All Chapters of เธอที่เขาไม่เอา: Chapter 11 - Chapter 20

ร่างเล็กบอบบางในสภาพไม่สู้ดี รู้สึกตัวตื่นอีกทีบนพื้นห้องน้ำแสนเย็นเฉียบ สายเดี่ยวทั้งสองข้างที่คนใจร้ายกระชากขาดวิ่นถูกจับมามัดต่อกันเพื่อแก้ปัญเฉพาะหน้าไปก่อนนับเก้าเผลอหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ แต่ที่รู้ๆ เธอหลับไปพร้อมกับเสียงบาดใจที่ต้องทนนอนฟังอยู่หลายชั่วโมง และโชคดีที่ตอนนี้เสียงนั้นหายไปแล้วนับเก้าได้แต่ภาวนาต่อในใจ หวังว่าสองคนนั้นจะหายออกไปจากห้องนี้ด้วยเช่นกันนานหลายนาทีเมื่อมั่นใจว่าไม่มีสิ่งใดเคลื่อนไหวอยู่ภายนอก นับเก้าจึงพยุงร่างขึ้นเกาะขอบอ่างเพื่อชะล้างคราบน้ำตาที่ไหลออกมาประจานความอ่อนแอของตัวเองตลอดทั้งคืน“ครั้งนี้แกทำตัวน่าสมเพชมากนะนับเก้า อย่าลืมว่าแกเป็นคนเลือกทางนี้เอง”หญิงสาวกัดฟันต่อว่าตัวเองผ่านกระจกสะท้อน ผู้หญิงที่นับเก้าเห็นในนั้นดูไม่เหมือนเธอเลยสักนิด บัดนี้ใบหน้าเย่อหยิ่งไร้เครื่องสำอางแต่งแต้มฉายชัดความเจ็บปวด ทั้งที่ทำใจไว้ล่วงหน้าก่อนกลับมาเหยียบเมืองไทยแล้วแท้ๆ แต่ไม่คิดเลยว่าเธอจะเจอเหตุการณ์แสนสาหัสตั้งแต่สองวันแรกขนาดนี้“เห้อออ…” หญิงสาวพ้นลมหายใจอย่างโล่งอกเมื่อออกมาแล้วไม่พบใคร คนใจร้ายทิ้งไว้เพียงล่องรอยแห่งความสุขสมบนเตียงนอนยับยู

นับเก้ากำลังตกใจและสับสนกับสิ่งที่พึ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่ ทันใดนั้นเองประตูห้องแต่งตัวก็ถูกเปิดออก พร้อมกับเจ้าของร่างสูงที่เดินเข้ามาข้างในหน้าตาเฉย“อุ๊ย! พี่รพี” นับเก้าล้นลานรีบคว้าชุดเจ้าสาวที่พึ่งถอดออกไปพ้นร่างเมื่อครู่ กลับมาปกปิดร่างกายเกือบเปลือยของตนเอง แล้วมองผู้บุกรุกตาขวาง “อายอะไร จะแต่งงานกันวันนี้ พรุ่งนี้อยู่แล้ว” แต่ต้องไม่ใช่วินาทีที่ทั้งเนื้อทั้งตัวของเธอมีเพียงชุดชั้นในปกปิดอยู่แค่สองชิ้นไง! ไหนจะสายตาโลมเลียนั่นอีก มันทำให้ร่างกายนับเก้าร้อนวูบวาบขึ้นมาได้อย่างน่าประหลาด“พี่รพีเข้ามาได้อย่างไงคะ”เท่าที่นับเก้าจำได้มีพนักงานของร้านยืนรอช่วยเธอถอดชุดอยู่หน้าห้องประมาณสองสามคนและเหมือนรพีจะล่วงรู้ความคิดในหัวเธอ“ไล่ออกไปแล้ว เพราะพี่จะเข้ามาช่วยว่าที่เจ้าสาวถอดชุดเอง”ไม่พูดเปล่ารพียังสาวเท้าเข้ามาประชิดหญิงสาวมากขึ้น จนนับเก้าสัมผัสได้ถึงลมหายใจร้อนระอุที่เป่าลดรินอยู่ใกล้พวงแก้มเนียน หญิงสาวก้มหน้าหลบไม่ต้องบอกก็รู้ว่าตอนนี้ใบหน้าเธอคงแดงก่ำลามไปจนถึงใบหู น่าอายที่สุด!“แต่นับจัดการตัวเองเรียบร้อยแล้ว ฉะนั้นพี่รพีช่วยออกไปก่อนได้ไหมคะ”“ไม่! พี่สะดวกใจจะอยู่ใ

