Semua Bab ยุค 60 เมื่อตัวประกอบไร้ค่าทะลุมิติมาพลิกชะตาชีวิตเป็นนางเอก: Bab 81 - Bab 90

พอพี่สะใภ้ใหญ่ได้ยินคำพูดของพ่อสามี ใบหน้าก็ปรากฏความพึงพอใจขึ้นมา ทว่า…ในใจก็อดเป็นกังวลไม่ได้ว่า เมื่อไรรัฐจะเริ่มแจกจ่ายเสบียงบรรเทาทุกข์กันแน่ ?แม้ว่าครอบครัวพวกเธอจะสามารถแบกเสบียงจากในเมืองกลับมาได้บ้าง แต่ปริมาณที่ได้นั้นก็ยังห่างไกลจากคำว่าเพียงพอ ลองคิดดูสิ…ในบ้านมีตั้งกี่ชีวิต ? ตอนนี้แต่ละบ้านต่างก็ต้องรัดเข็มขัด วันหนึ่งกินกันเพียงแค่สองมื้อ พูดตรง ๆ นะว่า…ก็ต้องกินแบบประหยัดสุด ๆถึงแม้จะอดออม แต่…เสบียงที่มีอยู่ก็ยังไม่รู้จะประคองได้นานแค่ไหน ที่สำคัญ…หล่อนจะนึกแต่ตัวเองไม่ได้ ยังมีพ่อแม่ที่บ้านอีก ลูกสะใภ้ก็มีบ้านพ่อแม่ของตัวเองเหมือนกัน ต่อให้มาเยี่ยมแค่หนสองหน จะไม่แบ่งเสบียงให้เลยมันก็ไม่ถูก ไหนจะญาติพี่น้องอื่น ๆ อีกล่ะ ? หานจิ้นเองก็หนักใจเหมือนกัน ก่อนจะพูดขึ้นว่า“ไปบอกเหวินต้ากับโส่วกั๋วให้เข้าเมืองไปถามดูหน่อย ถามอิงอิงดูว่าได้ข่าวอะไรบ้างหรือเปล่า”หลังจากเหตุการณ์ครั้งนี้…หานจิ้งถึงรู้ได้ว่า มีญาติสนิทอยู่ในเมืองนั้นช่างวิเศษนัก โดยเฉพาะลูกสะใภ้เล็ก ครั้งนี้…ลูกสะใภ้แสดงให้เห็นถึงความมีน้ำใจอย่างแท้จริง ไม่เหมือนลูกชายหกกับสะใภ้หก ที่เห็นแก่เงิน ไม่เห็นหัวใคร

หลังจากได้รับข้อมูลตอบกลับจากหุ่นยนต์ที่ส่งออกไป จิ้นอิ๋งเม้มริมฝีปากแน่น ลังเลอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะตัดสินใจเรียกหุ่นยนต์กลับ สิ่งที่เธอสามารถช่วยได้ เธอก็ได้ทำเต็มที่แล้ว ข้าวสารมากมายที่เธอแบ่งปันออกไปนั้น เพราะหวังอยากจะให้ทุกคนผ่านพ้นช่วงเวลาเลวร้ายนี้ไปได้ แต่สุดท้ายแล้ว…เธอก็ต้องคำนึงถึงความปลอดภัยของตนเองด้วย ถึงเวลาที่ต้องยุติเรื่องนี้เสียทีเย็นวันนั้น…หยางมี่อวี้อุ้มลูกสาวมาที่บ้านด้วยใบหน้าขาวซีด บังเอิญว่าจิ้นอิ๋งอยู่บ้านพอดี เธอกำลังทอดแป้งมันฝรั่งให้ต้าเป่ากับเอ้อร์เป่ากิน ต้าเป่านับวันยิ่งเข้าใจโลกมากขึ้น รู้จักถนอมอาหาร ไม่เคยกินจนอิ่มเหมือนแต่ก่อน จิ้นอิ๋งเองก็ไม่เคยบังคับลูกกินให้มากกว่านั้น มีแต่จะยิ่งสงสารเขามากกว่าเพราะแบบนี้…เวลามีโอกาส เธอจึงพยายามทำของอร่อยให้ลูกกิน เด็ก ๆ เองก็ชอบกินแพนเค้กมันฝรั่งใส่ไข่ที่เธอทำให้เหมือนกัน พอเห็นแขกมา…จิ้นอิ๋งไม่ได้มีท่าทีต้อนรับเท่าไรนัก แต่ก็ยังพูดอย่างสุภาพ“ข้างนอกกำลังวุ่นวาย ทำไมถึงออกมาเดินเพ่นพ่านข้างนอกล่ะ ?”กลิ่นหอมของแพนเค้กไข่ลอยฟุ้งไปทั่ว พอมี่อวี้ได้กลิ่น ท้องของเธอก็ร้องเสียงดัง จนเธอรู้สึกอายหน้าแดงไปหมด“หิวเ

ได้ยินแบบนั้น…จิ้นอิ๋งก็หัวเราะออกมาเบา ๆ จิ้นอิ๋งถอยหลังหนึ่งก้าว ก่อนจะยิ้มบาง ๆ แล้วพูดเบา ๆ ว่า“ยังไม่ถึงเวลาเลิกงานเลย คุณนั่งรอตรงนี้นะ ฉันกลับไปทำงานก่อน” หานเหวินหงมองเธอด้วยสายตาอ่อนโยนลึกซึ้ง ก่อนจะพยักหน้าเบา ๆ แล้วตอบกลับไปว่า“ได้สิ” จิ้นอิ๋งเดินกลับไปที่โต๊ะทำงาน ส่วนเหวินหงก็กลับไปนั่งที่เดิม แต่สายตายังคงมองเธออยู่ตลอดเวลา หงฮวาหัวเราะเบา ๆ พลางแซวว่า“คืนนี้ก็เบา ๆ หน่อยนะ ระวังเตียงหักล่ะ” คำพูดนั้นทำเอาจิ้นอิ๋งหน้าแดงเรื่อ เธอหลุบตาลงแล้วพูดว่า“พี่พูดอะไรของพี่เนี่ย”“พี่ผ่านจุดนั้นมาแล้ว แต่…พวกเธอสองคนเวลายืนอยู่ด้วยกันนี่ มันเหมือนมีดอกไม้บานรอบตัวเลยนะ หวานจนคนรอบข้างจะเป็นเบาหวานตายแล้ว”จิ้นอิ๋งเม้มปากแน่น จากนั้นก็แอบชำเลืองตามองเหวินหง เหวินหงที่นั่งอยู่ตรงนั้นก็ยังมองเธออยู่ไม่วางตา พอเห็นเธอหันมาทางเขาก็ยิ้มให้ทันที“มีลูกด้วยกันสองคนแล้ว แต่ยังหวานกันเหมือนคู่รักที่เพิ่งจีบกันใหม่ ๆ เลยนะ”“ก็งานเขาต้องเดินทางไกลนี่คะ จะทำยังไงได้ ปกติเดือนนึงเจอกันไม่กี่วัน แต่ครั้งนี้…เขาห่างบ้านนานกว่าสามเดือนแน่ะ”“แต่กลับมาได้ปลอดภัยก็ดีแล้ว” จิ้นอิ๋งพยักหน้าเบา ๆ

