All Chapters of ยุค 60 เมื่อตัวประกอบไร้ค่าทะลุมิติมาพลิกชะตาชีวิตเป็นนางเอก: Chapter 121 - Chapter 130

“ฉันรู้ค่ะ เพราะแบบนั้นฉันถึงอยากไปอยู่ที่ฝ่ายจัดซื้อ ดูก่อน แล้วค่อยหาทางดึงพี่เหวินหงออกจากงานมาทำอย่างอื่นค่ะ”หงฮวารู้สึกว่า…สิ่งที่จิ้นอิ๋งกำลังจะทำ มันไม่เหมาะสมเลย ไม่มีประโยชน์อะไรด้วย“พี่ว่า…ให้พี่สาวของเธอไปทำงานที่ฝ่ายจัดซื้อก็ดีอยู่แล้ว ส่วนเด็ก ๆ ก็ให้แม่เธอดูแล ถึงจะเหนื่อยหน่อยแต่ตอนนี้ใครก็ลำบากกันทั้งนั้น จะว่าไปพี่สาวเธอโชคดีกว่าคนอื่นมากนะ ส่วนงานของเหวินหงน่ะ ขอออกน่ะไม่ยาก แต่…กลับเข้าไปน่ะไม่ง่ายนะ อีกอย่าง…เงินเดือนเยอะไม่ใช่เหรอ ?”ใคร ๆ ก็รู้ว่า…งานขนส่งมักจะมีช่องทางหาเงินได้เยอะ ใครบ้างที่จะไม่อยากทำงานนี้กันล่ะ“ฉันคิดดีแล้วค่ะ ยังไง…ฉันก็อยากจะลองดูสักครั้ง” เธอมีมือทองติดตัวนี่นา จะให้มาอยู่หน้าร้านขายของทั้งวันมันก็ออกจะเสียของไปหน่อย ในสภาพบ้านเมืองเช่นนี้…หากเธอสามารถใช้ความสามารถช่วยผลักดันอะไรสักอย่างได้บ้าง ก็ถือว่าเป็นเรื่องดีไม่ใช่เหรอ ?“พี่ว่า…เธอกลับไปปรึกษาเหวินหงก่อนดีกว่านะ พี่คิดว่า…เขาคงไม่ยอมง่าย ๆ หรอก แม่สามีเธอก็คงไม่เห็นด้วยเหมือนกัน”“ฉันรู้ค่ะ แต่…ฉันมีวิธีที่จะทำให้พี่เหวินหงกับแม่สามีเห็นด้วยค่ะ” พักเที่ยง…จิ้นอิ๋งได้ไปหาพี่สาว ไ

“เด็ก ๆ ต้องดีใจมากแน่ ๆ เลยค่ะ”“คราวก่อนแม่แวะไปหาจิ้นเซวียน พี่สาวลูกบอกว่า…ลูกอยากจะเปลี่ยนงาน ไปทำงานที่ฝ่ายจัดซื้ออย่างนั้นหรือ ? ใช่เรื่องจริงไหมลูก ?”“จริงค่ะแม่” หลินหลานไม่ปล่อยให้ลูกสาวได้พูดอะไร ก็รีบพูดขึ้นว่า“ไม่ต้องเปลี่ยนงานหรอก ถ้าจิ้นเซวียนอยากจะไปทำงานที่ฝ่ายจัดซื้อจริง ๆ ก็ให้เสี่ยวเยว่กับเสี่ยวถิงมาอยู่กับแม่ ถ้าไม่อยากให้เด็ก ๆ มาอยู่ที่นี่ แม่จะไปดูแลเด็ก ๆ ที่นั่นก็ได้ ลูกไม่เห็นต้องเปลี่ยนงานเลย ฝ่ายจัดซื้ออะไรนั่น ต้องเดินทางบ่อยไม่ใช่หรือ ? อีกอย่าง…เดือนนึงเหวินหงมีวันหยุดแค่ไม่กี่วันเอง ถ้าลูกกับเหวินหงไม่ได้ใช้เวลาอยู่ด้วยกัน จะทำยังไง ?”“แม่ไม่ต้องห่วงค่ะ หนูมีวิธีจัดการค่ะ”“ทำตามที่แม่บอกเถอะ ไม่ต้องเปลี่ยนงาน” หลินหลานยังคงยืนยันคำเดิม ทั้งที่ลูกสาวทุกคนก็รักเท่ากัน แต่…เอาเข้าจริง หลินหลานกลับรู้สึกรักและเอ็นดูจิ้นอิ๋งมากกว่าลูกคนอื่น ๆ จิ้นอิ๋งมีความคิดเป็นของตัวเอง รู้กาลเทศะ พูดจาไพเราะน่าฟัง จะไม่ให้ตนรักได้ยังไง“หนูกับพี่เปลี่ยนงานกันเพราะมีเหตุผลอื่นด้วย ไม่ใช่แค่เรื่องของพี่สาวหรอกนะคะแม่ ~ แม่ไม่ต้องเป็นห่วง หนูคุยกับพี่เหวินหงแล้ว เขาเอง

