All Chapters of เธอที่เขาไม่เอา: Chapter 31 - Chapter 40

“คุณพ่อกับคุณแม่ไปไหน” รพีเอ่ยถามน้องชายที่นั่งรวมตัวกันอยู่ในห้องอาหารครบทั้งสองครอบครัวโดยมีทั้งน้องสะใภ้และหลานๆ ของเขาอีกสามคน ขาดก็แต่ผู้เป็นพ่อกับแม่“เห็นว่าไปเที่ยวสระบุรี” อัสนีเป็นฝ่ายตอบขณะที่มือก็ช่วยภรรยาป้อนมื้อเช้าให้ลูกน้อยไปด้วยซึ่งภาพที่เห็นทำให้รพีอดรู้สึกสะท้อนใจ และเจ็บหน่วงๆ ภายในอกไม่ได้ ถ้าหากตอนนั้นเขายอมรับหัวใจตัวเอง และยอมเปิดใจเชื่อฟังนับเก้า ป่านนี้เขาก็คงจะมี ‘ครอบครัว’แสนสุขแบบนี้เช่นกัน“สระบุรีอีกแล้วเหรอ?”ที่แปลกใจเพราะช่วงนี้พ่อกับแม่ไปเที่ยวที่จังหวัดสระบุรีบ่อย อย่างน้อยก็เดือนละครั้ง จนชายหนุ่มอดคิดไม่ได้ว่าที่นั่นมีอะไรดีนักหนาแต่ทว่าไม่มีใครให้คำตอบกับรพีได้ ชายหนุ่มจึงเลือกที่จะนั่งเงียบๆ จิบกาแฟดำในแก้วไปพลางๆ จมอยู่กับความคิดของตัวเอง เพื่อรอเวลาออกไปทำงานตามปกติรพีใช้ชีวิตเหมือนคนหมดอะไรตายอยากแบบนี้มานานสี่เดือนแล้ว แต่ก็ไม่เคยลดความพยายามที่จะตามหานับเก้ากับลูกเลย ทุกๆ เช้าเขาตื่นขึ้นมาพร้อมกับความอ้างว้าง ห้องนอนที่ใช้อาศัยถูกปรับเปลี่ยนให้กลับมาเป็นเหมือนเดิม... เหมือนกับตอนที่นับเก้าเคยอยู่ทั้งที่รู้อยู่แก่ใจว่ามันไม่สามารถทดแทน

ภูภามว์เป็นคนแรกที่เห็นนับเก้ายืนอยู่ในสวนดอกไม้ เขาเลยวิ่งหน้าตั้งมาหาเธอถึงที่ ก่อนจะกระโดดข้ามรั้วกั้นแปลงดอกไม้เตี้ยๆ แล้วพยายามเดินอย่างระมัดระวังเพราะกลัวจะเผลอเท้าไปเหยียบเจ้าดอกไม้แสนรักของนับเก้า แม้ว่าตัวเองจะร้อนใจมากแค่ไหนก็ตาม“ทำไมถึงไม่รับโทรศัพท์พี่” ชายหนุ่มยิงคำถามทันทีที่เดินมาถึงคนท้องโย้“นับทิ้งโทรศัพท์เอาไว้ในบ้านค่ะ ไม่คิดว่าวันนี้จะมีแขกมานี่คะ”เป็นแขกที่ทำเอานับเก้าแปลกใจมากซะด้วย! พ่อตัวเองไม่เท่าไหร่ แต่พ่อของลูกนี่สิ! ไม่เจอกันตั้งหลายเดือน จบกันก็ไม่สวย แล้วเธอจะทำหน้าอย่างไรถูก“ให้พี่ไล่ไอ้นั่นกลับไปไหม” พี่ภูภามว์คงจะหมายถึงอดีตสามีของเธอ“ไม่ต้องหรอกค่ะ เขาอาจจะมีธุระกับนับก็ได้ พี่ภามว์รีบกลับไร่ไปเถอะ เห็นแอ้มบอกว่าวันนี้มีฉีดยาในไร่องุ่นไม่ใช่เหรอ”นับเก้าเดินนำคนตัวสูงออกจากแปลงดอกไม้ ทั้งยังพูดอย่างใจเย็นราวกับสิ่งที่กำลังจะเผชิญในเร็วๆ เป็นเรื่องของดินฟ้าอากาศทั่วไป“แต่ว่า...” ภูภามว์โมโหตัวเองที่เสียรู้ให้รพีจนได้ เขาไม่คิดว่ามันจะใช้แผนนี้ใช้พ่อของเมียเก่าเป็นใบเบิกทางเข้ามาในไร่เนี่ยนะ!“พี่ภามว์อย่าคิดว่านับไม่รู้นะคะ ว่าพี่ภามว์ทำอะไรอย

