้ว ยังมีเงินค่ากิน ค่าเบี้ยเลี้ยงอีก เขาจึงมีเงินส่งกลับมาที่บ้านครบ 35 หยวนทุก ๆ เดือน ที่จริงแล้วเงินค่าแรงเข
Read more
บทที่ 4 ตระกูลหาน
คนในครอบครัวหานนั้นซับซ้อนพอสมควร หานเหวินหงมีพี่น้องทั้งหมด 7 คน ชายสี่หญิงสอง และตัวเขาเป็นคนสุดท้องของบ้านหาน พี่ชายคนโตคือ ‘หานเหวินต้า’ พี่ชายรอง ‘หานเหวินเอ๋อ’ พี่ชายสาม ‘หานเหวินซาน’ พี่สาวคนที่สี่ชื่อ ‘หานเหวินซือ’ พี่สาวคนที่ห้าคือ ‘หานเหวินอวี่’ ส่วนพี่ชายคนที่หกคือ ‘หานเหวินเหลียว’หานเหวินหงคือลูกสาวสุดท้องคนที่ 7 ลูกชายคนสุดท้องที่เกิดตอนพ่อแม่เริ่มแก่แล้ว ก็เลยไม่ได้รับการตั้งชื่อตามลำดับตัวเลขเหมือนพี่ ๆ น้อง ๆ แต่ได้ชื่อว่าหานเหวินหงแทนหานเหวินต้าอายุ 41 ปี แต่งงานมีลูกด้วยกัน 4 คนเป็นชายสาม หญิงหนึ่ง ลูกสาวคนโตชื่อ ‘หานโส่วอวี่’ แต่งงานออกเรือนไปแล้ว มีลูกหนึ่งคน หานเหวินต้าได้กลายเป็นคุณตาอย่างเป็นทางการแล้ว ลูกชายคนแรกของเขาชื่อ ‘หานโส่วกั๋ว’ คนที่สองชื่อ ‘หานโส่วเจีย’ คนสุดท้องชื่อ ‘หานโส่วปิ้ง’ ตอนนี้หานโส่วกั๋วอายุ 20 ปีแล้ว กำลังเตรียมตัวจะแต่งงานในปีนี้หานเหวินเอ๋อ วัย 38 ปี แต่งงานมีลูกสามคนเช่นกัน ลูกชายคนโตชื่อ ‘หานโส่วฮา’ ลูกสาวคนกลางชื่อ ‘หานโส่วชุ่ย’ และลูกชายคนเล็กชื่อ ‘หานโส่วไห่’ แม้หานโส่วฮาจะเป็นลูกชายของพี่ชายรอง แต่เขาคือหลานชายคนแรกของตระกูลหาน
Read more
บทที่ 5 ปรับความเข้าใจกับแม่สามี
ตอนที่จิ้นอิ๋งปั่นจักรยานกลับมาถึงหมู่บ้าน ก็เจอเข้ากับกลุ่มป้า ๆ ข้างบ้านที่กำลังยืนเม้ากันอยู่ตามเคย“อ้าว ~นั่นใช่จิ้นอิ๋งภรรยาเหวินหงไหม ? วันนี้กลับมาเยี่ยมลูกหรือ ? ปกติรอวันหยุดกลางเดือนถึงกลับมาเยี่ยมลูกไม่ใช่หรือ ?” ป้าจางที่สนิทกับกุ้ยฮวารีบทักทันทีเมื่อเห็นจิ้นอิ๋ง“สวัสดีค่ะป้าจาง พอดีเพื่อนร่วมงานหนูติดธุระ เลยสลับวันหยุดกับหนู วันนี้ก็เลยได้กลับมาบ้านเร็วค่ะ” จิ้นอิ๋งตอบกลับด้วยรอยยิ้มสุภาพ“อ้อ ~อย่างนี้นี่เอง งั้นรีบกลับบ้านเลยนะ แม่สามีเธอกำลังจะพาเอ้อร์เป่าออกไปเก็บผักป่าอยู่ ไม่รู้ว่าออกไปกันแล้วหรือยัง” ป้าจางพูดด้วยท่าทางเป็นมิตร“งั้นหนูไปก่อนนะคะ ถ้าป้าจางว่าง แวะไปนั่งเล่นที่บ้านได้นะคะ แล้วก็ทุกคนที่นี่ด้วย ถ้าว่างก็แวะไปดื่มชาที่บ้านหนูนะ”พูดจบ...จิ้นอิ๋งก็ปั่นจักรยานไปที่บ้านหาน สำหรับเธอแล้ว...การกลับบ้านครั้งนี้ก็เหมือนปกติทั่วไป แต่สำหรับกลุ่มป้า ๆ ข้างบ้านถึงกับอ้าปากค้างด้วยความประหลาดใจ“ฉันนึกว่าฉันตาฝาดไปนะเนี่ย คนที่ชอบดูถูกคนอื่นอย่างจิ้น อิ๋ง จะพูดดีกับเราจริง ๆ หรือ ?”“เธอไม่ได้ตาฝาดไปหรอก เมื่อกี้คือจิ้นอิ๋งเมียของเหวินหงจริง ๆ”“ฉันก็นึกว่าจิ
