ยุค 60 เมื่อตัวประกอบไร้ค่าทะลุมิติมาพลิกชะตาชีวิตเป็นนางเอก의 모든 챕터: 챕터 141 - 챕터 150

“ได้ ๆ” ผู้จัดการเฉินพยักหน้ารับด้วยความดีใจ นมผงตอนนี้ถือว่าเป็นของล้ำค่า ลูกชายกับลูกสะใภ้ของเขากำลังจะมีลูก อนาคตน้ำนมไม่พอคงต้องใช้นมผงแน่นอน มีจิ้นอิ๋งคอยช่วย ก็สบายใจขึ้นมาหน่อยพอกลับจากจัดการธุระข้างนอกเสร็จ จิ้นอิ๋งก็รีบกลับมาบอกแม่สามีถึงเรื่องที่เธอจะต้องเดินทางไปภาคใต้เพื่อรับซื้อวัตถุดิบ“จะต้องออกเดินทางเร็วขนาดนี้เลยหรือ ?”“ใช่ค่ะแม่ คราวนี้หนูอาจจะต้องไปนานหน่อยนะคะ ฝากแม่ดูแลต้าเป่าเอ้อร์แทนหนูด้วยนะ”ลึก ๆ แล้ว…จิ้นอิ๋งก็เกรงใจแม่สามีอยู่ แต่…มันคืองาน จะให้ทำยังไงได้ กุ้ยฮวารู้อย่างนั้นแล้วก็พยักหน้าเข้าใจ“ไม่ต้องห่วงทางนี้หรอก มีแม่อยู่ทั้งคน แม่ดูแลเด็ก ๆ เอง ลูกเดินทางไกล ระวังตัวด้วยนะลูก”ความจริงแล้ว…กุ้ยฮวารู้อยู่แล้วว่า ลูกสะใภ้จะต้องเดินทางไปต่างจังหวัดหากได้เข้าทำงานที่ฝ่ายจัดซื้อ ตนเตรียมใจไว้ล่วงหน้าแล้ว“แม่จะพาต้าเป่าเอ้อร์เป่าไปนั่งเล่นที่บ้านแม่ของจางเซิ่งบ่อย ๆ แถวนี้ก็มีเพื่อนบ้านคุ้นเคยอยู่ด้วย ลูกไม่ต้องห่วงนะ”จิ้นอิ๋งพยักหน้าอย่างเข้าใจ ก่อนจะหันไปบอกกับลูกชายทั้งสองว่า“อยู่บ้านกับย่าต้องฟังย่านะลูก อย่าดื้อกับย่าล่ะ แม่ต้องไปทำงาน พอแม่กลับ

เมื่อเจรจาด้วยเหตุผลไม่ได้ จิ้นอิ๋งจึงเปลี่ยนวิธีพูดโดยใช้ท่าทีแข็งขึ้นเล็กน้อย “ถ้าคุณปฏิเสธเราแบบนี้ ก็เท่ากับคุณกำลังปล่อยให้โอกาสซ่อมเครื่องจักรในโรงงานของคุณหลุดมือไป คุณแน่ใจใช่ไหมว่าอยากเป็นคนตัดสินใจแบบนี้คนเดียว ? ถ้าฉันไปพบผู้จัดการของคุณ แล้วเขารู้ว่าคุณเป็นคนตัดสินใจโดยที่ไม่ถามความคิดเห็นเขาก่อน คุณจะรับผิดชอบไหวไหม ?”คำพูดของจิ้นอิ๋งทำให้จ้งหยางถึงกับตกใจอ้าปากค้าง เขาไม่เคยเห็นจิ้นอิ๋งพูดจาแบบนี้มาก่อน ซ่อมเครื่องจักรโรงงานปุ๋ยเคมีเนี่ยนะ เรื่องแบบนี้เขาเองยังไม่กล้าคิดเลยด้วยซ้ำ โรงงานปุ๋ยเคมีแห่งนี้เป็นโรงงานใหญ่ ตีพิมพ์ลงในหนังสือพิมพ์ทุกวัน เขาเองก็อ่านข่าวของที่นี่เป็นประจำ เพราะทั้งประเทศมีโรงงานแบบนี้เพียงไม่กี่แห่งเท่านั้น“เมื่อกี้…เธอว่าอะไรนะ ?” ชายคนนั้นถึงกับหน้าเหวอ เพราะไม่เคยได้ยินใครพูดแบบนี้กับเขามาก่อน เขาก็นึกว่าตนเองหูฝาดไป“คุณอยากให้ฉันพูดให้ชัดกว่านี้ไหมคะ ? แม้ว่าฉันจะเป็นแค่เจ้าหน้าที่จัดซื้อ แต่ฉันก็ซ่อมเครื่องจักรได้ ถ้าเครื่องจักรในโรงงานคุณมีปัญหา ฉันสามารถซ่อมได้ อย่าบอกนะว่าโรงงานคุณไม่มีเครื่องไหนเสียเลยน่ะ ?” ชายคนนั้นหรี่ตามองจิ้นอิ๋ง

