เธอที่เขาไม่เอา のすべてのチャプター: チャプター 1 - チャプター 10

หลังจากมื้อค่ำผ่านพ้นทุกคนรวมถึงแขกที่มาเยือนบ้านโชติธนกิจตามคำรับเชิญของคุณหญิงสิรินนภาก็เข้ามานั่งรวมกันในห้องรับแขก เพราะมีเรื่องสำคัญจะแจ้งเมื่อคิดได้ว่าถึงเวลาเหมาะสมแล้วที่ทุกคนควรจะได้รู้ โดยเฉพาะรพีและนับเก้าร่างสูงในชุดนักศึกษามหาวิทยาลัยดังขมวดคิ้วยุ่ง ภายในใจร้อนรนเหมือนกำลังถูกไฟกองโตแผดเผา ขณะรับฟังเรื่องราวจากผู้เป็นแม่ที่รพีคิดว่ามันช่างบ้าบอที่สุดในชีวิต นี่น่ะหรือเรื่องที่ท่านย้ำนักย้ำหนาว่าเขาจะต้องกลับบ้านมาเพื่อรับรู้ให้ได้“หมั้น! แม่หมายความว่าจะให้ผมกับนับเก้า หมั้นกันเหรอครับ”รพีถามย้ำอย่างหัวเสีย เขาคงจะแสดงความหงุดหงิดออกมามากกว่านี้ หากไม่มีผู้หลักผู้ใหญ่ที่นับถือนั่งอยู่ตรงนี้ด้วยชายหนุ่มรู้สึกว่าตัวเองพลาดอย่างแรงที่ตอบตกลงมารดาว่าจะกลับมารับประทานมื้อเย็นด้วย แทนที่จะคลุกอยู่กับแฟนสาวคนสวยที่คอนโด“ใช่ แม่กับคุณป้าสโรชามีความเห็นตรงกันว่าจะให้ลูกสองคนหมั้นกันไว้ก่อน พอหนูนับเก้าอายุครบยี่สิบหกปี ถือว่าไม่ช้าไม่เร็วไปเราจะจัดงานแต่งงานขึ้นทันที”และข้อตกลงการหมั่นหมายที่ถูกเก็บงำมาหลายปีก็ถูกเปิดเผยโดยผู้เป็นแม่ สิรินนภาจำเป็นต้องเฉลยเพราะเรื่องรักๆ ใ

“หมายความว่ายังไงคะพี่จอมพล”นับเก้าล่ำลักถามคนปลายสายโทรศัพท์ เธอแทบจะต่อสายหาจอมพลลูกพี่ลูกน้องของตัวเองทันทีที่เห็นข้อความแต่ติดตรงที่ว่าเธอพึ่งก้าวขาออกจากห้องสอบซึ่งเป็นวิชาสุดท้ายของปีการศึกษานี้ “นี่นับยังไม่รู้เหรอ ว่าไอ้รพีมันกำลังจะไปอังกฤษวันนี้”เสียงปลายสายถามอย่างแปลกใจเพราะโดยปกติแล้วนับเก้าเป็นคนเดียวที่รู้ความเคลื่อนไหวของรพีทุกอย่าง แต่ทำไมเรื่องใหญ่ขนาดนี้น้องสาวตนกลับไม่รู้“แต่ว่ากำหนดเดิมมันตั้งอีกหลายเดือนนี่คะ”เมื่อได้รับคำตอบแน่นชัดร่างเล็กในชุดนักเรียนก็รีบจำอ้าวออกจากรั้วโรงเรียนทันที จุดหมายของนับเก้าคือสนามบินใจร้ายเกินไปแล้ว… รพีคิดจะจากกันไปทั้งอย่างนี้จริงๆ หรือ ในขณะที่เขากำลังเข้าใจผิดเธอทุกอย่างเนี่ยนะภายในใจของนับเก้าเริ่มวูบโหวง รู้สึกราวกับหัวใจดวงน้อยกำลังจะหลุดลอยไปไกลแสนไกล ได้แต่ภาวนาให้ตัวเองไปทันเวลา ขอแค่ได้หน้าชายหนุ่มเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะห่างกันไปหลายปี หรืออย่างน้อยก็คงจะสามถึงสี่ปีถ้าไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง“เร็วกว่านี้ได้ไหมคะพี่”นับเก้าสั่งคนขับรถแท็กซี่ด้วยความร้อนใจ ชักเริ่มนั่งไม่ติดที่เพราะเวลาจวนเจียนจะหมดแล้ว เป็นไปได้เธออยา

“ฉันสั่งแล้วไงไอ้ภพว่าวันนี้ไม่รับงานเพิ่ม น้ำรินไม่ได้แจ้งหรือไง”เจ้าของแผ่นหลังกว้างเอ่ยเสียงเข้ม โดยไม่หันกลับมามอง เห็นเพียงด้านหลังได้ฟังแค่น้ำเสียงนับเก้าก็รู้ว่ารพีเปลี่ยนไปมาก ตอนนี้ชายหนุ่มขึ้นแท่นนักธุรกิจหนุ่มใหม่ไฟแรงที่ใครๆ ต่างก็จับตามอง แต่สิ่งที่นับเก้าเป็นกังวลคือเกือบสิบปีที่ไม่ได้เจอกัน ความเกลียดชังที่เขามีต่อเธอนั้นลดน้อยลงไปบ้างหรือยัง ความคะนึงหาในส่วนลึกส่งเสียงร้องให้เธอเข้าไปโอบกอดเขาเอาไว้ แต่สิ่งที่ทำได้คือแอบคิดในใจเงียบๆ“แล้วถ้าเป็นนับละคะ พี่รพีพอจะเสียเวลาให้สักนิดได้ไหม”ในที่สุดชายหนุ่มก็หันหลังกลับมา แต่แววตาที่เขาใช้มองเธอมีแต่ความว่างเปล่าจนคนถูกมองรู็สึกเจ็บแปลบในอก ไม่มีความยินดีอย่างที่นับเก้าคาดหวังเอาไว้ในตอนแรก ผิดกับเธอที่คิดถึงเขามากมายเหลือเกิน“นับเก้า” เธอมาทำอะไรที่นี่?ดวงตาคู่คมถือวิสาสะสำรวจเรือนกายสาวอย่างถี่ถ้วน นับเก้าเปลี่ยนไปมากเขารับรู้มาตลอดว่าหญิงสาวเป็นคนสวย แต่ทว่าตอนนี้เธอสวยกว่าเมื่อก่อนหลายเท่านักรพีเผลอชื่นชมในใจอย่างลืมตัว ก่อนจะสลัดความคิดไร้สาระนั่นทิ้ง เมื่อตระหนักได้ว่าเขาไม่ควรให้ค่าคนเห็นแก่ตัวอย่างนับเก้า เ