“ต่อให้นับจะยกอีกกี่ร้อยกี่พันเหตุผล เพื่อมาบอกให้พี่เลิกยุ่งกับนับก็ไม่มีประโยชน์”“...” รพีเอ่ยขัดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น จนนับเก้าไม่กล้าเถียงต่อ“จริงๆ นับไม่ได้พลาดท้อง! แต่นับจงใจจะปล่อยให้ตัวเองท้อง เพื่อจับพี่รพี”พูดจบนับเก้าก็เฝ้าสังเกตอากัปกิริยาของเขาไปด้วย แต่น่าแปลกใจที่รพีไม่มีท่าทีโกรธเคืองหรืออารมณ์เสียเลย เขาจ้องมองหน้าท้องนูนตรงหน้านิ่งๆ ก่อนเอื้อมมือไปสัมผัสลูกน้อยผ่านคนเป็นแม่อย่างถือวิสาสะ“งั้นดีเลย... นับจับพี่สำเร็จแล้ว”แถมรพียังกระตือรือร้นออกอาการดีอกดีใจเป็นพิเศษ ซึ่งเหนือการคาดเดาของนับเก้าไปมากไหน? หมาตัวไหนมันเคยเห่า ว่าเด็กในท้องไม่ใช่ลูกของมัน!“แล้วก็ยังมีเรื่องทะเบียนสมรส ที่นับพยายามบังคับให้พี่จด ตอนนั้น...”“นับตั้งใจจะจับพี่ นับก็ทำสำเร็จแล้ว... นับต้องการจะให้พี่รัก พี่ก็รักแล้ว... ยังเหลือทะเบียนสมรส ถ้านับยังต้องการอยู่ วันนี้พี่ก็พร้อมจะจดให้ทันที”“นับไม่ต้องการอะไรแล้วทั้งนั้น”หญิงสาวสะบัดหน้าหนีไปทางอื่นไม่กล้าสบสายตาจริงจังคู่นั้น เพราะเมื่อครู่คำพูดของเขาทำให้เธอไขว้เขวจากที่คิดว่าตัวเองใจแข็งมากพอที่จะเผชิญหน้ากับเขาได้แล้ว กลับกลายเป็น

