36. คนสำคัญ ไม่ต้องพยายาม

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]

Part : คนสำคัญ ไม่ต้องพยายาม

--------------------------------------------------------------------------

ห้องทานอาหารเช้า…

มื้อเช้าวันนี้ ตำแหน่งที่นั่งทานข้าวยังเป็นเหมือนเช่นเดิมทุกวัน แต่ที่ต่างออกไปก็น่าจะเป็นเพราะสมาชิกหายไปหนึ่งคน…

“วันนี้มึงเฮี้ยนอะไรตื่นแต่เช้า แถมใส่เสื้อสีชมพูหวานแหววอีก” สีเสื้อของฮาร์ทมันดูหวานซะจนไม่ควรเป็นเสื้อผ้าที่ชายแท้หยิบมาใส่ อาร์เจจึงตั้งข้อสงสัยกับเรื่องที่แปลกตาเช่นนั้น

“หมอดูบอกว่าวันนี้ให้ใส่เสื้อสีชมพู แล้วกูจะดวงดีเรื่องความรัก…”

“หมอดูที่ไหนวะ?”

“ในต๊อก ต๊อก กูเลื่อนไปเจอเขาบอกว่าคำทำนายนี้เป็นดวงของกู ก็เลยหยุดฟัง…”

“โถ่ไอ้ควาย อายุปูนนี้แล้ว ยังเชื่ออะไรแบบนี้อีก” อาร์เจอดไม่ได้ที่จะด่าเพื่อนของเขา ที่หลงเชื่อคำพูดไร้สาระนั้น

“ไม่เชื่อก็อย่าลบหลู่นะเว้ย…หมอดูอาจจะพูดจริงก็ได้ ว่าไหมจ๊ะเลย์อิ” ฮาร์ทเอนหัวไปซบไหล่เล็กของคนสวยที่นั่งทานข้าวอยู่ข้าง ๆ เพราะจู่ ๆ ก็อยากจะอ้อนแมวน้อยของเขาขึ้นมา

“ไม่รู้สิคะ”

“บอกไปสิเลย์ ว่าไร้สาระ” อาร์เจพูดชี้นำคำที่อยากให้เลย์อิพูดตอบกับฮาร์ท

“อ้อแล้วก็…เฮียเปลี่ยนผ้าปูที่นอนใหม่ยกเซ็ตเลย เผื่อเลย์อิอยากเข้าไปดู…” ฮาร์ทพูดเชื้อเชิญสาวสวยให้เข้าไปดูผ้าปูเซ็ตใหม่ในห้องนอน ที่เขาตั้งใจเปลี่ยนเพื่อเอาใจเธอ

“เปลี่ยนผ้าปูเหรอคะ”

“ใช่ครับ เปลี่ยนเป็นสีชมพูตามหมอดูบอก”

“ถ้างั้น…คืนนี้ เฮียไม่ต้องล็อกประตูห้องนะคะ หนูขอเข้าไปดูผ้าปูที่นอนสีใหม่หน่อย” คนขี้อายพูดเสียงหวานบอกกับฮาร์ท ท่าทางเคอะเขินของเธอทำให้คนที่ได้ยินไม่แน่ใจว่าเธอแค่พูดเล่นหรือเปล่า จึงยังไม่ได้แสดงความดีใจออกมา เพราะยังไม่แน่ชัดว่าจะเกิดเรื่องดี ๆ ขึ้นกับเขาจริง ๆ อย่างที่หมอดูในคลิปบอก

“…”

“เลย์อิจะเข้าไปดูผ้าปูเฉย ๆ เฮียพูดถูกไหม…” ขุนพลถามเอาคำตอบแทนเพื่อนของเขา เพราะคิดว่าฮาร์ทเองก็อยากได้ยินคำยืนยันชัดเจนจากเธอเช่นกัน

“คืนนี้ หนูว่าจะขึ้นไปนอนกับเฮียที่ห้อง ได้ไหมคะ?” เลย์อิพูดความตั้งใจของเธอออกไป เพราะคิดว่าตอนนี้เป็นเวลาที่สมควรแก่การตอบแทนความน่ารักและใส่ใจที่เขามอบให้

คำพูดและสายตาของเลย์อิ ทำให้คนหื่นมั่นใจว่าวันนี้คือวันดี วันดวงเฮงของเขา อย่างที่หมอดูในต๊อก ต๊อก พูดบอกจริง ๆ …

