All Chapters of ยุค 60 เมื่อตัวประกอบไร้ค่าทะลุมิติมาพลิกชะตาชีวิตเป็นนางเอก: Chapter 61 - Chapter 70

จิ้นอิ๋งไม่สนใจเขาอีก หันไปเปิดถุงผ้าค้นดูของอย่างเงียบ ๆ ของที่เหวินหงซื้อมาฝากนั้นไม่ได้มีอะไรมาก นอกจากรองเท้าหนังคู่สวยที่ซื้อให้เธอแล้ว ก็มีน้ำตาลทรายแดง 2 ถุง ที่เหลือก็เป็นเงินทั้งหมด จิ้นอิ๋งนับดูแล้วถึงกับตกใจ“เดือนนี้ได้เยอะขนาดนี้เลยเหรอคะ ?” เหวินหงกระแอมเบา ๆ แล้วตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า“แค่ก ๆ ~ ต่อไปก็จะได้เยอะแบบนี้แหละ” จิ้นอิ๋งยังตกใจอยู่ แต่เธอก็ไม่ได้ถามอะไรมากเมื่อก่อนความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเขาก็ไม่ได้ดีนัก ถ้าเขามีเรื่องปิดบังก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร แต่ตอนนี้ต่างฝ่ายต่างกลับมาใช้ชีวิตคู่ด้วยกันแล้ว เขาเองก็ไม่อยากจะปิดบังเธออีก“อิงอิง ดึกแล้วนะ นอนกันเถอะ” เหวินหงพูดพร้อมกับแย่งเงินในมือภรรยาตัวน้อยมา แล้วทรุดตัวนั่งด้วยท่าทีอ่อนล้าจิ้นอิ๋งเห็นแบบนั้นแล้วก็เข้าใจว่างานที่เขาทำอยู่มันเหนื่อยแค่ไหน เธอไม่พูดอะไรอีก แค่เดินไปปิดไฟแล้วเข้านอน แต่…เพิ่งจะเอนตัวลงบนเตียง เหวินหงก็พลิกตัวมาดึงเธอเข้าไปกอด“หยุดเลยนะ วันนี้คุณขับรถมาทั้งวันแล้ว คงเหนื่อยมากสินะคะ เราพักผ่อนกันก่อนเถอะ”จิ้นอิ๋งไม่ได้ไร้เดียงสาที่จะไม่รู้อะไร ไม่ใช่ว่าไม่คิดเรื่องพวกนี้ เหวินห

กุ้ยฮวาถือเสื้อกล้ามสองตัวกลับมา ก็เห็นลูกชายกับลูกสะใภ้หยอกล้อกันอยู่ “หนูบอกขนาดป้าหลี่แล้ว แม่ลองดูว่าพอดีไหม ?”“แม่ดูแล้ว พอดีเป๊ะเลย พ่อลูกใส่ได้สบาย” กุ้ยฮวาเอ่ยบอกพร้อมกับรอยยิ้มหวาน“ดีแล้วค่ะ” พอทานข้าวเที่ยงเสร็จ…เหวินหงก็ขับรถบรรทุกมารับแม่กับเอ้อร์เป่ากลับไปที่หมู่บ้านตั้งแต่กุ้ยฮวาเข้ามาอยู่ในเมือง…ยังไม่ได้กลับมาที่หมู่บ้านเลย ชาวบ้านที่นี่ไม่มีโอกาสได้เข้าเมือง โดยเฉพาะคนรุ่นเก่าๆ อยู่แต่ในบ้านไม่ได้ไปไหน ดังนั้น…การกลับมาครั้งนี้ของกุ้ยฮวาจึงนับเป็นคุณยายคนแรกๆ ที่ได้ไปใช้ชีวิตในเมือง ป้าเฉินกับคนอื่นๆ ต่างพากันมารุมล้อม“กุ้ยฮวา กลับมาแล้วหรือ ?” ป้าเฉินเอ่ยถาม“ถูกลูกสะใภ้ไล่กลับมาล่ะสิ” น้องสะใภ้ของแกเอ่ยแซว กุ้ยฮวาเหลือบมองน้องสะใภ้ด้วยสีหน้าที่ไม่สบอารมณ์นัก“ดูพูดเข้า อิงอิงจะไล่ฉันทำไม? อิงอิงน่ะกตัญญูจะตายไป!”“แล้ว…พี่กลับมาทำไม?”“เหวินหงกลับมาไง อีกอย่าง…ฉันไม่ได้กลับมาที่นี่นาน เลยถือโอกาสนี้กลับมาเยี่ยมเยียน แล้วก็จะอยู่คุยกับทุกคนสักสองสามวัน บอกตามตรงนะ ฉันอยู่ในเมืองคิดถึงทุกคนมาก”ความจริงแล้ว…กุ้ยฮวาไม่ได้รู้สึกอย่างนั้นเลยสักนิด แกกลับมาอวดทุกคนเท่

