Lahat ng Kabanata ng ยุค 60 เมื่อตัวประกอบไร้ค่าทะลุมิติมาพลิกชะตาชีวิตเป็นนางเอก: Kabanata 91 - Kabanata 100

หลังจากอิ่มท้องกันทุกคน ความเหนื่อยล้าก็เริ่มมาเยือน กุ้ยฮวาก็เลยอุ้มต้าเป่ากับเอ้อร์เป่ากลับเข้าห้องไปนอน ส่วนหานเหวินหงเองก็เข้าไปอาบน้ำล้างตัวในถังไม้ แล้วจึงเดินกลับมาหาภรรยาพร้อมกลิ่นหอมสะอาดสดชื่น“ที่บ้านเป็นยังไงบ้างคะ ?” หลังจากที่ช่วยกันจัดเก็บทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว จิ้นอิ๋งก็เอนกายพิงหมอนด้วยความเหนื่อยล้า“ลำบากมาก ข้าวสารหายากมากเลย ตอนที่ผมขนข้าวไปส่งให้พ่อกับพี่ชายทั้งสามทุกคนดีใจกันมาก พี่สาวผมเองก็เหมือนกัน พี่สาวทั้งสองบอกว่า รอทุกอย่างสงบก่อน พี่เขาจะมาเยี่ยมคุณ” หานเหวินหงพูดพลางโอบร่างภรรยาเข้ามากอด“มาเลยก็ได้” จิ้นอิ๋งพยักหน้าเบา ๆ ก่อนจะผลักอกแกร่งออกห่าง“ตัวคุณนี่ร้อนชะมัด อย่าเอามาเบียดฉันสิ”“เมื่อกี้คุณไม่ได้พูดแบบนี้นี่”“จะไปไหนก็ไปเลยไป” หานเหวินหงหลงใหลในความน่ารักของภรรยาจนแทบทนไม่ไหว เขาก้มลงจูบเธอ แล้วค่อย ๆ โน้มตัวเข้าใกล้ เขาเริ่มลงมือ “หว่านไถ” อย่างขะมักเขม้นบนผืนดินที่เป็นของเขาเพียงผู้เดียว ค่ำคืนนั้น…จบลงด้วยเสียงหัวเราะและความสุขที่เอ่อล้นของพวกเขาสองคนเช้าของอีกวัน…หานเหวินหงขับรถพาจิ้นอิ๋งพร้อมลูกชายทั้งสองกลับไปเยี่ยมบ้านแม่ เนื่องจากครั้

แม่ของจิ้นอิ๋งแทบคลั่ง โกรธหน้าดำหน้าแดง ก่อนจะพุ่งเข้าไปทุบตีสามีอย่างบ้าคลั่ง“ไอ้แก่เฮงซวย!! ฉันเคยบอกคุณแล้วไม่ใช่หรือ ?!! ว่าห้ามให้เฉิงเอ๋อร์ไปยุ่งกับเรื่องพรรค์นั้นอีก!! แต่…คุณกลับชมลูกว่ากล้าหาญมาก!! ชื่นชมว่าลูกชายฉลาด!! มีอนาคตไกล!! แล้วทีนี้เป็นยังไงล่ะ ?!! เป็นใหญ่เป็นโตสมใจคุณหรือยัง ?!!” เสียงร้องไห้ของแม่จิ้นอิ๋งแหลมบาดหู ดวงตาแดงช้ำจากความโกรธแค้น“แหกตาดูสภาพลูกตอนนี้สิ!! คุณเห็นไหมว่าลูกมีสภาพยังไง ?!! ลูกถูกคนอื่นทำร้ายร่างกายจนขาหัก!! ไม่มีหมอจะรักษา!! ต่อให้มี...เขาก็กลับมาเดินไม่ได้ แล้วเกิดลูกเดินไม่ได้ไปตลอดชีวิตจริง ๆ ล่ะ ?!! จะทำยังไง ?!! ไม่มีผู้หญิงคนไหนอยากจะได้ผู้ชายพิการไปเป็นสามีหรอกนะ!!”ผู้เป็นพ่อยืนนิ่ง ไม่พูดไม่จาอะไร ดวงตาเหม่ยลอยเหมือนวิญญาณหลุดออกไปจากร่าง นี่เป็นครั้งแรกที่เขาไม่กล้าเงยหน้าสบตากับภรรยา ภรรยาเคยเตือนเขาแล้ว แต่เขาก็ไม่ฟัง ตอนนั้น…เขากลับรู้สึกภูมิใจเสียด้วยซ้ำ เมื่อเห็นลูกชายตัวเองเดินอาด ๆ ไปกับเพื่อน กล้าหาญ ท่าทางแข็งแกร่งเขายังเคยตวาดภรรยาว่า…ไม่มีวิสัยทัศน์ คิดตื้นเขิน ไม่เข้าใจโลก ไม่รู้ว่าคนที่กล้าทำ กล้าฝันเท่านั้นถึงจะ

