ยุค 60 เมื่อตัวประกอบไร้ค่าทะลุมิติมาพลิกชะตาชีวิตเป็นนางเอก의 모든 챕터: 챕터 131 - 챕터 140

“หนูหาซื้อได้จริง ๆ ค่ะ น้าอยากได้หมดนี่ไหมคะ ?” แม่ของจางเซิ่งเห็นว่าจิ้นอิ๋งยังสามารถซื้อของได้อีก จึงไม่อ้อมค้อมให้เสียเวลา“ไข่ไก่กับไข่นกกระทา แล้วก็…ปลาสองตัวนี้ น้าขอได้ไหม ?”“ได้ค่ะ” ใบหน้าพริ้มเพราพยักหน้าแล้วหยิบไข่ไก่กับไข่นกกระทาจำนวนหลายชั่ง รวมถึงปลาสองตัว ส่งให้แม่ของจางเซิ่งแม่ของจางเซิ่งได้ของมาก็ดีใจมาก รีบควักเงินจ่ายให้จิ้นอิ๋งทันที ยังเพิ่มเงินให้เธออีก 2 เหมาด้วย“จิ้นอิ๋ง รับเงินนี้ไปเถอะนะ ไม่ต้องเกรงใจน้าหรอก” จิ้น อิ๋งหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะส่งเงิน 2 เหมานั้นคืน“น้าถูคะ น้าต่างหากที่ไม่ต้องเกรงใจ หนูขายเท่าไหร่ก็รับเท่านั้น หนูจะไม่เอาเงินน้าเกินแม้แต่เฟินเดียว รอแม่สามีหนูกลับมาก่อนนะคะ หนูจะให้แม่สามีหนูแวะไปคุยกับน้าที่บ้านนะคะ หรือไม่…น้าก็แวะมานั่งคุยกับแม่สามีหนูที่บ้านก็ได้นะ หนูจะเตรียมน้ำชา ขนมหวาน แล้วก็เมล็ดแตงโมไว้ต้อนรับน้า น้ากับแม่สามีหนูจะได้นั่งคุยกันนาน ๆ ไงคะ”“ดีเลย ๆ” แม่ของจางเซิ่งพยักหน้าอย่างพึงพอใจ“ตอนนี้หนูต้องไปซื้อของเพิ่มอีกสักหน่อย น้ากลับบ้านไปก่อนนะคะ ข้างนอกหนาวมากเลย”จิ้นอิ๋งเอ่ยบอกพลางจูงจักรยานเดินจากไป แม่ของจางเซิ่งยืนมอ

จิ้นอิ๋งเดินไปดูปริมาณข้าวสารและบะหมี่ ก็รู้ได้ทันทีว่าพี่สาวของเธอให้โต้วหมิงกับเสี่ยวเยว่ช่วยกันทำกับข้าวจริง ๆ แต่…ปริมาณข้าวนั้นคงกินไม่อิ่มแน่ ๆ จิ้นอิ๋งไม่อยากจะพูดอะไรมาก รีบพาโต้วหมิงไปช่วยเสี่ยวเยว่ทำกับข้าว พอจิ้นเซวียนเลิกงานกลับมา ก็เห็นอาหารมากมายวางอยู่บนโต๊ะ มีปลานึ่งสองตัว ผัดกาดลวกหนึ่งจาน ไข่เจียวแล้วก็หมูตุ๋น“พี่ใหญ่ พี่เอาแต่เสียดายของ ฉันมาที่นี่ฉันกินเรียบนะพี่” จิ้นอิ๋งเอ่ยแซวหัวเราะเบา ๆ จิ้นเซวียนเองก็อดที่จะหัวเราะตามไม่ได้“เธอกับเหวินหงกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่เหรอ ?”“เมื่อวานนี้ตอนเย็นค่ะพี่” จิ้นอิ๋งชวนพี่สาวมานั่งกินข้าวก่อน อยากจะคุยอะไรค่อยคุยจิ้นอิ๋งไม่เสียดายน้ำมัน เครื่องปรุงเลย อาหารที่เธอทำวันนี้จึงดูอร่อยเป็นพิเศษ เด็กๆ กินกันอย่างเอร็ดอร่อย จิ้นเซวียนก็ไม่ได้พูดอะไร ตอนนี้ชีวิตเธอดีกว่าเมื่อก่อนมากแล้ว เธอก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนัก ปกติ…จะทำอะไร เธอมักจะคำนวณให้รอบคอบแค่นั้นเอง ครอบครัวของน้องสาวแวะมาทานข้าวที่บ้าน แน่นอนว่าต้องต้อนรับให้ดีเหวินหงทานข้าวเสร็จก็ออกไปเดินเล่นรอบ ๆ ลานบ้าน ส่วนจิ้นอิ๋งและจิ้นเซวียนกำลังเก็บกวาดบ้านล้างจานอยู่ จิ้นอิ๋

