All Chapters of ยุค 60 เมื่อตัวประกอบไร้ค่าทะลุมิติมาพลิกชะตาชีวิตเป็นนางเอก: Chapter 181 - Chapter 190

เพราะทุกคนที่แผนกต่างก็อยากวิ่งทางไกลกันทั้งนั้น เพื่อหาโอกาสหารายได้พิเศษเพิ่ม ทุกคนรู้ดี แต่…ไม่มีใครพูดออกมาแค่นั้น อย่างตอนที่ลุงเหลียง เลี้ยงผู้หญิงไว้ แล้วทุกคนก็รู้ว่า…การวิ่งงานทางไกลนั่นแหละ ที่ทำให้มีเงินเลี้ยงผู้หญิง เหวินหงเองก็ครุ่นคิดเรื่องนี้ตลอดทางกลับบ้านการวิ่งงานในตัวเมืองไม่ใช่ว่าจะไม่มีโอกาสเลย ภรรยาของเขาเองก็มีช่องทางอยู่บ้าง แต่…จะใช้งานได้จริงไหมก็ต้องรอดูตอนจางเซิ่งฟื้นตัวก่อน ถ้าได้ร่วมงานกันอีกครั้งก็อุ่นใจ เพราะคนอื่นในหน่วยงาน ไม่มีใครไว้ใจได้เลยสักคน มีแต่คนปากพล่อย พูดจาโอ้อวดกันทั้งนั้น“รอให้นายหายดีก่อนก็แล้วกัน แล้วเรามาวิ่งงานในเมืองด้วยกัน ค่อย ๆ หาทางสร้างรายได้ใหม่”“ได้” จางเซิ่งพยักหน้าเห็นด้วย เขาเองก็ไม่ไว้ใจคนอื่นในหน่วยงานเหมือนกันตั้งแต่วันแรกที่ร่วมงานกับคนขับใหม่คนนั้น ขับรถออกไปส่งของด้วยกันก็ไม่ยอมรับว่าขนของเถื่อนมาเอง เขาเหมือนกับเหวินหงที่ให้ความสำคัญกับหน้าที่การงาน เพราะรู้กันดีว่า…เส้นทางนี้จะก้าวพลาดไม่ได้ หากพลาดไปนิดเดียว ก็จะกลายเป็นจุดอ่อนทันที หากได้ร่วมงานกับเหวินหง เขาเชื่อว่าในอนาคต พวกเขาจะต้องหาช่องทางสร้างรายได้ที่

“เรื่องนั้นแม่เข้าใจดี ลูกไม่ต้องห่วงหรอก งานนี้ลูกก็แค่ช่วยดูแลญาติในบ้าน ถือว่าเป็นพี่น้องช่วยเหลือน้อง ๆ ถ้าไม่ใช่เพราะเห็นว่าเป็นคนในบ้าน พวกเขาก็ไม่มีทางได้รับโอกาสดี ๆ นี้หรอก ส่วนเรื่องเสี่ยงอันตราย แม่จะบอกกับทุกคนให้เข้าใจ”“งั้น…ก็ไม่มีปัญหาอะไรแล้วค่ะ เดี๋ยวรอพี่เหวินหงกลับมา หนูจะบอกให้พี่เขาลองฝึกเจ้าโส่วมู่หรือโส่วไห่ดูนะคะ จะได้รู้ว่าเหมาะกับงานนี้มากกว่า”วันนั้น…เหวินหงยังไม่ได้กลับมาที่บ้าน เขากลับมาถึงในเช้าของอีกวัน จิ้นอิ๋งก็ได้รับแจ้งว่า จะต้องไปทำงานภาคสนามทางตอนใต้พร้อมกับเพื่อนร่วมงานพอดี คราวนี้มีห้าคนที่จะต้องออกเดินทางเพื่อไปจัดซื้อวัสดุอุปกรณ์และขนของพวกนั้นกลับมาก่อน จากนั้น…จะเดินทางไปที่เมืองหยางเฉิงต่อ เพื่อเข้าร่วมงานแสดงสินค้า คิดว่า…การเดินทางครั้งนี้ ใช้เวลานานพอสมควรเหวินหงแม้จะอิดออดบ้าง แต่ก็เข้าใจดีว่างานของจิ้นอิ๋งคืออะไร ถ้าหากว่า…ทางโรงงานที่ปักกิ่ง จัดหางานให้เขาได้จริง ๆ เขาก็พร้อมที่ย้ายตามเธอไป ไม่มีปัญหาอะไร ต่อให้ต้องขายงานทิ้ง เขาก็ยอม เพื่อให้ได้มีเวลาอยู่กับครอบครัว แล้วทำไมเขาถึงคิดแบบนั้นใช่ไหม ? ก็เพราะเงินเก็บในบ้านตอนนี้มีเยอะ