ปกติแล้วนับเก้าใช้เวลาจัดการธุระส่วนตัวในห้องน้ำร่วมหนึ่งชั่วโมง แต่วันนี้มันไม่ปกติด้วยบทบาทเจ้าสาวที่แบกรับมาทั้งวัน ไหนจะเสื้อผ้าหน้าผมที่รัดตรึงจนเธอรู้สึกอึดอัดกว่าจะสลัดทุกอย่างออกจากเรือนร่างหมด ก็ทำเอาหญิงสาวเสียเวลาในห้องน้ำไปนานเกือบสองชั่วโมงเต็ม พึ่งรู้เหมือนกันว่างานแต่งแค่หนึ่งวันกินพลังงานได้มากขนาดนี้“อุ๊ย! พี่รพี” ร่างเล็กสะดุ้งโหยงยกมือขึ้นทาบอก พร้อมกระชับชุดคลุมอาบน้ำเข้าหาตัว เมื่อออกจากห้องน้ำแล้วเจอคนตัวสูงใหญ่นั่งจ้องเธอด้วยสายตาที่เหมือนจะจับเธอกลืนลงท้องอยู่ตรงปลายเตียงนับเก้าคิดว่าตัวเองอยู่ในห้องเพียงลำพังเสียอีก ก็เมื่อสองชั่วโมงที่แล้วหลังถูกผู้หลักผู้ใหญ่ ‘ส่งตัวเข้าหอ’ รพีก็ออกไปข้างนอกโดยไม่บอกไม่กล่าว เขาออกไปทั้งๆ ที่ถูกผู้เป็นแม่สั่งห้ามว่า… ‘อย่าออกจากห้องหอในคืนวันแต่งงานเด็ดขาดนะรพี! คนโบราณเขาถือ เดี๋ยวจะอยู่กันไม่ยืด’ แต่มีหรือที่คนหัวรั้นอย่างรพีจะเชื่อ ชายหนุ่มจะทำอะไรก็ได้ในเมื่อสถานที่ที่ใช้ส่งตัวบ่าวสาวเป็นโรงแรมของเขา ขนาดประตูถูกล็อกไว้จากข้างนอกเขายังโทรตามให้พนักงานมาเปิดให้จนได้เลย “ขวัญอ่อนเหลือเกินนะแม่คุณ”น้ำเสียงของรพีฟังด

