Semua Bab กรงเสือ : Bab 31 - Bab 40

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]Part : กลับมาทำหน้าที่ของพวกเธอ--------------------------------------------------------------------------หน้าโรงพยาบาล (ในช่วงเช้าของวัน)ก่อนหน้าที่สองสาวจะเปลี่ยนใจกลับมาหาเฮียทั้งสี่ ในตอนที่ก้าวขาลงจากรถแท็กซี่ พวกเธอกลับไม่ได้ดีใจจนเนื้อเต้นที่ได้กลับมายังจุดเริ่มต้นที่คิดว่าปลอดภัย และสบายใจที่สุด แต่กลับมีความรู้สึกหน่วงใจแปลก ๆ จนทั้งสองคนต้องคิดทบทวนอีกครั้งถึงสิ่งที่ทำอยู่“ทุกอย่างจบแล้วสินะ” โมอาพูดด้วยสีหน้านิ่ง ซ่อนความรู้สึกใจหาย“นั่นสิ อะไรที่เสียไปแล้ว ก็ให้มันเสียไปเถอะ”“เสียไปเหรอ เสียไปอย่างไร้ประโยชน์เนี่ยนะ”“...” เลย์อิเงียบไป เพราะคำพูดของโมอามันสะกิดใจเธอ “ก็จะทำไงได้ล่ะ นี่เป็นทางเลือกที่ดีที่สุดแล้วหนิ”“เฮ้อ มันจบลงแค่นี้จริง ๆ เหรอ ความฝันของเราสองคนน่ะ”“...คงจะจบลงแล้วจริง ๆ นั่นแหละ” เลย์อิเองก็ทั้งรู้สึกใจหายและเสียใจที่ต้องปล่อยมือจากความฝันของเธอไปแบบนั้น“เฮ้อ ไปหาแม่กันเถอะเลย์...” โมอาถอนหายใจเฮือกใหญ่ในตอนที่เรียกชื่อเพื่อนของเธอ ด้วยชื่อเดิมที่แสนเรียบง่าย“ปะโม ไปหาแม่กัน” เลย์อิคว้ามือของเพื

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]Part : เฝ้ารออย่างมีหวัง--------------------------------------------------------------------------“เฮียขึ้นไปนอนพักเถอะนะคะ”“เฮียไม่ง่วงแล้วครับ เฮียอยากอยู่เล่นกับเลย์อิข้างล่าง” ฮาร์ทไม่อยากขึ้นไปนอนพักให้เสียเวลาทำคะแนน เพราะคิดว่านี่คือโอกาสดีที่จะทำให้เธอเปิดใจให้กับตน เลยอยากใช้เวลาอยู่กับเลย์อิที่ชั้นล่างของคฤหาสน์ทั้งวัน แม้ว่าตอนนี้รู้สึกง่วงจนตาจะปิด“เฮียอยู่ที่ไทยไม่ค่อยได้นอนเลย ขึ้นไปนอนพักเถอะนะคะ เดี๋ยวหนูไปส่งที่ห้อง”“ไปส่งที่ห้องเหรอ...ก็ได้ครับนอนก็นอน จะว่าไปก็ยังง่วงอยู่แฮะ” คนกระล่อนพูดจบก็จูงมือสาวสวยวิ่งขึ้นชั้นสองไป ไม่ใช่เพราะเขาคิดเรื่องทะลึ่งอยู่ในหัว แต่เพราะเขาอยากใช้เวลาส่วนตัวอยู่กับเธอสองต่อสอง“เปลี่ยนใจทันทีเลยนะมึง” อาร์เจพูดแซวเพื่อนของเขา ที่จู่ ๆ ก็เกิดเปลี่ยนใจง่วงขึ้นมาอีกรอบ ทั้งที่ก่อนหน้าปฏิเสธเลย์อิไปแล้วถึงสองครั้งว่าจะไม่ขึ้นไปนอน“คนอื่นไปกันหมดแล้ว งั้นเราสองคนทำอะไรกันดีคะ?” โมอาหันมาถามอาร์เจ เมื่อเห็นว่าทุกคนแยกย้ายกันไปทำสิ่งต่าง ๆ ที่พวกเขาสนใจ ขุนพลก็หมกตัวอยู่ในห้องสมุด เปอร์ก็