พอเสร็จธุระแล้วเขาก็กลับมาสานต่อบทรักกับภรรยา ที่น่าอายคือ…ตลอดกระบวนการนั้นเหวินหงคอยคะยั้นคะยอ บอกให้เธออย่าเก็บกด ปล่อยให้ตัวเองครางออกมาได้เลย น่าอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนีจิ้นอิ๋งไม่คิดเลยว่าเขาจะเป็นคนแบบนี้ กลางวันดูเป็นสุภาพบุรุษ แต่พอกลางคืนอยู่บนเตียง เขากลับกลายเป็นอีกคนไปเลย หน้าหนา เจ้าเล่ห์ ไม่รู้จักพอ ไม่คิดที่จะปล่อยเธอไปด้วยตกเย็นของอีกวัน…ทั้งครอบครัวไปทานข้าวเย็นที่บ้านโม่ ในตอนเช้า…จิ้นอิ๋งไปส่งต้าเป่าที่โรงเรียน จากนั้นก็กลับมาบอกที่บ้านว่าเย็นนี้เธอจะพาเหวินหงกับเด็ก ๆ มาทานข้าวที่บ้าน เหมือนเดิม…เหวินหงถือขวดเหล้ามาด้วย“ไม่ต้องเกรงใจขนาดนั้นหรอก” แม่จิ้นอิ๋งพึงพอใจมาก ลูกเขยดีขนาดนี้ ตนต้องพูดจาดีหน่อย ผู้เป็นพ่อยังไม่ทันจะได้พูดอะไร หวังเฉิงก็โพล่งขึ้นมา“พี่เขยครับ ที่กรมขนส่ง งานที่พี่ทำอยู่ มีคนนอกใจภรรยาแอบไปมีเมียรองข้างนอกไหมครับ ?” เหวินหงได้ยินแบบนั้นก็ชะงักไปครู่หนึ่ง“พี่ก็ไม่รู้ เราแบ่งเป็นกลุ่มๆ กันน่ะ”“นายถามเรื่องนี้ทำไมหวังเฉิง ? คิดจะหาเรื่องกันหรือไง ?” จิ้นอิ๋งเหลือบมองน้องชายด้วยสีหน้าที่ไม่ค่อยจะดีเท่าไรนัก“พี่รอง พูดอะไรเนี่ย จะเรียกว่าหาเ

