ยุค 60 เมื่อตัวประกอบไร้ค่าทะลุมิติมาพลิกชะตาชีวิตเป็นนางเอก의 모든 챕터: 챕터 151 - 챕터 160

ยิ่งคิดก็ยิ่งเห็นว่า…หากเลี้ยงไก่ได้ผลดี ไม่เพียงแต่จะได้รับแต้มแรงงาน งานนี้อาจกลายเป็นแหล่งรายได้ให้กับครอบครัวอีกด้วย กุ้ยฮวาเองก็นึกไม่ถึงว่าจิ้นอิ๋งจะคิดการณ์ไกลถึงเพียงนี้ ไม่ได้คิดแค่เรื่องเลี้ยงไก่ เธอยังนึกถึงอนาคตของหลานชายตนด้วย จิ้นอิ๋งอยากให้หลานชายตนทำงานในเมือง ลูกสะใภ้คนนี้…ช่างเป็นคนมีน้ำใจคิดเผื่อตระกูลหานจริง ๆ“แม่ก็รู้ ว่าหนูไม่เคยปิดบังอะไรแม่ เพราะหนูรู้…ว่าแม่รักหนูกับพี่เหวินหงมากแค่ไหน แต่…หนูกลับไปที่หมู่บ้าน หนูบอกทุกคนออกไปตรง ๆ แบบนั้นไม่ได้ ส่วนเรื่องเลือกไก่กับเลี้ยงไก่ หนูสามารถให้ชาวบ้านต่างถิ่นทำแทนได้ การเดินทางครั้งนี้ หนูได้แลกเปลี่ยนความรู้กับผู้คนที่นั่นค่ะ แต่…เรื่องเลี้ยงไส้เดือนนี่สิ จะคุยกับหัวหน้าหมู่บ้านยังไงดีคะ ? เรื่องนี้…คนนอกไม่มีใครรู้เลยค่ะ แม้แต่เจ้าหน้าที่คนนั้นก็ยังไม่รู้ หนูจะอ้างว่าเขาเป็นคนสอนก็ไม่ได้อีก”กุ้ยฮวาเงียบไปครู่หนึ่ง พลางขบคิดอะไรบางอย่าง ก่อนจะเอ่ยถาม“อิงอิงลูก งั้น…ให้แม่เป็นคนรับหน้าแทนดีไหม ?”“แม่จะรับหน้าแทนยังไงคะ ?”“ก็แค่บอกไปว่า…ปีที่แล้ว แม่บังเอิญเจอคนแปลกหน้าคนหนึ่งเดินทางมาจากเมืองอื่น แม่ใจดีแบ่งซาล

“นี่คือนาฬิกาที่ฉันซื้อให้คุณค่ะ คุณต้องพกติดตัวไว้ตลอดเวลานะคะ”จิ้นอิ๋งเอ่ยบอกพร้อมกับยื่นกล่องนาฬิกาที่เพิ่งซื้อจากเถาเป่าให้เหวินหงแม้ปากจะบอกว่าเป็นนาฬิกา แต่ความจริงแล้ว…มันมีสองฟังก์ชัน หากไม่มีอันตรายมันก็เป็นแค่นาฬิกาธรรมดา แต่ถ้ามีเหตุไม่คาดฝันเกิดขึ้น มันจะกลายเป็นอุปกรณ์ป้องกันภัยที่ช่วยป้องกันไม่ให้เขาได้รับบาดเจ็บ เหวินหงจ้องหน้าจิ้นอิ๋งนิ่งไปครู่หนึ่ง“อิงอิง ผมมีนาฬิกาแล้ว”“คุณเปลี่ยนมาใช้นาฬิกาเรือนนี้เถอะค่ะ นาฬิกาเรือนนี้ฉันตั้งใจซื้อให้คุณนะ ส่วนนาฬิกาเรือนเก่านั่น ไว้วันไหนฉันกลับไปที่หมู่บ้าน ฉันจะเอาไปให้พี่สะใภ้ใหญ่ใช้ค่ะ ตอนนี้…ที่หมู่บ้านกำลังจะสร้างฟาร์มไก่ พี่สะใภ้ทั้งสามจะเป็นคนดูแลฟาร์มแทน ฟาร์มต้องทำเวลา ถ้ามีนาฬิกาไว้ดูเวลา จะสะดวกขึ้นเยอะเลยค่ะ”เหวินหงได้ยินจิ้นอิ๋งพูดถึงเรื่องฟาร์มไก่ถึงกับเลิกคิ้วอย่างประหลาดใจ“อะไรนะ ? เรื่องนี้…เกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่ ?”“ก็วันนี้นี่แหละค่ะ ฉันกลับไปคุยกับหัวหน้าหมู่บ้านมา หัวหน้าหมู่บ้านเองก็เห็นด้วยกับฉัน ฉันอยากสร้างหมู่บ้านของเราให้กลายเป็นหมู่บ้านที่เจริญที่สุดในเขตนี้ แล้วฟาร์มไก่นี่แหละคือจุดเริ่มต้น” จ