หลินหลานเริ่มสงบจิตสงบใจได้ ก็ตักข้าวกินเงียบ ๆ บรรยากาศภายในห้องตกอยู่ในความเงียบสงบ เวลาล่วงเลยมาถึงเย็น…จิ้นอิ๋งก็กลับเข้ามาพร้อมกับชายชราคนหนึ่ง ที่สะพายหีบไม้เก่า ๆ เดินมาอย่างสง่างาม พ่อกับแม่ของจิ้นอิ๋งรีบลุกขึ้นต้อนรับอย่างนอบน้อมแต่…ชายชราคนนั้นกลับไม่แม้แต่จะเหลือบตามองพวกเขา ชายชราเดินตรงไปที่เตียงคนไข้ ก่อนจะตรวจร่างกายของหวังเฉิง พอตรวจร่างกายเสร็จ ชายชราคนนั้นก็หันไปพยักหน้าให้จิ้นอิ๋ง จิ้นอิ๋งก็รีบหันไปบอกกับแม่ว่า“พ่อคะ แม่คะ ออกไปรอข้างนอกก่อนนะคะ หนูจะอยู่ช่วยหมอค่ะ”“รบกวนหมอด้วยนะคะ ถ้าลูกชายดิฉันหายดี หมอยากจะได้อะไรเป็นการตอบแทน ดิฉันจะรีบหามาให้ค่ะ”ชายชราโบกมือไล่พ่อกับแม่ของจิ้นอิ๋งออกไปรอข้างนอก เขาไม่สนใจคำพูดสวยหรูพวกนั้น พ่อกับแม่ของจิ้นอิ๋งจำใจต้องเดินออกไปรอข้างน้องอย่างเงียบ ๆ ประตูปิดลง จิ้นอิ๋งก็ได้เดินไปรินน้ำให้หวังเฉิงดื่ม“ดื่มน้ำก่อนนะ พอดื่มเสร็จก็นอนได้เลย นายลืมตาตื่นอีกครั้ง ขานายจะกลับมาเดินได้เหมือนเดิม” หวังเฉิงกลัว รีบบอกออกไปว่า“พี่อิงอิง พี่ต้องอยู่กับผมนะ อย่าทิ้งผมไปนะ”“พี่อยู่กับนายตรงนี้แหละ ไม่ไปไหนหรอก” หวังเฉิงพยักหน้าเบา ๆ ก