สีหน้าของจิ้นอิ๋งเปลี่ยนไปทันที เมื่อได้ยินแม่พูดถึงเรื่องนี้อีกแล้ว“แม่คะ ต้าเป่ากับเอ้อร์เป่าห่างกันสามปีนะ ปีนี้เอ้อร์เป่าเพิ่งจะสองขวบเอง”“เจ้าบื้อเอ้ย ~ รีบมีลูกตอนยังสาว ๆ น่ะดีแล้ว จะได้เหนื่อยทีเดียวจบ พยายามคลอดลูกสาวอีกคนเถอะนะ ดูอย่างแม่สิ แม่มีลูกสาวตั้งสามคน มีลูก ๆ อยู่เป็นเพื่อนแม่ เป็นเพื่อนคุย เป็นที่ปรึกษา ถ้าแม่มีแต่ลูกชายนะ แม่คงทุกข์ใจตายไปแล้ว ลูกชายน่ะ ถ้าดีก็ดีไป ถ้าได้ลูกชายอย่างเฉิงเอ๋อร์นะ เฮ้อ ~ ไม่อยากจะคิดเลย” จิ้นเยว่ได้ยินแม่พูดแบบนั้น ก็รีบเอ่ยเสริมอีกคน“พี่รอง ทำตามที่แม่บอกเถอะนะ แม่พูดก็มีเหตุผลนะพี่” จิ้นอิ๋งปรายตามองน้องสาว ก่อนจะพูดว่า“นี่เธออยู่ข้างพี่หรืออยู่ข้างแม่กันแน่ ?” จิ้นเยว่ตีหน้ามึนมองไปทางอื่น“อะไรของพี่เล่า ฉันแค่อยากจะบอกพี่ว่า…พี่สวยจะตาย พี่ดูต้าเป่ากับเอ้อร์เป่าสิ พี่คลอดออกมาน่ารักขนาดไหน ถ้าพี่ได้ลูกสาวอีกคนมาเติมเต็มนะ ต้องสวยเหมือนพี่แน่ ๆ ถ้าพี่ไม่อยากมีลูกอีกคน ก็เสียดายแย่ พี่กับพี่เหวินหงดูดีกันทั้งคู่ สวยขนาดนี้…ไม่มีลูกสาวไว้เชยชมน่าเสียดายจริง ๆ นะพี่” จิ้นอิ๋งหัวเราะเบา ๆ รีบส่ายหน้าปฏิเสธ“ไว้ค่อยว่ากัน ตอนนี้…