“ก็จริงอย่างที่เธอพูด แต่…เซวียนเซวียนไม่อยากแต่งงานแล้ว ลูกชายบ้านหวังฝากรอยแผลไว้ในใจเซวียนเซวียน คงไม่กล้าเปิดใจให้ใครแล้วแหละ ตอนนี้…เซวียนเซวียนมีงานทำมั่นคง ตัวคนเดียวสามารถเลี้ยงดูลูกทั้งสองได้ เซวียนเซวียนคงไม่อยากพึ่งพาคนอื่น หรืออยากมีภาระเพิ่มน่ะ” กุ้ยฮวาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดต่อว่า“ฉันรู้ว่าเธอหวังดี ฉันยอมรับว่าจางเซิ่งเป็นผู้ชายที่ดีมากคนนึง ดีมาก ๆ เลยแหละ พวกเขาทั้งสองคนต่างเป็นคนดีทั้งคู่ แต่เรื่องนี้…ฉันว่าอย่าเพิ่งพูดถึงเลยนะ อีกอย่าง…จางเซิ่งยังไม่ได้หย่ากับมี่อวี้เลย ฉันเองก็ไม่ได้อยากจะให้จางเซิ่งหย่ากับมี่อวี้หรอกนะ ฉันไม่อยากทำร้ายชีวิตคู่ของใคร ฉันไม่อยากทำร้ายใคร เพราะฉะนั้น…อย่าพูดถึงเรื่องนี้อีกเลยนะ”“ฉันรู้ ฉันเข้าใจ แต่…ฉันขอพูดในฐานะแม่คนนึงนะ เห็นลูกตกอยู่ในสภาพนั้น ฉันทนไม่ได้จริง ๆ ถ้าไม่หย่า ชีวิตคงไม่มีทางไปต่อได้”“ฟ้ามืดแล้ว พี่ต้องกลับบ้านไปทำกับข้าว เธอรีบกลับไปดูแลเจ้าหนิงหนิงเถอะ”หลังจากแยกกับแม่ถูแล้ว…กุ้ยฮวายังคิดวนเวียนกับเรื่องเมื่อครู่อยู่ไม่หยุด ตนก็นึกว่า…แม่ถูอยากจะพาตนไปเดินเล่นที่ตลาดจริง ๆ ใครจะไปคิดว่า…แม่ถูกลับชวนตนไปเดินเล