สำหรับจิ้นอิ๋งแล้ว…จางเซิ่งคือเพื่อนร่วมงานของเหวินหงก็จริง แต่…ถ้าจะให้มาเป็นสามีของพี่สาวเธอยังมีอีกหลาย ๆ อย่างที่ยังไม่ชัดเจนและน่าสงสัยอยู่ เพราะฉะนั้น…การแต่งงานครั้งที่สองของพี่สาวเธอจะพังพินาศไม่ได้ ต้องเลือกให้ดี ดูให้แน่ใจเสียก่อนหลังจากอาบน้ำเสร็จ…จิ้นอิ๋งก็เดินออกมาจากโรงอาบน้ำ เห็นสามพ่อลูกกำลังรอเธออยู่พอดี เธอเอาตะกร้าเสื้อผ้าที่ใส่แล้วแขวนไว้บนรถจักรยานก่อนจะขึ้นนั่งแล้วปั่นกลับบ้านไปด้วยกัน ตอนนี้ฟ้าก็เริ่มมืดมากแล้ว ระหว่างทางกลับบ้าน ต้าเป่าก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า“พ่อครับ คืนนี้ผมกับเอ้อร์เป่าจะนอนกับแม่ พ่อห้ามอุ้มผมกับน้องไปนอนที่ห้อง ย่านะครับ”“อืม” พอได้คำตอบที่ต้องการ ต้าเป่าก็ยิ้มร่า แล้วก็เริ่มเล่าเรื่องที่โรงเรียนให้พ่อกับแม่ฟัง จิ้นอิ๋งเช็ดผมไปพลางฟังลูกเล่าเรื่องที่โรงเรียนไปด้วย ปกติแล้ว…สองพี่น้องมักจะเข้านอนเร็ว แต่…เพราะคืนนี้แม่กลับมา สองพี่น้องจึงยังไม่นอน เวลาล่วงเลยมาถึงสามทุ่มต้าเป่าเอ้อร์เป่าถึงยอมนอนทั้งสองห่างกันนาน เหมือนยิ่งจุดไฟในหัวใจคู่สามีภรรยา ทั้งคู่ต่างโหยหากันและกัน แต่…เต็มเปี่ยมไปด้วยความร้อนแรงจนเผลอลืมไปว่า ยังมีเจ้าก