โง่ซ้ำ โง่ซ้อน จะไม่ใครโง่ได้เท่านี้อีกไหมวะ! รพีนั่งหัวฟัดหัวเหวี่ยงอยู่คนเดียว ท่ามกลางเสียงพูดคุยของใครหลายคนในห้องรับแขกและแน่นอนเขาได้รับบทเป็นส่วนเกิน! ที่อันเชิญตัวเองเข้ามานั่งลอยหน้าลอยตาอยู่ในบ้าน โดยที่เจ้าของบ้านแสดงออกทางสีหน้าอย่างชัดเจนว่าไม่เต็มใจแล้วไง! ใครแคร์?อย่าว่าแต่นับเก้าเลยที่ทำเป็นไม่สนใจ แม้แต่แม่ผู้บังเกิดเกล้าที่เบ่งเขาออกมาแท้ๆ ยังไม่คิดจะชายตาแลมองลูกชายตัวเองเลยสักนิด แต่ดีหน่อยที่พ่อยังส่งยิ้มเจื่อนๆ ให้เขาบ้าง เลยทำให้รพีรู้สึกดีขึ้นมานิดนึง เพราะอย่างน้อยมันก็ทำให้เขาดูไม่ไร้ตัวตนจนเกินไป“ไม่คิดว่าวันนี้แม่จะได้เจอภามว์ด้วย เห็นหนูนับบอกว่าช่วงนี้งานในไร่ยุ่งเหรอจ้ะ”รพีนั่งฟังเสียงหวานของมารดาอยู่เงียบๆ แล้วแอบเบะปากมองบนไปหลายรอบ ไม่รู้เหมือนกันว่าแม่ไปสนิทกับไอ้หนุ่มบ้านไร่นี่ตั้งแต่เมื่อไหร่ รู้แค่ว่าตอนนี้เขาไม่ชอบขี้หน้ามันสุดๆ“ครับ วิ่งวุ่นทั้งในฟาร์มในไร่เลย นี่อีกสักพักผมก็ต้องไปแล้ว”‘ยุ่งมากก็ไปสักทีเถอะ! คนในครอบครัวเขาจะพูดคุยกัน’มันเป็นเพียงเสียงในความคิดที่ดังแทรกขึ้นมาในหัวของรพีก็เท่านั้น แม้จะคันปากยุบยิบอยากจะพูดมากแค่ก็ตาม

เจ้าของนัยน์ตาคมเหลือบมองคนท้องหนึ่งที สลับกับมองหน้าไอ้เชฟลูกครึ่งอีกหนึ่งทีอย่างไม่ค่อยสบอารมณ์ กะอีแค่ชิมอาหารทำไมถึงต้องยืนใกล้ชิดสนิทสนมคุยหัวเราะต่อกระซิกกันขนาดนั้นก็ไม่รู้นี่ขนาดแนะนำตัวว่าเป็นสามีไอ้เชฟหน้าหล่อยังระริกระรี้ได้ แล้วถ้าไม่แสดงสิทธิ์มันไม่ขอรับเป็นพ่อของลูกเลยเหรอ บอกตามตรงว่าเขาไม่ปลื้ม!“ทำไมพี่รพีไม่ลองชิมดูละคะ ถือซะว่านับเลี้ยงขอบคุณที่อุตส่าห์ขับรถมาให้”หลังจากตกลงกับเชฟหนุ่มเรื่องเมนูในร้าน กับแจงรายละเอียดงานเพิ่มเติมเรียบร้อยแล้ว เธอจึงหันไปถามพ่อของลูกที่นับเก้าชวนก็เพราะเห็นว่าเลยมื้อค่ำมานานพอสมควร อีกอย่างอาหารที่เชฟทำมาให้ลองชิมก็เยอะแยะ ถ้าเหลือก็ต้องเททิ้งอยู่ดีใช้โอกาสนี้ตอบแทนบุญคุณเขาเลยแล้วกัน จะได้ไม่ติดค้างไปจนถึงชาติหน้า...ทว่าคนถูกชวนกลับหน้าตึงเปรี๊ยะ!‘ตอบแทนความเป็นห่วงด้วยของเหลือเนี่ยนะ’ถึงในใจจะคิดแบบนั้น แต่มือกลับตักเส้นสปาเกตตีเข้าปากไปหลายคำแล้วคิดๆ ดูแล้วสถานะของเขาในตอนนี้ ไม่ต่างอะไรกับเบี้ยล่าง ถ้านับเก้าสั่งให้เขากินดิน รพีก็คงไม่คิดลังเลเขาตักกินเฉพาะจานที่นับเก้าชิมไปก่อนหน้านี้ ส่วนเมนูไหนที่ไอ้เชฟนั่นมีส่วนร่วมร