Read more
บทที่ 6 สะใภ้หก คือแม่ของนางเอกของเรื่อง
กุ้ยฮวาแบ่งเนื้อเสร็จแล้วก็เอาไปใส่กะละมัง ก่อนจะพูดกับลูกสะใภ้ว่า“อิงอิง หนูอยู่รอแม่ที่บ้านนะ แม่เพิ่งนึกได้ว่ามีเรื่องอยากจะคุยกับป้าจางหน่อยน่ะ ป้าจางยังนั่งอยู่ที่ใต้ต้นไม้ใหญ่หน้าบ้านใช่ไหมลูก ? ”“ใช่ค่ะ” จิ้นอิ๋งตอบรับอย่างไม่ลังเล หลังจากนั้น...ข่าวลือก็แพร่สะพัดไปทั่วหมู่บ้านว่าภรรยาของหานเหวินหงกลับมาแล้ว แถมยังหอบมันหมูก้อนโตติดมือมาด้วยบังเอิญว่า...วันนี้พี่สะใภ้หกของตระกูลหานไม่ได้ไปทำงาน อยู่บ้านพักผ่อน ก็เลยได้ยินข่าวลือนี้เต็มสองหู คนที่นำเรื่องนี้มาบอกก็คือเพื่อนบ้านนั่นเอง“น้องสะใภ้ของเธอน่ะ กลับมาคราวนี้หอบมันหมูกลับมาด้วยนะ ฉันเห็นแล้วตกใจมากไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง ฉันไม่เคยเห็นน้องสะใภ้เธอทำดีกับครอบครัวสามีเธอมาก่อนเลยนะ” ทันทีที่ได้ยินแบบนั้น สีหน้าของพี่สะใภ้หกก็พลันเปลี่ยนไปทันที“เธอพูดจริงเหรอ ? ยัยนั่นเอาเนื้อกลับมาด้วยเหรอ ? วันนี้พระอาทิตย์ขึ้นทางทิศตะวันตกหรือยังไง ?”ความสัมพันธ์ระหว่างจิ้นอิ๋งกับพี่สะใภ้หกไม่ค่อยดีเท่าไรนัก แม่สามีไม่ชอบสะใภ้หกเท่าไร แต่กลับรักและเอ็นดูลูกสะใภ้เล็กยิ่งกว่าอะไร นี่คือเหตุผลที่ทำให้พี่สะใภ้หกเกลียดสะใภ้เล็กอย่างจิ้
Read more
บทที่ 7 อาหารสุดพิเศษ
ความจริงแล้ว...กุ้ยฮวาตั้งใจให้กลิ่นมันหมูเจียวลอยฟุ้งไปทั่วทั้งหมู่บ้าน อยากให้พวกบรรดาป้า ๆ ที่เคยนินททหล่อนลับหลังพากันน้ำลายไหลตายกันให้หมด! ใครใช้ให้พูดจาว่าร้ายหล่อนล่ะ อยากเห็นหล่อนลำบากนักใช่ไหม ? คราวนี้แหละ...จะได้เห็นกันชัด ๆ เลยว่าลูกสะใภ้ของหล่อน ซื้อมันหมูชิ้นใหญ่เบ้อเริ่มกลับมาฝาก!เมื่อกี้...