ยุค 60 เมื่อตัวประกอบไร้ค่าทะลุมิติมาพลิกชะตาชีวิตเป็นนางเอก のすべてのチャプター: チャプター 101 - チャプター 110

กุ้ยฮวาไม่ได้สนใจมี่อวี้อีก พอจิ้นอิ๋งกลับมาที่บ้าน กุ้ยฮวาก็ระบายอารมณ์ที่อัดอั้นในใจให้ลูกสะใภ้ฟัง“แม่ไม่เคยเจอใครแบบนี้มาก่อนเลย ถ้าแม่ทนใช้ชีวิตกับมี่อวี้ได้นะ แม่ยอมเปลี่ยนแซ่ไปใช้แซ่หยางเลย ผู้หญิงอย่างมี่อวี้ ใครได้ไปเป็นเมียนะ ชีวิตตกต่ำแน่ ๆ รอเหวินหงกลับมาก่อนเถอะ แม่จะบอกให้เหวินหงเลิกคบกับจางเซิ่งซะ เปลี่ยนคู่ขับไปเลยได้ไหมก็ไม่รู้”จิ้นอิ๋งไม่แปลกใจเลยที่แม่สามีจะโกรธ เพราะเธอรู้อยู่แล้ว ว่าจะต้องเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น เธอก็นึกว่า…มี่อวี้จะทนได้นานกว่านี้เสียอีก ไม่คิดว่า…ผ่านไปไม่กี่วัน ก็เห็นเธออุ้มลูกน้อยมาโผล่ที่หน้าบ้านเธอแล้ว แต่ก็ไม่เป็นไร…หากเกิดอะไรขึ้นกับลูกสาวของจางเซิ่ง จิ้นอิ๋งก็จะไม่กลัวว่าจะถูกจางเซิ่งต่อวา เพราะครั้งนี้…เธอทำดีที่สุดแล้วข้าวสารที่บ้านใช่ว่าจะได้มาฟรี ๆ เงินที่จางเซิ่งฝากไว้ก็ใช้หมดไปตั้งแต่เดือนก่อนแล้ว มี่อวี้ยังเลือกกินอีก ไหนจะข้าวขาว แป้งสาลี บางวันยังขอไข่เพิ่มด้วย จะไม่ให้ฟุ่มเฟือยได้ยังไง จิ้นอิ๋งไม่อยากเห็นมี่อวี้อุ้มลูกไปมาท่ามกลางอากาศหนาวจัดแบบนี้ แต่…เธอก็ช่วยได้แค่ในขอบเขตที่ตัวเองทำไหว ที่เหลือก็ไม่ใช่ความรับผิดชอบของเธออีกแล

จิ้นอิ๋งหยิบรองเท้าเด็กในกระเป๋าเดินทางของเหวินหงออกมาให้ต้าเป่ากับเอ้อร์เป่าคนละคู่ เหวินหงยังซื้อเสื้อไหมพรมตัวใหม่ให้จิ้นอิ๋งด้วย ดีไซน์เรียบง่ายแต่ดูดี เธอเองก็ชอบอยู่ไม่น้อย นอกจากนี้…ยังมีเสื้อกันหนาวหนา ๆ อีกตัว ซึ่งเธอเตรียมไว้ให้แม่สามีสำหรับสวมในหน้าหนาวนี้แล้ว รับรองว่า…ใส่แล้วรู้สึกอุ่นจนไม่อยากถอดแน่“แล้วของคุณล่ะ ไม่ซื้ออะไรให้ตัวเองบ้างเหรอ ?” จิ้นอิ๋งหันไปถามสามีด้วยความสงสัย“ไม่จำเป็นหรอกครับ เสื้อผ้าฤดูหนาวของผมยังพอใส่ได้อยู่” จิ้นอิ๋งคลี่ยิ้มบาง ดวงตาแฝงแววเอ็นดู“ฉันรู้แล้วว่าคุณจะไม่ซื้อให้ตัวเอง แต่ฉันถักเสื้อไหมพรมไว้ให้คุณแล้ว ลองดูหน่อยสิคะว่าใส่พอดีไหม” ว่าแล้วจิ้นอิ๋งก็เดินไปหยิบเสื้อไหมพรมจากในตู้ออกมาให้เหวินหงเสื้อตัวนี้…เธอใช้เวลาว่างจากงานค่อย ๆ ถักขึ้นมาทีละแถว อยากจะให้เขาได้ใส่ตอนไปทำงานนอกบ้าน พอหานเหวินหงลองสวมใส่ก็พอดีกับตัว“ยังไม่หมดนะคะ ฉันเตรียมรองเท้าให้คุณด้วย แล้วก็มีกางเกงในกับถุงเท้าอีกหลายคู่ด้วย” จิ้นอิ๋งจัดของออกมาให้ดูของทั้งหมดนี้…ซื้อจากร้านสหกรณ์ แต่…เหมาะกับเขาทุกอย่าง หานเหวินหงลองสวมดูแล้วก็ชอบมาก เขาจัดเก็บของอย่างระมัดระว