“รพี… ตั้งแต่เล็นจนโตแม่ไม่เคยขอร้องหรือบังคับอะไรลูกเลย จะใช้ชีวิตแบบไหนแม่ไม่เคยขัด แต่เรื่องนี้แม่ขอร้องได้ไหมลูก”เป็นความจริงที่รพีกับน้องชายอีกสองคนเติบโตและใช้ชีวิตด้วยการตัดสินใจเองอย่างอิสระ พวกท่านไม่เคยกดดันหรือบังคับว่าเขาจะต้องเป็นอะไรแบบไหน และนี่เป็นครั้งแรกที่แม่ถึงกับเอ่ยปากข้อร้องเสียงสั่น ซึ่งไม่ต่างอะไรจากการจับเขาใส่กรงแล้วปิดประตูล็อกกลอน“แล้วฝ่ายนั้นเขาจะยอมแต่งเหรอครับ สัญญาเหลืออีกตั้งสองปี บางทีน้องเขาอาจจะยังอยากใช้ชีวิตสาวโสดอยู่ก็ได้ เห็นว่าพึ่งเรียนจบมาไม่ใช่เหรอ”ปากไวถามออกไปแล้วรพีก็พึ่งนึกขึ้นได้ว่าไม่ควรถาม ทั้งที่รู้คำตอบอยู่แก่ใจ ในเมื่องานแต่งงานมันเป็นสิ่งที่ผู้หญิงคนนั้นต้องการ แล้วมีหรือที่เธอจะปฏิเสธ“เมื่อวานแม่คุยกับหนูนับเก้าแล้ว น้องไม่ใช่คนปัญหามากแบบลูกหรอก แล้วถ้ารพีได้เจอน้องคราวนี้จะต้องตลึงในความสวยแน่ๆ คนอะไรยิ่งโตยิ่งสวยสง่า ดาราสาวแม่หม้ายอะไรนั่นที่เป็นข่าวกับลูกเทียบไม่ติด...”“แม่ครับ! อย่าพาดพิงถึงคนอื่น บอกกี่ครั้งแล้วว่าผมกับชุเราเป็นแค่เพื่อนกัน ถ้าหมดธุระแล้วผมขอตัวนะครับ”ว่าจบร่างสูงก็หุนหันออกจากห้องรับแขกทันที โดยไม่

“พี่รพีจะพานับไปไหน”นับเก้ากัดฟันถามชายหนุ่มซึ่งกำลังทำหน้าที่เป็นสารถี แต่เขาก็ยังมีกะจิตกะใจหันไปอี๋อ๋อออเซาะกับสาวข้างกายอย่างไม่คิดกลัวตายหัวใจดวงน้อยทั้งเต้นระทึกและเจ็บปวดกับภาพตรงหน้า เธอหวาดกลัวเพราะไม่รู้ว่ารพีคิดจะทำอะไร “ไหนๆ ก็จะแต่งงานกันแล้ว เธอควรรู้เอาไว้ว่าพี่ชอบอะไรหรือไม่ชอบอะไร เลยจะพามาดูงานพอถึงเวลาจะได้ทำถูกใจพี่ไง”และไม่กี่นาทีต่อมารถยนต์สีดำสัญชาติยุโรปก็จอดสนิทภายใต้คอนโดแห่งหนึ่ง ทำให้นับเก้ามั่นใจในสิ่งที่คิดไว้ก่อนหน้านี้ทันที ว่ารพีต้องการให้เธอมาเห็นอะไร!“นับบอกให้ปล่อยไง พี่รพี!” สถานการณ์ตอนนี้นับเก้าไม่สนอะไรอีกแล้ว หญิงสาวทั้งดีดดิ้นและยื้อยุดสุดกำลัง เมื่อโดนคนใจร้ายพยายามลากขึ้นคอนโด โดยมีผู้หญิงคนนั้นเดินตามมาด้วยติดๆ“อุ๊ย!”เสียแรงเปล่าความพยายามของเธอไม่เป็นผล ประตูห้องปิดลงพร้อมๆ กับร่างบางถูกผลักเซถลาจนล้มกระแทกกับพื้นนับเก้านิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวดที่แล่นปราดเข้าสู่สะโพกงอนงาม“โทษทีมันหลุดมือน่ะ ถ้าเธอไม่ดื้อแล้วเดินตามพี่มาดีๆ ตั้งแต่ทีแรกก็ไม่ต้องเจ็บตัวหรอก”คำขอโทษจากปากรพีฟังแล้วไม่น่าให้อภัยแม้แต่นิด ยิ่งเห็นใบหน้าหล่อเหลามองเธออ