“งั้น…เดี๋ยวคืนนี้เฮียเปิดประตูห้องนอนค้างไว้นะ หนูเดินเข้ามาได้เลย” ฮาร์ทเต็มใจที่จะอำนวยความสะดวกให้กับสาวสวย โดยที่จะเปิดประตูห้องค้างไว้ เพื่อที่เธอจะได้ไม่ต้องออกแรงบิดลูกบิดประตูให้เหนื่อยหรือเสียเวลาเปล่า และหากเธอบอกว่าขี้เกียจเดิน เขาก็พร้อมจะอุ้มเธอขึ้นห้องไปนอน ขอเพียงแค่เธอเอ่ยปาก

(>//<)

“เอาล่ะ ท่าทางหมอดูคนนี้จะแม่นจริงว่ะ…” อาร์เจพูด

ห้องทำงานเปอร์...

ในช่วงเวลาสิบเอ็ดโมง เปอร์ยังคงนั่งอยู่ในห้องทำงาน แม้จะอยู่ในห้องนี้ตั้งแต่เมื่อวานช่วงสายจนข้ามมาอีกวัน เพราะต้องการจัดการงานบัญชีของเขาให้จบก่อนเที่ยงของวันนี้ เขาหวังที่จะทำงานหนักเพื่อที่จะได้ไม่ต้องคิดถึงเรื่องวุ่นวายที่คิดวนอยู่ในหัว เรื่องที่เขาโฟกัสและให้ความสนใจเกินไปในช่วงนี้ เรื่องที่ไม่อาจเปลี่ยนกฎหรือแก้ไขสิ่งที่ต้องการให้เป็นไปได้ดั่งใจ

“ฮัดชิ้ว! ฮัดชิ้ว!”

เสียงจามเข้มดังขึ้นภายในห้องทำงาน เสียงนั้นทำให้สาวสวยที่ยืนแอบฟังอยู่หน้าประตูแน่ใจว่าเปอร์ยังอยู่ในห้อง และยังคงทำงานอยู่แม้เวลาจะเลยมาจนเกือบถึงครึ่งวันแล้ว

“เฮียได้กินข้าวบ้างหรือยังนะ?” เลย์อินึกเป็นห่วงคนที่โหมงานหนัก แต่ก็ไม่กล้าเข้าไปถามเขาถึงในห้อง เพราะเกรงว่าจะทำเขาเสียสมาธิ

ทว่าสาวสวยยังไม่ทันได้คำตอบ ประตูบานตรงหน้าก็เปิดออกโดยคนที่อยู่ข้างในห้อง “อ้าวเลย์อิ มีอะไรเหรอ”

สีหน้าของเปอร์แสดงออกชัดเจนว่าเขามีไข้ แถมยังดูอ่อนเพลียมากอีกด้วย จนคนสวยนั้นอดเป็นห่วงไม่ได้ มือน้อยทาบไปที่หน้าผากกว้างเพื่อเช็คบางสิ่งให้แน่ใจ

“ทำไมถึงทำงานหนักแบบนี้ล่ะคะ เป็นไข้จนได้” เลย์อิพูดออกมาหน้ามุ่ยเมื่อรู้สึกถึงพิษไข้จากร่างกายของเปอร์

“เฮียกำลังจะขึ้นไปนอนแล้วครับ” เขารู้ดีว่าตัวเองมีไข้มาหลายวันแล้ว แต่ก็ยังฝืนนั่งทำงานข้ามวันข้ามคืนอยู่แบบนี้ จนตอนนี้คิดว่าคงฝืนต่ออีกไม่ไหว

“เฮียทานข้าวทานยาหรือยังคะ”

“ยังเลยครับ แค่นอนพักก็น่าจะดีขึ้น”

“แค่นอนพักจะดีขึ้นได้ยังไงคะ งั้นเดี๋ยว...หนูเอาข้าวต้มกับยาขึ้นไปให้ที่ห้องนะคะ”

“ไม่เป็น...”