กุ้ยฮวายิ้มพลางมองหลานชายตัวเล็กอย่างเอ็นดู “ไม่เจอกันไม่กี่วันเอง หลานย่าอ้วนขนาดนี้แล้วหรือ ?” เด็กน้อยน่ารักน่าชังเสียยิ่งมองกุ้ยฮวาก็ยิ่งหลงรัก“อาจจะเป็นเพราะหนูเตรียมของบำรุงไว้ให้พี่เหวินหงแหละค่ะ สองพี่น้องก็เลยพลอยได้กินของดีไปด้วย” จิ้นอิ๋งเอ่ยบอกพร้อมกับรอยยิ้มหวานกุ้ยฮวาได้ยินแบบนั้นก็พยักหน้าเข้าใจ ต่อให้ลูกสะใภ้ไม่บอก ตนก็รู้ว่า…ลูกชายกลับมาคราวนี้สดใสและดูสุขภาพดีกว่าเมื่อก่อนมากแค่ไหน คงเป็นเพราะลูกสะใภ้ของตนดูแลดี ลูกชายตนถึงได้ดูมีความสุขแบบนี้ปีที่แล้ว…ตอนที่เหวินหงพาจิ้นอิ๋งกับเด็ก ๆ กลับมาที่บ้าน แทบไม่ได้พูดอะไรกันเลย ทำเอากุ้ยฮวากลัดกลุ้มอยู่หลายครั้ง แอบกระซิบบอกลูกชายให้ดูแลเอาใจภรรยาให้ดีหน่อยพอมาปีนี้…เห็นทั้งสองกลับมาที่บ้านรักกันกลมเกลียว รอยยิ้มของลูกชายก็บอกชัดเจนว่าชีวิตครอบครัวตอนนี้อบอุ่นมากแค่ไหน ขณะนั้นเอง…เหวินหงก็กำลังจัดแจงเตียงนอนของตัวเองอยู่ ครู่นั้น…จิ้นอิ๋งก็เดินถือถุงเข้ามา“แม่คะ หนูกลับมารอบนี้เอาของติดมือมาด้วยเยอะเลย แม่ ~ นำของไปเก็บไว้ที่ห้องนะคะ”สิ้นประโยค…จิ้นอิ๋งก็ได้หยิบเอาของออกมาให้แม่สามีดู ชิ้นแรก…คือเนื้อวัวแช่แข็งก้อนใหญ