สถานีจัดซื้อแห่งที่สามนับว่าง่ายที่สุด เพราะไม่ต้องวิ่งเต้นให้วุ่นวาย จิ้นอิ๋งสามารถซ่อมแซมรถไถที่ถูกทิ้งไว้ที่สถานีจัดซื้อได้หมดโดยไม่ต้องพึ่งช่างซ่อมสักคน ไหนจะเครื่องสูบน้ำที่ใช้ในไร่ก็เช่นกัน เธอลงมือซ่อมเองทุกชิ้น และยังไม่หวงวิชาด้วย เธอสอนความรู้ให้กับเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่สถานีจัดซื้อด้วยความเต็มใจเด็กหนุ่มคนนั้นเป็นลูกชายของหัวหน้าสถานีจัดซื้อ ไม่ค่อยมีความรู้เรื่องเครื่องยนต์เท่าไรนัก พอได้จิ้นอิ๋งชี้แนะก็เหมือนเปิดประตูบานใหม่ให้กับชีวิต ก่อนกลับ…จิ้นอิ๋งยังทิ้งช่องทางติดต่อไว้ หากมีอะไรไม่เข้าใจหรือต้องการความช่วยเหลือในอนาคต ก็สามารถติดต่อมาได้ตลอดเวลา เธอไม่ได้ขี้เหนียวกับความรู้เลยแม้แต่น้อยส่วนสถานีจัดซื้อแห่งที่สี่ก็ไม่มีปัญหาอะไร จิ้นอิ๋งจัดการทุกอย่างได้ตามที่อีกฝ่ายร้องขอ ในที่สุด…เสบียงกว่า 20,000 จินก็ถูกขนขึ้นรถไฟเรียบร้อย เสี่ยวเสีย เหวินอู่ จ้งหยาง ทั้งหมดต่างยอมรับโดยดุษฎีว่า การเดินทางครั้งนี้มีจิ้นอิ๋งเป็นผู้นำก็เหมือนมีเสาหลักคอยพยุงไว้พวกเขาอยู่บนรถไฟเดินทางมุ่งหน้าไปยังพื้นที่ผลิตเกลือ ทั้งกลุ่มรวมตัวกันพูดคุยเรื่องนี้ไม่หยุด ครู่นั้น…เสี่ยวเสียก็ได้หันม

เย็นวันนั้น…จิ้นเซวียนรับต้าเป่าที่โรงเรียนมาส่งที่บ้าน เจ้าต้าเป่าดีใจมากที่เห็นแม่กลับมาแล้ว เจ้าตัวเล็กวิ่งปรู๊ดหาแม่เหมือนลูกกระสุน“แม่ ~ แม่กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ ?”“แม่เพิ่งกลับมาเมื่อตอนบ่ายนี้เองจ้ะ” จิ้นอิ๋งคลี่ยิ้มพลางอุ้มลูกขึ้นมา แล้วหันไปพูดกับพี่สาว“พี่ เมื่อตอนบ่ายฉันทำเกี๊ยวไว้เยอะเลย พี่เอากลับไปให้เสี่ยวเยว่เสี่ยวถิงกินนะคะ อย่าลืมเอากลับไปให้สองพี่น้องหมิงอวี้ด้วยล่ะ”“ไม่ต้องหรอก ที่บ้านก็มี” จิ้นเซวียนรีบปฎิเสธ ก่อนจะหมุนกายกลับออกไป จิ้นอิ๋งเห็นพี่สาวกำลังจะกลับ ก็รีบวางต้าป่าวลง แล้วหยิบกล่องข้าวมา ก่อนจะแบ่งเกี๊ยวใส่ในกล่องข้าวให้พี่สาว“พรุ่งนี้เอากล่องไปคืนให้ฉันที่ร้านนะพี่” แม่หานเห็นสองพี่น้องปฎิเสธกันไปมา ก็อดที่จะหัวเราะไม่ได้“รับไปเถอะลูก เด็ก ๆ กำลังโต ต้องกินเยอะ ๆ” จิ้น เซวียนยิ้มรับ ก่อนจะรับเอาเกี๊ยวกลับไปที่บ้านให้เด็ก ๆ กิน“เดี๋ยวนี้พี่สาวหนูมีเงินเดือนแล้วค่ะ แต่…พี่สาวแบ่งเงินเดือนมาให้หนูทุกเดือนเลยนะคะ พี่สาวหนูเป็นคนประหยัดมาก แต่…เสี่ยวเยว่เสี่ยวถิงอยู่ในวัยที่กำลังโต หนูถึงต้องแอบส่งอาหารไปให้เด็ก ๆ อยู่บ่อย ๆ ค่ะแม่”“อิงอิง หนูค