“สามีเธอป่วยเป็นอะไรเหรอ ?” จิ้นอิ๋งสงสัยจึงเอ่ยถาม จ้งหยางกับเหวินอู่ส่ายหน้าไปมา พวกเขาก็ไม่รู้เหมือนกันแต่…ดูจากสีหน้าของผู้หญิงคนนั้นแล้ว เธอดูสิ้นหวังมาก จิ้นอิ๋งขบคิดอยู่ครู่หนึ่ง ตอนนี้ดึกมากแล้ว เธอก็สงสารผู้หญิงคนนั้น สุดท้าย…จิ้นอิ๋งก็ตัดสินใจส่งหุ่นยนต์แพทย์ไปตรวจดูอาการของสามีผู้หญิงคนนั้นทันทีสามีของหญิงสาวคนนั้นเป็นเนื้องอก แต่ไม่ได้ร้ายแรงอะไร ซึ่ง…หุ่นยนต์ของจิ้นอิ๋งสามารถรักษาได้ พอเห็นว่าทุกคนยังงงงันไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น หุ่นยนต์นั่นก็หันมาพูดอะไรบางอย่างกับผู้หญิงคนนั้น สุดท้าย…ผู้หญิงคนนั้นก็ยอมให้หุ่นยนต์ผ่าตัดรักษาสามี ใช้เวลาไม่ถึง 5 นาทีด้วยซ้ำ ก็ผ่าตัดเสร็จเรียบร้อย“เรื่องนี้อย่าบอกใคร เข้าใจไหม ?” หุ่นยนต์ทำตามที่จิ้นอิ๋งบอกทุกอย่าง ผู้หญิงคนนั้นดีใจมาก น้ำตาไหลอาบนองสองแก้ม เธอคุกเข่าที่พื้น โค้งศีรษะขอบคุณหมอไม่หยุด“ขอบคุณท่านเซียน ขอบคุณมากค่ะ” หุ่นยนต์ปรับน้ำเสียง พูดอย่างสุขุมว่า“อย่าให้สามียกของหนัก ทำงานหนัก เข้าใจไหม ?” หุ่นยนต์บอกข้อควรระวัง ก่อนจะเดินออกมาจากตรงนั้น ก่อนจะหายไปอย่างไร้ร่องรอยหลังจากจากที่หมอเดินจากไป…ผู้หญิงคนนั้นก็เห็นมีเ