ส่วนหลานชายที่แต่งงานสร้างครอบครัว ก็ได้ซื้อผ้าห่มผืนใหม่หนานุ่มเอาไว้ใช้“พี่สะใภ้ใหญ่ ปีนี้โส่วเจียก็สิบแปดแล้วนะ วางแผนเตรียมตัวให้โส่วเจียแต่งงานได้แล้วค่ะ”สะใภ้สามเป็นคนเอ่ยบอก สะใภ้ใหญ่ยิ้มตอบกลับอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะบอกว่า“พี่คิดว่าจะให้โส่วเจียแต่งปีหน้าน่ะ แต่ก็ยังไม่รีบหรอก โส่วเจียอายุยี่สิบแต่งก็ยังทัน”ความจริงแล้ว…ลูกชายคนโตเพิ่งจะแต่งงาน บ้านฝั่งโน้นก็เพิ่งจะซ่อมแซมเสร็จใหม่ ๆ ยังต้องซื้อของใช้อีกหลายอย่าง ต้องเก็บเงินส่วนหนึ่งไว้ เพราะแบบนี้…สะใภ้ใหญ่จึงไม่รีบให้ลูกชายรองแต่งงานในปีนี้หรือปีหน้า กุ้ยฮวาก็ได้ออกความคิดเห็นดู ๆ ไปก่อน หมั้นหมายอีกฝ่ายไว้ก็ไม่เสียหายอะไรอีกฝั่งหนึ่ง…หานจิ้งกำลังนั่งดื่มสุรากับลูก ๆ พลางพูดคุยกันไปด้วย บรรยากาศในตอนนี้เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ หลังจากที่ทานข้าวเสร็จ…สะใภ้ใหญ่กับสะใภ้รองก็ได้ช่วยกันล้างจาน ส่วนจิ้นอิ๋ง…ก็ได้ปลีกตัวไปชงชา เตรียมไว้ให้พี่สะใภ้ทั้งสามมานั่งดื่มชากันบนเตียงเตา“อิงอิง ชีวิตของเธอนี่ดีจริง ๆ เลยนะ นี่มันชาเก๊กฮวยใช่ไหม ?” สะใภ้สามเอ่ยถามพลางยกแก้วขึ้นมาดมกลิ่น“ใช่ค่ะ พี่ๆ ชอบกันไหมคะ ? ถ้าชอบ เดี๋ยวฉันแบ่งให้พี่

เห็นเหวินหงมีท่าทางลนลานเช่นนั้น จิ้นอิ๋งก็ไม่กล้าเอ่ยปากหยอกล้อเขา แต่…เธอยังคงสงบนิ่ง ไม่เอ่ยคำใดออกมา เหวินหงก็ไม่กล้าพาลูก ๆ ออกไปเดินเล่นข้างนอกอีก เขาอยู่บ้านคอยนวดให้เธอ ตอนกลางคืนยังต้มน้ำให้เธอแช่เท้าด้วย เหวินหงอ่อนโยน เอาใจใส่จิ้นอิ๋งไม่ขาดตกบกพร่องเลย เขาคอยสังเกตสีหน้าของภรรยาตัวน้อยอยู่เป็นระยะ ดูเหมือนว่าข่าวลือพวกนั้น ไม่ได้ทำให้เธอโกรธแม่เขาเลยแม้แต่น้อย เหวินหงค่อย ๆ ขยับเข้าไปใกล้ พอเห็นลูก ๆ หลับกันแล้ว เขาก็พูดกับเธอเบา ๆ ว่า“อิงอิง…แม่ก็เป็นอย่างนี้แหละ ท่านเป็นคนประหยัด เป็นห่วงทุกคน ที่ท่านพูดไปก็เพราะว่าเป็นห่วงต้าเป่าเอ้อร์เป่า ท่านไม่ได้มีเจตนาอะไรหรอก คุณอย่าถือสาแม่เลยนะ”เหวินหงรู้ว่า…จิ้นอิ๋งไม่ผิดที่ใช้เงินซื้อของที่อยากจะได้ แต่…เธอก็ใช้เงินเกินตัวจริง ๆ ในความเป็นจริง…เธอไม่ได้ใช้เพื่อตัวเอง เธอใช้เพื่อให้ทุกคนได้สุขสบาย ทุกครั้งที่เขาทำงานกลับมา เธอมักจะเตรียมของบำรุงร่างกายให้เขา เพราะกลัวว่าเขาจะเหนื่อยส่วนลูกชายทั้งสองคน หลังจากที่ย้ายมาอยู่กับพวกเขา ดูสดใสอวบอ้วนขึ้นมากแม้แต่แม่ของเขาเองก็เหมือนกัน หน้าตาผ่องใสขึ้นผิดหูผิดตา ตัวสะอาดสะอ้านไม่มี