กุ้ยฮวายังไม่เห็นถุงน้ำตาลทรายแดง ไม่งั้นคงหอบถุงน้ำตาลทรายแดงถุงใหญ่นั้นไปอวดทุกคนพร้อมกับเนื้อไปแล้ว จิ้นอิ๋งยืนมองแม่สามีเจียวมันหมูอยู่ข้างนอก เห็นแม่สามีทำท่าทางตลกก็อดขำไม่ได้ ไม่คิดเลยว่าแม่สามีของเธอจะมีมุมที่น่ารักแบบนี้เหมือนคนอื่นเขาด้วย“เอ้อร์เป่า กินนมอร่อยไหมลูก ?” หลังป้อนนมเจ้าตัวเล็กเสร็จ จิ้นอิ๋งจึงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน เจ้าหนูน้อยพยักหน้ารัวแทนคำตอบว่าอร่อยมาก จิ้นอิ๋งนั่งรออยู่นานไม่เห็นลูกชายคนโตกลับมาสักที เธอจึงหันไปถามแม่สามี“แม่คะ ต้าเป่าไปไหนเหรอคะ ?” กุ้ยหานกำลังคนมันหมูในกระทะ ตอบแบบไม่ใส่ใจนักว่า“ไม่รู้เหมือนกัน เจ้าเด็กนั่นคงไปวิ่งเล่นอีกแล้วสินะ หนูไม่ต้องเป็นกังวลไปหรอก พอเจ้านั่นได้กลิ่นเนื้อเมื่อไหร่ เดี๋ยวก็วิ่งกลับมาเองแหละ”ต้าเป่ายัง
Read more
บทที่ 8 ต้องห่างลูกอีกแล้ว
กุ้ยฮวามองเด็ก ๆ นั่งกินกากหมูอย่างเอร็ดอร่อยแล้วก็อดรู้สึกเสียดายไม่ได้ แต่ตนก็ไม่กล้าพูดอะไรมาก กลัวจะถูกลูกสะใภ้คนเล็กต่อว่าหาว่าตนใจแคบ จิ้นอิ๋งเห็นสายตานั้นก็เข้าใจได้ทันที พอแจกกากหมูให้เด็ก ๆ จนครบทุกคนแล้ว เธอจึงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนว่า“แม่คะ ที่เหลือเก็บไว้ผัดผักนะคะ ใส่นิดเดียวก็หอมแล้ว” คำพูดนั้นทำให้กุ้ยฮวาถอนหายใจอย่างโล่งอก ยิ้มออกทันที“ได้ ๆ เดี๋ยวแม่นำกากหมูพวกนี้ไปเก็บก่อนนะ” พูดจบ...กุ้ย ฮวาก็คีบกากหมูอีกชิ้นใส่ปากต้าเป่า แล้วหันไปถามลูกสะใภ้เล็กด้วยน้ำเสียงอารมณ์ดีว่า“อิงอิง เที่ยงนี้เรากินเกี๊ยวกันดีไหมลูก ?” จิ้นอิ๋งคลี่ยิ้มบาง พลางส่ายหน้าเบา ๆ แล้วเอ่ยตอบว่า“ในกระทะมีแต่น้ำมันหมูเต็มไปหมดเลยค่ะ หนูว่าทำผัดผักกินกับหมั่นโถวดีกว่านะคะ”“ดี ๆ” กุ้ยฮวาพยักหน้าเห็นด้วยกับความคิดของลูกสะใภ้เล็ก ในใจแอบคิดว่าลูกสะใภ้คนนี้ช่างรู้จักใช้ชีวิตจริง ๆ ไม่ฟุ่มเฟือยจนเกินตัว กุ้ยฮวาเดินไปหยิบเอาแป้งข้าวโพดมาเตรียมทำหมั่นโถว ส่วนจิ้นอิ๋งก็หันไปเล่นกับต้าเป่าและเอ้อร์เป่า“ต้าเป่า ปกติลูกชอบไปเล่นแถวไหนลูก ? แม่กลัวหนูจะวิ่งเล่นใกล้แม่น้ำ ที่ตรงนั้นอันตรายมากเลยนะ”
Read more
บทที่ 9 อยากให้ลูก ๆ มาอยู่ด้วย
ทันทีที่กุ้ยฮวาได้ยินว่าจิ้นอิ๋งจะพาเด็ก ๆ ไปอยู่ด้วย หัวใจก็พลันเต้นแรงรัวเร็ว ลูกสะใภ้ตั้งใจจะพาตนย้ายไปอยู่ด้วยกันอย่างนั้นเหรอ ?