แม่มี่อวี้บ่นพึมพำว่า “ก็แม่บอกแล้วไงว่าลูกน่ะโง่ จางเซิ่งขับรถอยู่ข้างนอกตลอดปี จะมีคนอื่นอยู่ข้างนอกหรือเปล่าก็ไม่รู้ คิดว่าจางเซิ่งจะจริงใจกับลูกจริง ๆ หรือ ? แม่กลัวว่า…จางเซิ่งจะแอบซ่อนเงินไว้ข้างนอกมากกว่า เงินเยอะขนาดนั้น ไม่มีเพื่อนร่วมงานคนไหนให้ยืมหรอก ต่อให้เพื่อนร่วมงานจะตกลงให้ยืม แต่คนในบ้านเขาก็ไม่ยอมหรอก ไม่มีใครให้ยืมเงินเยอะขนาดนั้นหรอกนะ” มี่อวี้เม้มปากแน่น พูดอะไรไม่ออก ผู้เป็นแม่ได้พูดต่อว่า“แล้ว…เงินยังเหลืออยู่ไหม ? ถ้ามีก็บอกว่าแม่ยืมนะ ให้แม่เก็บไว้ให้ เงินอยู่ที่แม่ปลอดภัยที่สุดแล้ว” มี่ยอวี้ส่ายหน้าแล้วรีบตอบกลับไปว่า“แม่คะ หนูไม่มีเงินแล้วค่ะ ครั้งนี้…จางเซิ่งเอาเงินทั้งหมดที่หนูมีไปซื้อบ้านหมดแล้ว หนูบอกกับเขาว่า…เงินเก็บทั้งหมดให้ทางบ้านยืมไปแล้ว ไม่มีเงินเหลือเลย เขาก็ไม่พอใจมาก” ครู่นั้น…สีหน้าของแม่มี่อวี้ก็มืดครึ้ม“จางเซิ่งกล้าขนาดนั้นหรือ ? คิดว่าลูกสาวบ้านหยางเลี้ยงด้วยรำข้าวหรือไง ? ตอนแรกที่ลูกแต่งงานกับจางเซิ่ง พ่อกับแม่ก็ไม่เห็นด้วย ให้สินสอดก็ไม่ครบ แม่ก็พร่ำเตือนลูกอยู่ตลอด แต่พ่อลูกกลับยอมรับ ยอมรับสินสอดแค่นั้น แม่ไม่ได้อะไรเลย สินสอดของพ

ตอนนี้ก็ปลายเดือนมิถุนายนแล้ว อีกแค่เดือนกว่าๆ เท่านั้นเอง แต่ตอนนี้อากาศร้อนขนาดนี้ ใครจะคิดว่าจะมีฝนลูกเห็บครั้งใหญ่ตกลงมากันล่ะ ? จิ้นอิ๋งไม่ได้วางแผนที่จะทำอะไรใหญ่โต เพราะเธอรู้ว่า…ไม่ใช่แค่เธอคนเดียวที่รู้ว่าจะมีฝนลูกเห็บครั้งใหญ่ตก โส่วเฟยเองก็รู้เช่นกัน…ก็เพราะว่ารู้เรื่องนี้ โส่วเฟยจึงเตรียมตัวตั้งแต่เนิ่นๆ เมื่อไม่นานมานี้…เธอขุดโสมได้หัวหนึ่ง โสมหัวนี้เป็นโสมที่เธอเคยขุดได้ในชาติก่อน เธอค้นหาในบริเวณนั้นแล้วก็เจอโสมนี้จริงๆ แต่…เธอรู้ว่านี่คือผลผลิตสุดท้ายของเธอเพราะโสมนี้จำได้ง่ายหน่อย เธอลืมไปแล้วว่าของดีอื่นๆ อยู่ที่ไหน ยังไงก็เป็นระบบที่นำทางเธอ เธอแค่เดินตามไปก็พอ เส้นทางมันซับซ้อนเกินไปจนจำไม่ได้ มีแค่โสมนี้ที่หาง่าย โส่วเฟยนำโสมกลับมาให้พ่อกับแม่ของเธอเธอเองก็ไม่อยากจะยอมรับสามีภรรยาคู่นี้หรอก แต่ตอนนี้เธอยังเด็กเกินไป กำลังก็อ่อนแอ อยากจะทำอะไรก็ทำไม่ได้ ทำได้แค่ปล่อยให้สามีภรรยาคู่นี้ทำแทน“พ่อคะ แม่คะ โสมนี้พ่อกับแม่เอาไปขายนะ ขายที่ร้านที่ให้ราคาดีหน่อยนะ แล้วก็เอาไปแลกเป็นธัญพืชสำรองทั้งหมด แล้วแอบเอามาไว้ที่บ้านเรานะคะ ต่อไปบ้านเราจะอยู่ดีกินดีหรือไม่ก็ขึ้นอ