“นุ่นเยอะขนาดนี้ ไหนจะผ้าอีก คงใช้เงินไปไม่น้อยสินะ” แม้ปากจะเอ่ยชื่นชมสะใภ้บ้านหาน แต่…ลึก ๆ แล้ว ป้าหลี่กลับรู้สึกว่า ลูกสะใภ้ของกุ้ยฮวานั้นบริหารเงินไม่เป็น เห็นอะไรก็จับจ่ายใช้สอย ลูกสะใภ้แบบนี้…ตนก็ไม่อยากได้มาเป็นลูกสะใภ้หรอก ไม่เหมือนลูกสะใภ้ของตน แม้จะขี้งกไปหน่อย แต่ก็รู้จักวางแผนใช้จ่ายกุ้ยฮวาเห็นสีหน้าของอีกฝ่าย ก็รู้ได้ทันทีว่าอีกฝ่ายคิดยังไง ตนควรจะหยุดได้แล้ว ไม่ต้องพูดอะไรอีก ไม่ใช่ว่าตนไม่ชอบจิ้นอิ๋ง แต่…ที่พูดไปอย่างนั้น เพราะอยากจะให้อีกฝ่ายรู้สึกดีแค่นั้นเอง ตนไม่ได้คิดอะไรเลยทางด้านจิ้นอิ๋งเอง…ก็นำนุ่นไปให้พี่สาวเหมือนกัน เป็นการช่วยเหลือตามประสาพี่น้อง จิ้นเซวียนได้รับของก็ดีใจมาก เกือบจะเก็บอาการไว้ไม่อยู่“พอดีเลย พี่กำลังกลุ้มอยู่เลยว่าจะไปหานุ่นได้จากที่ไหนมาตัดเสื้อให้เด็ก ๆ เธอเอานุ่นมาให้พี่ได้ถูกเวลาจริง ๆ”“ฉันรู้ว่าพี่ต้องการของพวกนี้ ฉันถึงรีบเอามาให้พี่ไง” ครู่นั้น…เหมือนจิ้นเซวียนจะนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ ก่อนจะเอ่ยถาม“แล้ว…ที่บ้านเธอล่ะ ? จัดการเรียบร้อยแล้วใช่ไหม ?”“เรียบร้อยค่ะ พี่ไม่ต้องห่วง” จิ้นอิ๋งเอ่ยตอบพลางชี้ไปที่กองนุ่นตรงหน้า แล้วพูดข

สุดท้ายแล้ว…หลินหลานก็ยังคงไม่มีสิทธิ์มีเสียงใด ๆ ในบ้านหลังนี้ สามีไม่เห็นค่า ลูกชายก็เช่นกัน มีของดี ๆ ล้วนตกไปอยู่ที่ท้องของพวกเขาหมด แม้แต่กลิ่นหอมของอาหารก็ไม่คิดจะแบ่งปันให้ตนได้สัมผัสสักนิด สองพ่อลูกนั้น...จิตใจเย็นชา ดุจหมาป่า ไม่รู้ว่าโชคดีหรือโชคร้าย ที่ได้ลูกชายมาหนึ่งคนหลินหลานพยายามกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลออกมา ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองหน้าลูกสาว ตอนนี้…ตนรู้สึกผิดต่อลูกสาวเหลือเกิน“แม่รู้ว่าลูกกตัญญู แม่รู้มาตลอด เมื่อก่อน…แม่เองที่เป็นคนไม่ใส่ใจลูก แม่รู้ว่าแม่ผิด แต่…อิงอิงลูก ต่อแต่นี้ไปอย่าซื้อของกลับมาให้แม่อีกเลยนะ แค่พาต้าเป่าเอ้อร์เป่ากลับมาเยี่ยมแม่บ่อย ๆ แม่ก็ชื่นใจแล้ว” จิ้นเยว่พยักหน้ารับคำ ก่อนจะหันไปพูดกับหวังเฉิงว่า“เฉิงเอ๋อร์ งั้นพี่กลับก่อนนะ อย่าลืมใช้เวลาอยู่กับแม่บ้างนะ ทั้งชีวิตของแม่ทุ่มเทเพื่อนายมาตลอด อย่าให้พี่ต้องด่านายว่าลูกอกตัญญูนะ เข้าใจไหม ?” หวังเฉิงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้ารับด้วยสีหน้าที่สำนึกผิด“พี่…ผมรู้แล้ว ผมจะไม่กลับไปเป็นแบบเดิมอีก” หลายวันที่พักฟื้นร่างกายอยู่ที่บ้าน ทำให้เขาได้ทบทวนเรื่องราวต่าง ๆ เขาผิดไปแล้วจริง ๆ เขาคิดไม่ได้