ลมหายใจและสติสัมปชัญญะของคู่บ่าวสาวข้าวใหม่ปลามันเริ่มกลับมาเป็นปกติอีกครั้งหลังเพลงรักที่ทั้งคู่ช่วยกันบรรเลงจบลงไปอย่างสวยงามในช่วงเช้าของวันถัดมา แต่ถึงกระนั้นรพีก็ยังคงนอนนิ่งไม่ขยับ เขาซุกไซ้ใบหน้าหล่อเหลาอิงแอบแนบซบกับอกอวบของเธอไม่ยอมถอยห่างไปไหน จนเจ้าของเต้าชักเริ่มใจคอไม่ดี ต้องเป็นฝ่ายเอ่ยปากไล่เขาเสียเองมิเช่นนั้นวันนี้เธอกับเขาคงไม่ได้ไปไหน และได้นอนอยู่บนเตียงในสภาพน่าเวทนาแบบนี้อีกทั้งวัน“ลงไปจากตัวนับได้แล้วค่ะ” รพีไปเอาเรี่ยวแรงมาจากไหนนักหนา เมื่อคืนทั้งคืนเขาไม่รู่จักเหน็ดจักเหนื่อยบ้างหรือไงส่วนเธอใกล้จะตายคาอกเขาอยู่แล้ว!“จะรีบไปไหน ต่ออีกสักสามรอบก็ยังไหว” เขาไม่ปล่อยแต่เป็นฝ่ายพลิกตัวเธอ ให้ขึ้นไปนอนทับบนร่างกำยำแทน“แต่นับไม่ไหว!” สุดท้ายนับเก้าก็อดไม่ได้ที่จะทุบแผงอกคนมักมากไปหนึ่งที แล้วรีบดิ้นลงจากตัวเขาโดยคว้าผ้านวมผืนหนาขึ้นมาปกปิดร่างกายเปลือยเปล่าของตัวเองไว้“พวกผู้ใหญ่อาจจะกำลังรอเราอยู่ก็ได้นะคะ”หญิงสาวเหลือมองคนตัวสูงที่นอนเปลือยกายหลับตาพริ้มทำเป็นไม่รู้ร้อนรู้หนาว“คู่แต่งงานข้าวใหม่ปลามันพึ่งเข้าหอเมื่อคืน จะออกจากห้องพรุ่งนี้ทีเดียวก็ไม่มี

เจ้าของร่างสูงในชุดไปเสื้อยืดกางเกงยีนสีเข้มธรรมๆ ที่มองอย่างไรก็ดูไม่ธรรมดา นอนเอกแขนกอยู่บนเตียงมาร่วมหนึ่งชั่วโมงแล้วชายหนุ่มกำลังเฝ้ารอว่าเมื่อไหร่แม่เมียปากแจ๋วของเขาจะแต่งองค์ทรงเครื่องเสร็จ แต่เหลือบมองประตูห้องแต่งตัวเท่าไหร่นับเก้าก็ไม่ออกมาเสียที จนความอดทนของรพีสิ้นสุดลง“ถ้าอีกหนึ่งนาทีเธอไม่ออกมา พี่ไม่รอแล้วนะ”เท่านั้นแหละร่างระหงในชุดเดรสยาวผ้าพริ้วก็วิ่งออกมาพร้อมกับกระเป๋าสีแมทช์กัน และไหนจะเครื่องประดับครบเซตซึ่งบางชิ้นก็ยังใส่ไม่เสร็จด้วยซ้ำ“เสร็จแล้วๆ ทำเป็นวัยรุ่นใจร้อนไปได้”เขาไม่รู้หรือไงว่าผู้หญิงแต่งตัวห้ามเร่ง!กว่าจะเลือกเสื้อผ้าได้แต่ละชุด ยังไม่รวมกระเป๋ากับเครื่องประดับแต่ละชิ้น ที่ต้องใส่ให้เหมาะสมกับสถานที่นั้นๆ อีก มันตัดสินใจยากแค่ไหน รู้ไหม!“ไม่มีชุดที่ใช้ชีวิตง่ายๆ สบายๆ บ้างเหรอ” ดวงตาคมเข้มกวาดมองไปทั่วเรือนร่างบอบบางชุดที่หญิงสาวสวมใส่สวยมากก็จริง แถมยาวมากด้วย แต่ที่รพีขัดใจคือคอเสื้อของแม่คุณจะคว้านลึกไปไหนสายเดี่ยวที่รั้งประคองหน้าอกอวบๆ ก็มีเส้นเล็กนิดเดียว เขากลัวว่ามันจะขาด จนนมโตๆ ของเธอหกออกมาเรี่ยราดเสียเหลือเกิน“นี่แหละค่ะสบายที