“ถึงตอนนั้น…แม่ก็จะได้ย้ายไปอยู่ด้วยใช่ไหม ?” กุ้ยฮวาถามออกไปด้วยน้ำเสียงลน ๆ สีหน้าเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดคิดว่าตนพูดสิ่งไม่ควรพูดออกไป“ค่ะ แม่จะย้ายไปอยู่กับหนูพร้อมกับเด็ก ๆ ค่ะ” จิ้นอิ๋งตอบสั้น ๆ แต่หนักแน่นในน้ำเสียง กุ้ยฮวานิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เป็นกังวลว่า“แม่เองก็ยินดีจะช่วยเลี้ยงต้าเป่ากับเอ้อร์เป่านะลูก ไม่ใช่ปัญหาเลย แต่แม่อดเป็นกังวลไม่ได้ แม่กลัวว่าแม่จะไปเป็นภาระลูกกับเหวินหง ไหนจะค่าใช้จ่าย ไหนจะค่าเรียนของเด็ก ๆ อีก”ลึก ๆ แล้ว…กุ้ยฮวากลัวว่าค่าใช้จ่ายจะเพิ่มขึ้น กลัวลูกสะใภ้จะหาว่าตนเป็นภาระแล้วกลับมาเย็นชากับตนเหมือนเมื่อก่อน จิ้นอิ๋งรู้ว่าแม่สามีคิดอะไรอยู่ เธอยิ้มบาง ๆ แล้วพูดอย่างอ่อนโยนว่า“แม่ไม่ต้องห่วงนะคะ เงินเดือนของเหวินหงหนูเป็นคนเก็บค่ะ หนูเก็บไว้ใช้มาโดยตลอด เรื่องเงินเล็ก ๆ น้อย ๆ พวกนี้หนูไม่ลำบากเลยค่ะ สิ่งที่หนูคิดหนักจริง ๆ คือเรื่องพ่อ ถ้าแม่ย้ายไปอยู่กับหนู แล้วพ่อจะอยู่กับใครล่ะคะ ?”“โ
Read more
บทที่ 10 ชายที่มีนามว่าหวังเจี้ยนกั๋ว
หลี่หงฮวากับหวังเจี้ยนกั๋วเป็นเพื่อนบ้านกัน พอเจอหน้าก็พูดคุยกันอย่างสนิทสนมอยู่พักหนึ่ง ส่วนจิ้นอิ๋ง….เมื่อเห็นเขาก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง รีบก้มหน้าก้มตาทำงานในทันทีผู้ชายคนนี้…เธอควรหลีกให้ไกลที่สุดถึงจะดี แต่คนอย่างหวังเจี้ยนกั๋ว กลับไม่ปล่อยให้เธอเมินเฉยได้ง่าย ๆ เขาเดินเข้ามาพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล“คนสวยครับ รบกวนชั่งลูกกวาดให้ผมครึ่งชั่งหน่อยครับ” จิ้นอิ๋งไม่ได้ตอบอะไร นอกจากหยิบถุงมาแล้วลงมือชั่งอย่างเงียบ ๆ พอเจี้ยนกั๋วรับถุงไป ก็ทำทีเป็นรีบร้อนเลื่อนมือมาดูนาฬิกา เผยให้เห็นนาฬิกาข้อมือราคาแพงที่ส่งตรงมาจากเซี่ยงไฮ้ แสดงถึงถานะทางบ้านว่ามีหน้ามีตาแค่ไหนในยุคนี้“จ่ายเงินด้วยค่ะ” หวังเจี้ยนกั๋วยื่นเงินส่งให้ พร้อมรอยยิ้มอบอุ่นที่มีนัยแฝง“ผมดูเหมือนคนที่ไม่มีความรับผิดชอบเหรอครับ ?” สายตาเขาแน่นิ่งแต่ลึกซึ้ง คล้ายมีเสน่ห์ที่ชวนให้หลงใหล หากเป็นจิ้นอิ๋งคนเดิมคงเผลอหวั่นไหวไปแล้ว แต่ตอนนี้…เธอไม่ใช่จิ้นอิ๋งคนนั้น คนที่เคยผิดพลาดเพราะในอดีต…หลังจากที่จิ้นอิ๋งยอมตกลงมีอะไรกับเขา พวกเขาก็ถูกจับได้และถูกประณามอย่างรุนแรง จิ้นอิ๋งทนแรงกดดันไม่ไหว สุดท้ายจึงจบชีวิตลงด้วยความสิ้นหวังส่วนเ
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status