แม้คำพูดจะดูขัดกับนิสัยมั่นใจของเธออยู่บ้าง แต่จริง ๆ แล้ว เธอไม่ได้รู้สึกเสียดายเงินที่ใช้ไปเลยสักนิด เพราะผ้านวมที่ซื้อจากตลาดนั้นราคาไม่แพงเลย แถมเธอก็ไม่ได้ขัดสนเรื่องเงิน จึงไม่จำเป็นต้องคิดอะไรมาก“พรุ่งนี้กลับไปก็แวะถามพี่สะใภ้ใหญ่ พี่สะใภ้รอง แล้วก็พี่สะใภ้สามด้วยนะคะ ว่าพวกเขาต้องการผ้านวม หรือต้องการตัดเสื้อผ้าอะไรไหม ถ้ามีก็ให้พี่ใหญ่มาหาที่บ้านได้นะ บ้านใครขาดก็ช่วย ๆ กันไป ถ้าพวกเขาเห็นด้วยก็ส่งเข้ามา ว่าแต่…จะเอาถ่านกลับไปด้วยไหมคะ ?”หลังจากกินข้าวกันอิ่มหนำและพูดคุยธุระจบลงแล้ว ค่อยมาถึงเวลาเรียนของเด็กชายตัวน้อย จิ้นอิ๋งเริ่มสอนให้เจ้าต้าเป่าหัดอ่านหนังสือ ถึงจะยังเด็กอยู่ แต่ตอนนี้เขาจำอักษรได้แล้วถึงยี่สิบตัว เลขในสิบก็เริ่มบวกลบได้แล้ว แถมยังนับเลขได้ถึงห้าสิบ เรียกว่าไม่ธรรมดาสำหรับเด็ก 5 ขวบ ทั้งหมดนี้ก็เป็นผลจากการที่เธอหมั่นฝึกสอนเขาทุกวันไม่ขาด“แม่ครับ คืนนี้ผมอยากนอนกับพ่อกับแม่ครับ” ต้าเป่ากระซิบอ้อนเบา ๆ จิ้นอิ๋งยิ้มพลางพยักหน้า“ได้สิ” เด็กชายดีใจจนเกือบจะลุกไปวิ่งรอบบ้านแล้ว จากนั้น…ต้าเป่าก็รีบเรียนให้เสร็จ ก่อนจะพาน้องชายไปที่ห้องนอนพ่อกับแม่เหวินหงเห

การที่สะใภ้หกต้องเผชิญกับเรื่องอื้อฉาว ทำให้หล่อนต้องเผชิญกับความโดดเดี่ยวเพียงลำพัง ทั้งวัน…หล่อนเอาแต่นอนอยู่บนเตียง แสร้งทำเป็นจะฆ่าตัวตาย พูดว่าจะโดดน้ำตามป้าจูไป บ้างก็ขู่ว่าจะกินอย่าฆ่าแมลง แต่ถึงอย่างนั้น…หล่อนก็ยังนอนรออยู่บนฟูก เฝ้ารอให้ญาติพี่น้องแวะมาดูใจแต่…ผลลัพธ์คือ…ไม่มีพี่สะใภ้คนไหนแวะมาหาที่บ้านเลยสักคน หล่อนหันไปถามลูกชายด้วยน้ำเสียงแหบแห้งว่า“โส่วกัง ลูกออกไปดูหรือยัง ว่าป้าใหญ่กับป้ารองแวะมาที่บ้านเราบ้างไหม ?” โส่วกังส่ายหน้าไปมา ก่อนจะตอบกลับว่า“ดูแล้วครับแม่ ไม่เห็นใครมาเลยครับ” พอได้ยินอย่างนั้น…สะใภ้หกก็หมดแรงจะฝืนต่อ ยิ่งคิดก็ยิ่งปวดใจจนร้องไห้ออกมา“ทำไมชีวิตฉันถึงได้รันทดแบบนี้นะ นึกว่าจะอยู่ดีมีสุขแล้วซะอีก กลับต้องมาเจอเรื่องแบบนี้อีกแล้ว ฮือ ๆ”หลังจากแสดงบทเศร้าร้องไห้คร่ำครวญอยู่พักใหญ่ หล่อนต้องจำใจฝืนลุกจากเตียง ครู่นั้น…โส่วกังก็รีบร้องเรียก“แม่ แม่จะไปไหนน่ะ ผมหิวข้าวแล้วนะ” สะใภ้หกทนไม่ไหว ก่อนจะหันมาขึ้นเสียงใส่ลูกชายว่า“หิวอะไรนักหนา!! เกิดมาเป็นผีอดอยากหรือไง ?!! ไม่เห็นเหรอว่าพ่อแกไปมั่วอยู่กับนังม่ายหลูไม่กลับมาที่บ้านอีกแล้ว!! หัดเจียมต

“หนูอยากให้แม่สุขสบาย อีกหน่อยถ้าเราย้ายไปบ้านใหม่ ก็จะพาคุณพ่อเข้ามาอยู่ด้วยกันเลย เด็กๆ สองคนก็จะเข้าเรียนประถม ต้องมีคนช่วยไปรับไปส่ง ให้พ่อกับแม่มาอยู่ช่วยหนูดูแลเด็ก ๆ ดีกว่า” กุ้ยฮวาส่ายหน้าไปมา ก่อนจะบอกว่า“อย่าพูดถึงพ่อของลูกเลย นิสัยของพ่อน่ะ ถ้ารู้ว่าลูกสองคนจะซื้อบ้าน พ่อไม่มีวันยอมแน่ จะทำให้วุ่นวายอีกต่างหาก อีกอย่าง…พ่อน่ะอยู่เฉยไม่ได้หรอก ต้องทำนู่นทำนี่อยู่ตลอดเวลา ถ้าไม่ให้ถือจอบออกไปทำงาน คงกระสับกระส่ายทั้งวัน”จิ้นอิ๋งได้แต่คลี่ยิ้ม ไม่ได้พูดอะไรต่อ น้ำผึ้งเกรปฟรุตกับน้ำผึ้งเสาวรสที่เพิ่งจะทำเสร็จ เธอแบ่งใส่ขวดไว้ให้แม่สามีดื่มหนึ่งขวด อีกส่วน…เธอเก็บไว้พรุ่งนี้จะเอาไปให้พี่สาว อีกทั้งยังเก็บใส่ตู้ให้เรียบร้อยเย็นวันนั้น…เธอให้ต้าเป่ากับเอ้อร์เป่าดื่มคนละแก้ว ทั้งสองแลดูจะชอบกันมาก วันรุ่งขึ้น…จิ้นอิ๋งออกไปทำงาน แวะเอาน้ำผึ้งไปให้จิ้นเยว่ที่บ้านด้วย จิ้นเยว่เพิ่งจะนั่งรถกลับมาเมื่อสองวันก่อน ครั้งนี้…พอกลับมา จิ้นเยว่ดูเปล่งปลั่งขึ้นผิดหูผิดตา แววตาสดใสราวกับแสงแดด แต่…ทั้งสองไม่ได้มีอะไรเกินไปกว่านั้นแต่…พอได้ไปเยี่ยมดูสภาพความเป็นอยู่ที่นั่น ก็ได้เปิดหูเปิดตาอ