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]Part : คนสำคัญ ไม่ต้องพยายาม--------------------------------------------------------------------------ห้องทานอาหารเช้า…มื้อเช้าวันนี้ ตำแหน่งที่นั่งทานข้าวยังเป็นเหมือนเช่นเดิมทุกวัน แต่ที่ต่างออกไปก็น่าจะเป็นเพราะสมาชิกหายไปหนึ่งคน…“วันนี้มึงเฮี้ยนอะไรตื่นแต่เช้า แถมใส่เสื้อสีชมพูหวานแหววอีก” สีเสื้อของฮาร์ทมันดูหวานซะจนไม่ควรเป็นเสื้อผ้าที่ชายแท้หยิบมาใส่ อาร์เจจึงตั้งข้อสงสัยกับเรื่องที่แปลกตาเช่นนั้น“หมอดูบอกว่าวันนี้ให้ใส่เสื้อสีชมพู แล้วกูจะดวงดีเรื่องความรัก…”“หมอดูที่ไหนวะ?”“ในต๊อก ต๊อก กูเลื่อนไปเจอเขาบอกว่าคำทำนายนี้เป็นดวงของกู ก็เลยหยุดฟัง…”“โถ่ไอ้ควาย อายุปูนนี้แล้ว ยังเชื่ออะไรแบบนี้อีก” อาร์เจอดไม่ได้ที่จะด่าเพื่อนของเขา ที่หลงเชื่อคำพูดไร้สาระนั้น“ไม่เชื่อก็อย่าลบหลู่นะเว้ย…หมอดูอาจจะพูดจริงก็ได้ ว่าไหมจ๊ะเลย์อิ” ฮาร์ทเอนหัวไปซบไหล่เล็กของคนสวยที่นั่งทานข้าวอยู่ข้าง ๆ เพราะจู่ ๆ ก็อยากจะอ้อนแมวน้อยของเขาขึ้นมา“ไม่รู้สิคะ”“บอกไปสิเลย์ ว่าไร้สาระ” อาร์เจพูดชี้นำคำที่อยากให้เลย์อิพูดตอบกับฮาร์ท“อ้อแล้วก็…เฮียเปล

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]Part : โมโหเลือดขึ้นหน้า--------------------------------------------------------------------------ฮาร์ทจ้องมองใบหน้าสวยที่เปียกปอนไปด้วยคราบน้ำตา แล้วได้แต่คิดว่าเขาจะจัดการกับความรู้สึกที่มีต่อเธออย่างมากล้น จนดูน่าสมเพชนี้อย่างไร“ลุกไปใส่เสื้อผ้า”ฮาร์ทผลักร่างบอบบางไร้เรี่ยวแรงลงจากตักของเขา จนสองสิ่งที่ประสานอยู่หลุดออกจากกัน “เฮียหายโกรธหนูแล้วใช่ไหมคะ?”“ไปแต่งตัว อย่าให้ฉันต้องพูดเป็นรอบที่สอง”สายตาและท่าทางของฮาร์ท ดูไม่ได้เบาความโมโหลงเลยแม้แต่น้อย แถมยังดูน่ากลัวกว่าตอนที่เขาลากเธอเข้าห้องมาเพื่อรับบทลงโทษนี้ด้วยซ้ำ“เฮียจะพาหนูไปไหนคะ?”“...ฉันให้เธออยู่ที่นี่ต่อไม่ได้”“เฮียคะ” เธอไม่รู้ถึงสิ่งที่เขาต้องการจะทำ รู้เพียงแค่ว่าเธอต้องทำทุกวิถีทางเพื่อให้เขาหายโกรธ “หนูขอโทษค่ะ ต่อไปนี้หนูจะไม่ทำผิดอีกแล้ว เฮียให้โอกาสหนูนะคะ”คนตัวเล็กกอดรัดร่างหนาไว้แน่นจากทางด้านหน้า พรางพูดขอร้องและอ้อนวอนให้เขาเห็นใจ แต่ฮาร์ทกลับคิดว่าต้องรีบตัดไฟตั้งแต่ต้นลม ก่อนที่เขาจะรู้สึกกับเธอไปมากกว่านี้เพราะมันเป็นความรู้สึกแสนอันตราย ตรงที่ย

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]Part : ฉันจะปกป้องเธอเอง--------------------------------------------------------------------------ชายแก่ท่าทางหื่นมองเลย์อิตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความถูกใจ และพุ่งเข้าหาทันทีที่เธอเดินมาถึงตัว “ร้องไห้ออกมาเลยแฮะ สงสัยว่าจะได้ของดีเข้าแล้วกู”“ปล่อยนะ! ฮือ”“สวยขนาดนี้ ปล่อยไปกูก็โง่แล้ว ฮ่า ๆ”“เจ๊...หมดเวลาแล้วผมขอต่อคิวตองหนึ่งนะ”“ผมด้วยเจ๊” แขกในร้านพากันยกมือขอต่อคิว เพราะต้องการให้เลย์อิมารับหน้าที่บำเรอความใคร่ให้กับพวกเขา“ได้จ้ะ ได้ทุกคน ใครจะต่อคิวตองหนึ่งก็จับบัตรคิวรอไว้เลยนะ”“ไม่เอานะ ฮือ! ปล่อยนะ!”ตุบ! โครม! เท้าใหญ่ถีบเข้ากลางอกของชายที่พยายามจะลากเลย์อิขึ้นห้อง จนชายแก่ผู้นั้นล้มไถลไปกับพื้น“ไม่เป็นอะไรใช่ไหมครับคุณเลย์อิ” เสียงลูกน้องของฮาร์ทที่มาทันเวลาเอ่ยถามกับผู้หญิงของนายท่าน“ฮือ!”“ไปเถอะครับ...”“เดี๋ยว จะพาเด็กไปไหน?” เสียงแม่เร้าเอ่ยถาม พร้อมกับเดินมาขวางหน้าชายใส่สูททั้งสามคนที่บุกมาชิงตัวเบอร์ตองของเธอไปจากลูกค้า“นี่ผู้หญิงของนายท่าน ถ้ามึงไม่อยากเป็นอาหารไอ้เข้ในบ่อ ก็อย่ามาขวางทางกู”“...” เมื่อได้ยิน