“อย่าดื้อสิคะ เฮียไปรอหนูบนห้องก่อนนะ เดี๋ยวหนูรีบตามขึ้นไปค่ะ” เลย์อิพูดจบก็รีบวิ่งออกไปจากตรงนั้น เพื่อไปเตรียมข้าวและยาให้คนป่วย

ซึ่งดูท่าเปอร์จะชอบใจเอามาก ๆ ที่ได้ยินคนพูดน้อยดุเขาด้วยความเป็นห่วงเช่นนั้น แถมยังถูกคนสวยว่าว่าตนดื้ออีกด้วย “ฉันดื้องั้นเหรอ...”

แน่นอนว่าคำนั้นทำเปอร์ชอบใจจนยิ้มกว้างออกมา เพราะสุขใจที่รับรู้ได้ว่าเธอเองก็สนใจเขาไม่ต่างกัน แต่ที่ทำให้ยิ้มของเขาต้องหุบลงคงเป็นเรื่องที่เขาไม่อาจครอบครองเธอได้แต่เพียงผู้เดียว อย่างที่ต้องการ...

ห้องนอนเปอร์...

เมื่อเปอร์เดินออกมาจากห้องน้ำในชุดพร้อมนอน ก็เห็นว่าที่เตียงของเขามีสาวสวยนั่งรออยู่ เธอนำข้าวต้มและยาแก้หวัดขึ้นมาด้วยตามที่บอก

“ข้าวต้มกำลังอุ่น ๆ เลยค่ะ ทานสักสองสามคำแล้วค่อยทานยานะคะเฮีย” คนสวยไม่พูดเปล่า ยกถ้วยข้าวต้มขึ้นมาพรางทำท่าจะตักป้อนชายหนุ่ม

และเปอร์ที่เห็นแบบนั้นก็เดินไปนั่งลงแทนที่ของเลย์อิ และปล่อยให้เธอได้ทำหน้าที่ดูแลเขาอย่างที่เธออยากทำ แม้ว่าเจ้าตัวจะเริ่มรู้สึกถึงพิษไข้ที่ร้อนระอุ แต่วินาทีนี้บนใบหน้าของเขากลับมีแต่รอยยิ้ม ที่แสดงให้รู้ว่าเจ้าตัวกำลังสุขใจที่ถูกสาวสวยปฏิบัติอย่างเอาใจ

“อร่อยไหมคะ?”

“อือ” เปอร์ตอบกลับสั้น ๆ ก่อนจะรวบเอวคนตัวเล็กดึงลงมานั่งที่ตัก เพราะกลัวว่าเธอจะเมื่อยหากต้องยืนป้อนข้าวเขาอยู่เช่นนั้น

“หนูทำเองเหรอครับ?” เปอร์ถามจบก็อ้าปากรับข้าวต้มคำต่อไปจากสาวสวย

“ใช่ค่ะ”

“...”

“ทำไม...มองหนูแบบนั้นล่ะคะ?” คนตัวเล็กก้มหน้าลงเพราะเขินสายตาหวานเยิ้มของเจ้าของตัก ที่เขาใช้มองเธอด้วยความหลงใหล

“ถ้าไม่ติดว่าเฮียมีไข้ คงจูบหนูไปแล้ว”

สายตาของเปอร์จ้องมองไปที่ริมฝีปากสวยได้รูป ที่อยู่ใกล้เพียงแค่ปลายจมูก แต่ไม่สามารถทำสิ่งที่ต้องการได้ดั่งใจ เพราะกลัวว่าคนสวยจะพลอยติดไข้ของเขาไปด้วย...

“...กินข้าวอีกคำ แล้วกินยานะคะ”

คำพูดนั้นทำเจ้าของแก้มแดง แก้มพองเพราะเขินหนัก เขาทำเธอรู้สึกตกหลุมรักคนแสนดีเช่นเขาซ้ำแล้วซ้ำอีก จนแน่ใจว่าตัวเธอนั้นเผลอใจชอบเขาไปแล้วจริง ๆ

“สักช่วงหัวค่ำ หนูขึ้นมาปลุกเฮียกินยาหน่อยได้ไหม”

“ได้ค่ะ” เธอตอบรับไปโดยไม่คิดไตร่ตรอง เพราะนั่นก็เป็นสิ่งที่เธอตั้งใจจะทำอยู่แล้ว

ฟอด

คนตัวเล็กเกร็งตัวรับหอมฟอดใหญ่เมื่อครู่ด้วยความเต็มใจ ก่อนจะได้ยินบางคำที่ตรงใจจากปากของเปอร์ “เฮียอยากให้หนู...เป็นแค่ของเฮียจัง”

“...”