พอเห็นจิ้นอิ๋งเอ่ยถ้อยคำอย่างเฉียบขาดไม่หยุดหย่อน พูดจาดั่งมีตำรารองรับ ชี้เหตุแสดงผลอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง เหล่าแม่ผัวลูกสะใภ้บ้านหวังถึงกับหน้าซีดเผือด แม้พวกเขาจะอ่านหนังสือไม่ออกสักตัว แต่ก็สัมผัสได้ถึงอำนาจของคำพูดนั้น มันช่างทรงพลังและน่ากลัวเสียจริง“พะ…พวกเราไม่ได้ทำอะไรผิด ตำรวจจะมาจับพวกเราได้ยังไง ?”สะใภ้ใหญ่บ้านหวังเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ จิ้นอิ๋งแค่นหัวเราะในลำคอเบา ๆ ก่อนจะตอบกลับไปว่า“ตลาดที่นี่เปิดให้ประชาชนทำมาค้าขายอย่างสงบมาโดยตลอด แต่พวกคุณกลับมาด่าทอเจ้าหน้าที่โดยไร้เหตุผล แล้วลากผู้คนมามุงดูจนเกิดความวุ่นวายแบบนี้ แค่นี้ก็ชัดเจนแล้วว่า…เป็นการสร้างความวุ่นวายในที่สาธารณะ พวกเราคือพนักงานของรัฐ ทำงานอย่างถูกต้องตามระเบียบกฎหมาย ตำรวจย่อมต้องให้ความเป็นธรรมแก่พวกเรา ส่วนคนที่ตั้งใจมาก่อเรื่องแบบพวกคุณ ตำรวจก็มีสิทธิ์ดำเนินคดี ไม่เชื่อที่ฉันพูดใช่ไหม ? อยากจะลองดูก็ได้นะ”สีหน้าของสะใภ้บ้านหวังพลันซีดเผือดไปทั้งคู่ ถึงจะเคยเจอเรื่องราวมาบ้าง แต่ก็ไม่เคยเผชิญกับใครที่พูดเก่ง ตอบโต้แหลมคมจนจนมุมเหมือนจิ้นอิ๋งมาก่อน แม่หวังยังพยายามเกาะแง่ ตวาดเสียงดังลั่นว่า“ฉัน

หวังหย่งรู้ดีว่า…ภรรยาคนใหม่ของเขานั้น เคยมีอะไรกับผู้ชายคนอื่นมาก่อน ก่อนที่จะมาแต่งงานกับเขา แล้วก็เป็นเขาเอง ที่ไปยุ่งกับผู้หญิงคนนั้น ขณะที่ยังไม่หย่ากับจิ้นเซวียน พอแต่งผู้หญิงคนนั้นเข้ามาอยู่ในบ้านหวัง หน้าที่แม่บ้านที่แต่ก่อนจิ้นเซวียนเป็นคนทำ กลับกลายเป็นแม่และพี่สะใภ้เขาเป็นคนทำแทนผู้หญิงคนนั้นเอาแต่ชี้นิ้วสั่ง ใช้ชีวิตเหมือนคุณนาย หากไม่มีใครตามใจ ก็จะกรี๊ดกร๊าดโวยวายจนบ้านไม่เป็นบ้าน แม่หวังเริ่มจะทนไม่ไหว ตะคอกดุด่าต่อว่าเขาไม่หยุด แม่หาว่าเขาโง่ที่เลือกผู้หญิงพรรค์นั้นมาเป็นเมีย ไม่เหมือนจิ้นเซวียน ดีทุกอย่างไร้ที่ติ คำพูดของแม่…ทำให้หวังหย่งชะงักไป หรือนี่คือผลกรรมที่เขาได้ทำไว้กับจิ้นเซวียนวันนั้น…ด้วยความคิดดูแคลนในใจ หวังหย่งได้แอบไปดูจิ้นเซวียนทำงานที่ร้านค้ารัฐ เขาคิดว่า…หลังจากที่จิ้นเซวียนหย่ากับเขา ชีวิตเธอจะตกต่ำย่อยยับเสียอีก แต่…ผลลัพธ์ที่เห็นในวันนั้น ทำให้เขาถึงกับพูดไม่ออก หลังจากที่จิ้นเซวียนเดินออกจากบ้านหวังไป เธอกลับมีชีวิตที่ดีกว่าเดิมอย่างไม่น่าเชื่อนอกจากมีงานทำที่มั่นคงแล้ว รูปลักษณ์ภายนอกก็เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง จากหญิงสาวโทรมๆ ที่เคยหัวฟูเสื้อผ้า