“ฉันรักคุณนะ ฉันจะพาครอบครัวเราย้ายไปอยู่ที่ปักกิ่งค่ะ”วันต่อมา…จิ้นอิ๋งตื่นแต่เช้ามืด ก่อนจะไปตามหาโส่วเจียที่แผนกซ่อมบำรุง นี่คือการเดินทางครั้งใหม่ของเธอ เป็นเส้นทางที่เธอเลือกเอง และเธอจะพาคู่หูของเธอติดตามเธอไปทุกที่ โส่วเจียจะได้เปิดหูเปิดตา และเส้นทางข้างหน้า คืออนาคตของทุกคน…หมู่บ้านอู่ซิง…นับเป็นทีมผลิตที่ก้าวหน้าเร็วที่สุดในอำเภอ เดิมที…ที่นี่เป็นแค่หมู่บ้านเล็ก ๆ ไม่ได้โดดเด่นอะไร จะบอกว่าดีก็ไม่มีจุดแข็ง จะบอกว่าแย่ก็ไม่ถึงขนาดนั้น ชาวบ้านก็แค่ทำงานขยันขันแข็ง พอประทังชีวิตไปวัน ๆ แต่ในเวลาเพียงไม่กี่ปี หมู่บ้านอู่ซิงกลับกลายเป็นที่รู้จักทั้งอำเภอทุกครั้งที่มีการประชุมประจำอำเภอ หัวหน้าหมู่บ้านอู่ซิงจะได้ขึ้นเวทีใหญ่ พูดปลุกขวัญและให้กำลังใจชาวบ้าน หัวหน้าหมู่บ้านจากหมู่บ้านอื่นที่ไม่ค่อยถูกชะตากับเขา พอเห็นเขายืนอย่างสง่าผ่าเผย ใบหน้าเปี่ยมพลัง กลับรู้สึกไม่ชอบขี้หน้า แต่…ลึก ๆ ก็อดชื่นชมไม่ได้ เพราะพวกเขาเองก็อยากได้โอกาสนั้นบ้าง ทว่า…ไม่มีผลงานอย่างเขา ก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดีหลายปีที่ผ่านมา…รายได้หลักของหมู่บ้านอู่ซิงมาจากผักป่า พวกเขารู้จักวิธีเก็บและดูแลอย่างเป็นระบบ

เมื่อก่อน…ตอนที่มี่อวี้ยังใช้ชีวิตอยู่กับจางเซิ่ง หล่อนเคยขนของจากบ้านเขาไปไม่น้อย พอได้ข่าวว่า…ตอนนี้จางเซิ่งหายดีแล้ว ขาที่เคยหักก็กลับมาเดินได้ปกติ และเขายังกลับไปทำงานขับรถได้ แบบนี้...ถ้าคิดจะกลับไปแต่งงานใหม่กับเขา ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้ อย่างไร…จางเซิ่งก็เคยรักหล่อนมาก ทั้งสองยังมีลูกสาวด้วยกันอีกหนึ่งคนถ้าเป็นคนอื่น…คงคิดว่าจางเซิ่งต้องกลับไปหามี่อวี้แน่ ๆ เพราะแบบนี้…บ้านหยางก็ได้พาญาติ ๆ แห่ไปดักรอสามีมี่อวี้ที่หน้าบ้าน อ้างว่ามาทวงความยุติธรรม สุดท้าย…ก็ทำเรื่องหย่ากับสามีคนที่สองได้สำเร็จ หลังจากนั้น…แม่ของมี่อวี้ก็ได้ส่งมี่อวี้กลับไปที่บ้านจางเซิ่ง ยังแนะนำให้มี่อวี้โยนความผิดเรื่องหย่าร้างทั้งหมดให้ครอบครัวหยาง บอกว่า…หล่อนโดนแม่บังคับให้แต่งงานกับคนอื่นแม้แต่แม่หยางเองก็รู้สึกเสียดายลูกเขยอย่างจางเซิ่ง แต่หลังจากเห็นว่าจางเซิ่งจริงใจขนาดไหน ถึงได้รู้ว่า…คนดี ๆ อย่างจางเซิ่งหาได้ไม่ง่าย มี่อวี้ผ่านอะไรมามาก ก็มองครอบครัวถูเปลี่ยนไปต่างจากเดิม หล่อนเริ่มคิดถึงจางเซิ่ง ชายผู้เคยดูแลหล่อนอย่างทะนุถนอมราวกับของมีค่า แม่บอกให้หล่อนตามสืบเรื่องของจางเซิ่งว่าเขาเลิกงานกี่โมง แล