“เฮียไม่อยากให้ใครได้หนูไปเลย”

เขาพูดความกลุ้มใจนั้นออกมา เรื่องที่ทำให้เขาหงุดหงิดจนนอนหลับไม่ลง เลยต้องทำงานหนักเพื่อให้ลืมเรื่องในหัว ให้ลืมไปว่าเขากำลังต้องการบางสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ เพราะรู้ดีว่าเธอมีเจ้าของอีกคน

“...เฮียนอนพักเถอะนะคะ เดี๋ยวช่วงหัวค่ำหนูขึ้นมาใหม่” เลย์อิพูดจบก็ลุกขึ้นจากตักนุ่มและเดินออกจากห้องไป

สิ่งที่เปอร์ต้องการให้เป็น เลย์อิเองก็เคยหวังให้มันเป็นเช่นนั้น แต่เพียงแค่นึกว่าทางเลือกของเธออาจทำลายความหวังดีของชายอีกคนที่มีต่อเธอ มันก็ทำให้เธอไม่อาจพูดบอกเขาไปว่า เธอเองก็คิดแบบนั้นเช่นกัน...

ช่วงหัวค่ำ...

ช่วงเย็นของวัน ฮาร์ทลงมาทำสปาที่ชั้นล่าง เพื่อเตรียมผ่อนคลายร่างกายของตนให้พร้อมทำเรื่องสนุกในค่ำคืนนี้ แต่ดูเหมือนว่าสาวสวยจะมาช้ากว่าเวลาที่นัดกันไว้

เวลานี้ฮาร์ทนอนพลิกตัวไปมาอยู่บนที่นอน เพราะเฝ้ารอสาวสวยมาตามนัด ทว่าเวลาที่ล่วงเลยไปทำให้เขาเกิดใจร้อนเดินลงไปตามเธอที่ห้องนอน แต่ก็ไม่เห็นว่ามีใครนอนอยู่ที่ห้องนอนของสองสาวที่ชั้นล่าง พอเดินไปเคาะห้องขุนพลถึงได้เห็นว่าโมอานอนอยู่ที่นั่น แต่เธอเองก็ไม่รู้ว่าเลย์อิหายไปอยู่ไหน

“นี่มันจะสามทุ่มแล้ว หายไปไหนนะ?”

ใบหน้าแสนอารมณ์ดีที่ปรากฏให้เห็นตลอดทั้งวัน เวลานี้กลับแสดงออกถึงความหงุดหงิดจนแทบควบคุมอารมณ์ไม่อยู่ ใจที่เฝ้ารอเริ่มร้อนระอุขึ้นเพราะไม่อยากรอคอยอีกต่อไป

ห้องนอนเปอร์...

เวลานี้สาวสวยที่ฮาร์ทตามหาอยู่ เธอนอนเฝ้าเจ้าของอีกคนที่ป่วยจนลืมดูเวลา สายตาของเธอที่จ้องมองเปอร์ในตอนหลับ ทำให้ใครบางคนที่ยืนแอบมองอยู่ปลายเตียงรู้ว่าตัวเองมีความสำคัญน้อยกว่า เธอถึงกล้าลืมนัดของเขาเช่นนี้...

“เฮีย!” คนตัวเล็กเด้งตัวขึ้นจากอ้อมแขนของคนป่วยที่หลับอยู่ เวลาที่นาฬิกาหัวเตียงทำให้เธอรู้ตัวว่าตัวเองลืมนัดของชายอีกคน

ใบหน้าของฮาร์ทที่เคยแสดงความใจดีต่อเลย์อิในทุกครั้งแปลเปลี่ยนไป “...กล้าดียังไงถึงปล่อยให้ฉันรอ”

หมับ! ร่างบางถูกลากออกจากห้องอย่างไม่ถนอม เพราะเขารู้สึกโกรธที่เธอมาเล่นกับความรู้สึกของเขาแบบนี้ แถมยังโกรธที่เห็นว่าเธอให้ความสำคัญกับเปอร์มากกว่า เขาคิดว่าเธอไม่ควรได้รับความใจดีจากเขาอีกต่อไป และสิ่งที่คู่ควรกับเธอเวลานี้คงเป็นบทลงโทษของคนผิดนัด

--------------------------------------------------------------------------

[ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode]

• เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะครับ~