All Chapters of ยุค 60 เมื่อตัวประกอบไร้ค่าทะลุมิติมาพลิกชะตาชีวิตเป็นนางเอก: Chapter 71 - Chapter 80

“เสี่ยวเยว่ เสี่ยวถิง อย่ากลัวเลยนะ น้ามาช่วยแล้ว”“น้ารอง!” เสี่ยวเยว่และเสี่ยวถิงร้องไห้เสียงดังด้วยความดีใจ พยายามจะลุกขึ้น แต่ทั้งสองก็สำลักควันจนไม่มีแรงเดิน“ไม่ต้องกลัว น้ารองอยู่นี่แล้ว” จิ้นอิ๋งอุ้มสองพี่น้องเตรียมจะวิ่งออกไป แต่แล้วเสาต้นหนึ่งข้างๆ ก็ล้มลงมาอย่างกะทันหันจิ้นอิ๋งตอบสนองเร็วมาก เธออุ้มสองพี่น้องหลบ เสี่ยวเยว่กรีดร้องด้วยความกลัว ส่วนเสี่ยวถิงก็สลบไปแล้ว จิ้นอิ๋งตั้งสติได้ รีบอุ้มสองพี่น้องวิ่งออกไปข้างนอก“ออกมาแล้ว! ออกมาแล้ว!” ผู้คนที่มุงดูอยู่ด้านนอกร้องขึ้นด้วยความประหลาดใจ“หลีกทางหน่อย หลีกทางหน่อย” จิ้นอิ๋งอุ้มเด็กทั้งสองผ่านฝูงชนออกมา แล้ววิ่งไปที่ว่าง ก่อนจะวางสองพี่น้องลงจิ้นอิ๋งติดตามอาการของเสี่ยวถิงเป็นพิเศษ เห็นว่าเด็กหญิงแค่สลบไป ร่างกายก็ไม่มีปัญหาอะไร ตอนนั้นจิ้นอิ๋งถึงถอนหายใจโล่งอก ลมหายใจที่เคยเกร็งเมื่อครู่ก็ถูกปล่อยออกมา ร่างกายทั้งตัวก็อ่อนปวกเปียกทรุดลงกับพื้นทันที“น้ารอง ~” เสี่ยวเยว่เป็นห่วงรีบคลานมาดู“เสี่ยวเยว่ น้าไม่เป็นไร แค่ขาอ่อนแรงน่ะ” จิ้นอิ๋งลูบใบหน้าของเสี่ยวเยว่ไปมาเพื่อนบ้านข้าง ๆ ก็ได้เดินมาบอกว่า“น้าของพวกหนูเป็นคนช

“แถวนี้คนแลกไม่เยอะหรอก แม่กะว่าว่างๆ จะพาเอ้อร์เป่าออกไปเดินเล่นให้บ่อยขึ้นหน่อย ไปคุยกับเพื่อนบ้านคนอื่น ๆ บ้าง”จิ้นอิ๋งรู้ได้ทันทีว่าแม่สามีกำลังจะบอกอะไรเธอ ริมฝีปากบางคลี่ยิ้ม ก่อนจะเอ่ยบอก“แค่แม่ไม่เหนื่อยก็พอค่ะ อย่างอื่นไม่มีปัญหา” กุ้ยฮวาคลี่ยิ้มแล้วพยักหน้าสองสามวันมานี้…แกเห็นแล้วว่าแนวทางของลูกสะใภ้ไม่ผิด ในบ้านไม่เคยขาดเสบียง แต่แกก็รู้ว่าของพวกนี้ล้วนต้องใช้เงิน ดังนั้น…ถ้าหาเงินได้มากหน่อยก็หาไปเถอะ จะทำอะไรก็ระวังตัวเอาดีกว่า“แม่คะ จริงๆ แล้วทุกเช้าที่แม่ไปซื้อของก็เป็นแหล่งที่ดีมากๆ เลยนะคะ แม่ซื้อเยอะแล้วเอาไปแลกในราคาตลาดกับคนพวกนั้น พวกเขาจะดีใจมากนะคะ”“จริงด้วย ถ้าลูกไม่บอกแม่นึกไม่ออกนะนั่น เดี๋ยวพรุ่งนี้แม่จะลองดูนะ”“ลองเลยค่ะ”.....วันรุ่งขึ้น…กุ้ยฮวาสะพายตะกร้าออกไปซื้อของ ในตะกร้ามีไข่ไก่ 1 ชั่ง พอเจอคนผ่านไปผ่านมาแถวนั้น ก็ได้ถามว่าพวกเขาอยากจะแลกไข่กับตนไหม ? เพราะไข่ได้มาเยอะเกินไปกินไม่หมดชายวัยกลางคนนึกว่ากุ้ยฮวาเป็นพวกเก็งกำไร แต่…ราคาที่กุ้ยฮวาเสนอ หาที่ไหนไม่ได้จริง ๆ แล้วจะลังเลอะไรอีก ก็แลกเลยสิ ถ้าไม่มีคูปองไข่ไก่ก็เพิ่มเงินอีกนิด เรื่องนี้

“รอเงินเดือนออก ฉันควรจะเอาเงินไปคืนนายให้เร็วที่สุด ถ้าเงินนั่นตกอยู่ในมือเมียฉันละก็ เกรงว่า…เงินได้ไปตกอยู่ในมือคนอื่นแน่” พูดจบ…จางเซิ่งก็รู้สึกไม่สบายใจขึ้นมา“นายคงสงสัยสินะ ว่าฉันหาเงินได้ตั้งเยอะ ทำไมถึงไม่มีเงินเก็บ ความจริงแล้ว…ฉันมีเงินเก็บนะ แต่…เมียฉันเอาเงินไปให้แม่ยายหมดน่ะ ตอนนี้…เงินที่มีอยู่พอจ่ายในแต่ละวันเท่านั้น”แม้ว่าก่อนหน้านี้…จางเซิ่งจะไม่ได้ว่าอะไรภรรยา แต่ลึก ๆ เขาก็ไม่พอใจที่ภรรยาเขาเอาเงินไปให้แม่ยายใช้หมดแบบนั้น ตอนนี้เขาไม่มีเงินเหลือเลย เพราะเงินที่เขาหามาได้ เขาให้ภรรยาเขาเก็บหมดแล้ว เขาให้ภรรยาไปเท่าไรเขาก็จดไว้หมด แม้ว่าภรรยาเขาจะใช้จ่ายฟุ่มเฟือยก็เถอะ แต่…พอคำนวณดูแล้ว พวกเขาก็มีเงินเก็บอยู่เดือนละ 30 หยวน เดือนหนึ่งจางเซิ่งหาเงินได้ 50-60 หยวนเขาทำงานนี้มาสามปีแล้ว ปีหนึ่งเขามีเงินเก็บ 300 หยวน 3 ปี เขามีเงินเก็บไม่ต่ำกว่า 900 หยวน ถึงแม้ว่า…จะใช้จ่ายกับอย่างอื่นบ้าง แต่อย่างน้อย…ก็มีเงินเก็บไม่ต่ำกว่า 500 หยวน สุดท้ายเป็นยังไงล่ะ ? เขากับภรรยาไม่มีเงินเก็บเลยสักหยวน เพราะภรรยาเอาเงินไปให้แม่ยายหมด เขาไม่ห้าม ถ้าภรรยาจะกตัญญูต่อแม่ แต่…ก็ควรมีขอบ