ไม่เพียงแค่กวาดเงินจากมือภรรยาไปจนหมด แม่ยายของเขายังหน้าด้านหน้าทนถึงขั้นขนเอาเสบียงที่จิ้นอิ๋งเพิ่งแบ่งให้ไปทั้งหมดกลับบ้านตัวเองอีกด้วย หัวใจของจางเซิ่งในตอนนี้เย็นเยียบราวกับถูกแช่แข็ง หากวันใดวันหนึ่ง…เกิดเรื่องร้ายแรงขึ้น อย่าว่าแต่ช่วยเหลือกันเลย พวกเขานั่นแหละจะเป็นคนแรกที่ฉวยโอกาสซ้ำเติมพอเห็นว่าอีกฝ่ายกล่าวคำขอบคุณอย่างจริงใจ หานเหวินหงก็ไม่ได้เอ่ยอะไรเพิ่มเติม เพราะรู้ดีว่าเพื่อนสนิทของเขาไม่ใช่คนโง่ ย่อมเข้าใจเจตนาดีของจิ้นอิ๋ง จางเซิ่งยังขอจ่ายเงินคืนตามราคาท้องตลาด สำหรับเสบียงที่ภรรยาเขาได้รับไป ทว่า…หานเหวินหงกลับหัวเราะเบา ๆ แล้วบอกว่า“เมื่อวาน…อิงอิงเพิ่งบอกกับฉันว่า ตอนเห็นลูกเห็บตก เธอก็เดาออกเลยว่าต้องเกิดภาวะขาดแคลนเสบียง ราคาข้าวของจะพุ่งขึ้นแน่ ๆ ก็เลยรีบซื้อเสบียงมากักตุนไว้จำนวนนึง ของที่เธอแบ่งให้ทางบ้านนายก็คือเสบียงที่ซื้อไว้ตอนนั้น ราคาก็ยังเป็นราคาช่วงก่อน ไม่มีเหตุผลอะไร ที่จะต้องจ่ายตามราคาท้องตลาดตอนนี้หรอก” จางเซิ่งรู้สึกตื้นตันในใจอย่างยิ่ง“เหวินหง ทำไมนายไม่เคยเล่ามุมดี ๆ ของภรรยานายให้ฉันฟังบ้าง ภรรยานายดีมากเลยนะ”“ก่อนหน้านี้…ฉันกับอิงอิงก็เค

หานเหวินหงขับรถนำข้าวสารมาให้พ่อกับพี่ชาย ชาวบ้านต่างมองมาที่เขาตาเป็นหมัน ในช่วงเวลาที่ยากลำบากแบบนี้ ไม่มีพืชผล ไม่มีอาหาร แม้จะอยากช่วยเหลือกันก็ช่วยไม่ได้ ทุกคนต่างว่างงาน ไม่มีอะไรทำ เรื่องแบบนี้ย่อมเป็นที่สนใจของทุกคน ใครต่อใครต่างพากันมองตามตาค้าง ลูกชายบ้านไหนกันนะที่แสนดีขนาดนี้ ?ช่วงนี้…แม้จะมีทองก็ยังแลกข้าวมากินไม่ได้ แต่…ลูกชายบ้านนี้กลับขนข้าวสารมาให้พ่อถึง 200 จิน เพื่อแบ่งให้พี่น้องในบ้านตัวเอง ชาวบ้านทุกคนอิจฉาตาร้อน จนอดไม่ได้ที่จะเข้ามาถามหานเหวินหงว่า“เหวินหง แบ่งขายให้พวกเราหน่อยได้ไหม ?” แม้ครั้งก่อนผู้ใหญ่บ้านจะพยายามหาข้าวมาให้จำนวนหนึ่ง แต่…บางคนยังไม่ทันจะได้ทำอะไรเลย ข้าวก็ขายหมดแล้วที่สำคัญคือ…ไม่มีใครรู้เลยว่าเมื่อไหร่ข้าวบรรเทาทุกข์จะมาถึง ใครจะไม่อยากเก็บสำรองไว้บ้างล่ะ ? มีตุนไว้ก็ดี แต่…หานเหวินหงกลับส่ายหน้าปฏิเสธอย่างสุภาพ“ไม่มีเหลือเลยครับ ข้าวพวกนี้ผมต้องใช้เงินจำนวนไม่น้อยแลกมานะครับ”พอมีคนถามต่อว่าราคาเท่าไหร่ ? เขาก็ตอบตัวเลขออกไปตรง ๆ ทั้งกลุ่มถึงกับสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ พร้อมอุทานเป็นเสียงเดียวกัน ราคาที่เหวินหงบอก มันสูงกว่าราคาปกติหลายเท่