“หนูซื้อของดี ๆ กลับมาให้แม่แท้ ๆ ยังโดนแม่ดุอีก เฮ้อ ~” จิ้นอิ๋งทำหน้างอน เดินฟึดฟัดไปนั่งเก้าอี้ไม้ข้าง ๆ“แม่ไม่ได้ดุ แม่แค่อยากให้ลูกดูแลชีวิตของตัวเองให้ดี อาหาร เสบียงที่บ้านเรายังเหลืออยู่เยอะ ข้าวก็ยังมี แป้งก็ยังมี ไม่อดตายหรอก”“หนูรู้ค่ะ แต่แม่ก็ลำบากมาทั้งชีวิตแล้ว ตอนนี้ลูกสาวของแม่ค้าขายได้ มีกำไรบ้างนิดหน่อย หนูผิดนักเหรอคะที่ดูแลแม่ตัวเองน่ะ หนูแต่งงานออกเรือนไปแล้วยังไงคะ ? อยากจะกตัญญูต่อแม่ตัวเองไม่ได้เลยหรือไงคะ ? หนูไม่เห็นด้วยค่ะ สิ่งที่หนูใช้ตอบแทนแม่คือเงินที่หนูหาเองด้วยน้ำพักน้ำแรง ไม่เคยใช้เงินของเหวินหงเลยนะคะ หนูอยากจะดูแลแม่ยังไง หนูก็ดูแลแม่อย่างนั้นแหละค่ะ”หลินหลานได้ยินลูกสาวพูดแบบนั้น ก็แอบยิ้ม คนที่ดีกับตนเสมอต้นเสมอปลาย มีแค่จิ้นอิ๋งจริง ๆ“จะทำอะไรก็คิดให้ดี แม่สามีก็อยู่ด้วย ถ้าเกิดแม่สามีลูกรู้ว่าลูกแอบซื้อของมาให้แม่แบบนี้ แม่สามีลูกจะคิดยังไง”“แม่ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ แม่สามีหนูไม่รู้หรอก ถึงรู้ก็ไม่พูดอะไรอยู่ดี แม่สามีหนูดีจะตาย ดีที่สุดในโลกเลยค่ะ”แม้ว่าแม่สามีของเธอจะหัวโบราณหน่อยก็เถอะ แต่…แม่สามีเธอฉลาดมาก ตอนแรกที่ย้ายเข้ามาอยู่ในเมือง อ

“มี่อวี้ไม่รู้หรือไงว่าแม่สามีเกลียดขี้หน้าหล่อนแค่ไหน ถ้ามี่อวี้คิดได้ ดูแลครอบครัวตัวเองได้ แม่สามีก็ไม่ต้องลำบากมาอยู่เฝ้าของในบ้านแบบนี้หรอก ถ้าแม่ของจางเซิ่งไม่มาอยู่ด้วย ป่านนี้…ของในบ้านคงถูกขโมยไปที่บ้านหยางหมดแล้ว”ถึงกุ้ยฮวาจะเป็นแค่คนนอก แต่…ตนก็ทนดูไม่ได้จริง ๆ ภาพที่เห็นวันนี้มันน่าโมโหจริง ๆ เพราะแบบนี้ไง…แม่ของจางเซิ่งถึงได้หลุดปากออกมาว่า รอจางเซิ่งกลับมา จะให้จางเซิ่งหย่าขาดกับมี่อวี้ ตนไม่คิดจะห้ามหรือเตือนเลยสักคำ อยากจะให้จางเซิ่งรีบ ๆ อย่ากับมี่อวี้ซะแต่…มี่อวี้ก็มีเหตุผลของหล่อนเหมือนกัน หากหล่อนไม่แสดงจุดยืนให้ชัดเจน วันข้างหน้า…บ้านหลังนั้นอาจจะถูกแม่สามียึดไปก็ได้ แล้วจะเหลือที่ให้หล่อนได้ยืนเหรอ ? เพราะแบบนี้…พอจางเซิ่งกลับออกไปทำงาน หล่อนจึงทำให้แม่สามีเห็นว่า‘ถ้าในบ้านมีแม่สามีอยู่ด้วย ก็จะไม่มีหล่อน ถ้ามีหล่อนก็จะต้องไม่มีแม่สามี ถ้ารู้แล้วก็ออกจากบ้านหล่อนไปซะ!!’แม่ของมี่อวี้เห็นด้วยกับลูกสาว ก่อนจะพูดว่า “ลูกควรแสดงจุดยืนแบบนี้ตั้งนานแล้ว สองแม่ลูกบ้านถูนั่น คิดว่าลูกต้องการเจ้าหนิงหนิงมากสินะ ถึงได้ทำกับลูกแบบนี้ เจ้าหนิงหนิงคือหลานสาวของบ้านหยางนะ อ