ในยามที่พื้นที่ประสบภัยพิบัติรุนแรงเช่นนี้ แน่นอนว่าจะต้องมีเสบียงช่วยเหลือส่งมาจากเบื้องบน แต่…กว่าจะมาถึงก็ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ ตอนนี้…สิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือ ต้องรีบกักตุนเสบียงไว้ให้มากที่สุด บ้านไหนมีข้าวของเต็มยุ้งฉาง ถึงจะสบายใจที่บ้านหาน…แต่ละบ้านก็เริ่มขยับตัว สะใภ้คนรองก็เริ่มเก็บของ ส่วนสะใภ้สามก็ไม่ต่างกัน แต่…มีเพียงสะใภ้หกคนเดียวที่ดูจะตื่นเต้นเป็นพิเศษ หล่อนคว้าแขนสามีพลางพูดด้วยแววตาเป็นประกายว่า“เรากักตุนข้าวสารไว้ตั้งเยอะ ครั้งนี้…บ้านเรารวยแน่ ๆ” สามีของหล่อน…แม้จะตื่นเต้นอยู่บ้าง แต่ก็ไม่แสดงออกอะไรมาก แต่หันไปมองหน้าลูกสาวแทน โส่วเฟยขมวดคิ้ว มองผู้เป็นแม่ด้วยแววตาเคร่งขรึม“แม่คะ แม่เบา ๆ หน่อยได้ไหม ถ้าแม่ยังทำท่าไม่กลัวอดตายแบบนี้ คนอื่นจะต้องสงสัยแน่ ๆ ว่าบ้านเรามีเสบียงตุนไว้เยอะ แล้วถ้าความแตกขึ้นมา แม่ก็รู้นี่คะว่าผลจะเป็นยังไง”“โส่วเฟยพูดถูก” ผู้เป็นพ่อรีบเอ่ยเสริม“คุณเลิกทำตัวเป็นคนไม่มีหัวคิดสักที รีบเช็ดน้ำตาแล้วออกไปตีหน้าเศร้ากับผมได้แล้ว” สะใภ้หกพยักหน้ารัว ก่อนจะบอกออกไปว่า“ก็ได้ ๆ เดี๋ยวฉันจะออกไปร้องไห้เอง ว่าแต่…เราจะไม่ขายข้าวพวกนี้จริง ๆ เหรอ

ทางฝั่งเหวินเหลียวกับภรรยายังไม่รู้ว่า ความลับที่พวกเขาเก็บงำไว้ ได้ถูกจิ้นอิ๋งเปิดโปงให้พวกพี่น้องและเหล่าสะใภ้รู้กันหมดแล้ว สองสามีภรรยาแม้จะเอนตัวลงนอนแล้ว แต่ก็ยังนอนไม่หลับ เพราะความตื่นเต้นถาโถมเข้ามาไม่หยุด“พวกเรากำลังจะรวยจริง ๆ ใช่ไหม ? เฟยเฟยบอกว่า…อีกไม่กี่วัน ราคาข้าวจะพุ่งสูงหลายเท่า แล้วดูสิ บ้านเรามีเสบียงกองเต็มบ้านขนาดนี้ จะไม่รวยได้ไง ใช่ไหม ?”ผู้เป็นภรรยาพูดขึ้นด้วยความตื่นเต้นพลางพลิกกายไปมา ของที่มีแม้จะเป็นพวกข้าวที่มีมอดเจาะหรือเสบียงคุณภาพต่ำ แต่กลับขายได้ราคาสูงกว่าข้าวสาลีสีขาวบริสุทธิ์เสียอีก ถ้าพวกเขาไม่รวย แล้วใครจะรวยเล่า เหวินเหลียวเองก็ตื่นเต้นมีความสุขไม่แพ้กัน“ผมลองคำนวณดูแล้ว อย่างน้อยบ้านเราน่าจะได้…….” เขากระซิบเบา ๆ เผยตัวเลขที่ทำให้หัวใจเต้นแรง ผู้เป็นภรรยาถึงกับดวงตาเบิกกว้าง ไม่อยากจะเชื่อว่าจะได้เยอะขนาดนั้น“เยอะขนาดนั้นเลยหรือ ? ทำงานกี่ปีถึงจะมีเงินเก็บเยอะขนาดนั้น”“ครั้งนี้…บ้านเราจะได้รวยกับเขาสักที” เหวินเหลียวพูดอย่างมั่นใจ แต่ก็ยังไม่ลืมเตือนภรรยาตัวเองว่า“คุณก็ห้ามเผลอปากนะ ต่อหน้าพี่สะใภ้คนอื่นต้องทำหน้าทำตาร่ำไห้เข้าไว้ ให้เขาส