All Chapters of เธอที่เขาไม่เอา: Chapter 21 - Chapter 30

ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา... ชีวิตคู่ของรพีกับนับเก้ากินอยู่กันแบบสามวันดีสี่วันไข้ วันไหนที่เขาใจดีเขาก็จะดีจนเธอใจหาย แต่ถ้าวันไหนที่เขาใจร้ายเธอก็จะทุกข์ใจจนหาทางออกไม่เจอเช่นกันแต่ดีหน่อยที่เรื่องน่ายินดีมีมากกว่าความทุกข์อมันเหมือนน้ำหล่อเลี้ยงหัวใจของนับให้ยังอยากสู้ต่อ หวังว่าสักวันหนึ่งรพีจะเป็นฝ่ายยินยอมมอบหัวใจของเขา ‘ให้เธอรัก’ ด้วยความเต็มใจ“ช่วงนี้งานเยอะเหรอคะ” หลายวันมานี้รพีกลับบ้านไม่ตรงเวลาบางวันก็กลับดึกมาก... ส่วนคนที่พยายามเป็นภรรยาที่ดีอย่างนับเก้าจึงทำได้เพียงเฝ้ารอ“นิดหน่อย” ร่างสูงพึ่งเดินออกจากห้องน้ำเงยหน้าสบสายตาคนตัวเล็ก ซึ่งวันนี้เธอก็แต่งตัวสวยเหมือนกำลังจะออกไปไหนอีกแล้ว รพีสงสัยแต่ไม่คิดจะถาม“พรุ่งนี้ช่วงบ่ายพอจะมีเวลาว่างไหมคะ นับมีอะไรจะให้พี่รพีดู”“ยังตอบไม่ได้ เดี๋ยวบอกอีกทีก็แล้วกัน”รพีทำท่านึกก่อนจะคว้าเสื้อผ้าของตัวเองซึ่งถูกเตรียมไว้ให้แล้วเรียบร้อยขึ้นมาสวมใส่ ตั้งแต่มีนับเก้าเข้ามาในชีวิต เขาแทบไม่ต้องคิดให้ปวดหัวเลยด้วยซ้ำว่าวันนี้จะใส่อะไรดี หรือแม้กระทั้งงานเล็กๆ น้อยๆ หญิงสาวก็คอยอำนวยให้เขาตลอดโดยที่ไม่ต้องร้องขอนึกแปลกใจอยู่ลึกๆ ว่

เจ้าของดวงตากลมโตที่แฝงเร้นไปด้วยความโศกเศร้า ยืนเหม่อมองเรือนหอหลังงามที่ใกล้จะสร้างเสร็จ แต่กลับไม่รู้ว่าพอถึงวันนั้นแล้ว เธอจะมีโอกาสได้เข้าอยู่หรือเปล่าเพราะตอนนี้หัวใจของเธออ่อนแอเหลือเกิน... และเหมือนจะไม่ใช่แค่หัวใจที่บาดเจ็บสาหัส ร่างกายกับอารม์ของเธอก็ดูจะท้อถอยไปตามๆ กันยิ่งลมหนาวในเดือนธันวาคมพัดกระทบผิว ความอ้างว้างก็ยิ่งขยายวงกว้างในหัวใจ จนนับเก้าต้องยกมือขึ้นมาลูบต้นแขนตัวเองเบาๆ“หนูนับ มายืนตากลมทำไมตรงนี้ลูก”เสียงหวานเจือไปด้วยความอบอุ่น ดึงนับเก้าหลุดออกจากภวังค์ทุกข์“นับออกมาดูดอกไม้ค่ะ เห็นว่าพึ่งเอามาลงใหม่ สวยดีนะคะ”หญิงสาวรีบเก็บยาดมใส่กระเป๋าแล้วหันไปส่งยิ้มหวานให้แม่สามี เพราะเธอไม่อยากให้ท่านเป็นห่วงไปมากกว่านี้“แม่ขอโทษแทนตารพีด้วยนะลูก เรื่องงานวันนี้ พี่เขาคงจะติดงานด่วน”ลมหายใจของนับเก้าสะดุดไปหนึ่งจังหวะ หลังฟังคำขอโทษจากแม่สามี ท่านคงอยากทำให้เธอสบายใจ แต่ท่านคงไม่ทราบว่าเธอทั้งรู้และเห็นกับตาว่ารพีไม่ได้ติดงานด่วน... เขาแค่ไปกับคนที่สำคัญกว่าเธอ“ไม่เป็นไรค่ะ นับเข้าใจดี” นับเก้าไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่ารอยยิ้มตัวเองในขณะนี้มันดูเศร้าสร้อยขนาดไหน พาล

‘หมายเลขที่ท่านเรียก ไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้ กรุณาติดต่อใหม่อีกครั้ง...’ว่าที่คุณแม่จ้องหน้าจอโทรศัพท์ที่ปรากฏชื่อว่า ‘คุณสามี’ อยู่บนนั้นด้วยแววตาเลื่อนลอย เธอได้ยินประโยคฝากข้อความมาเป็นร้อยรอบได้แล้วมั้ง ซึ่งก่อนหน้านี้ยังไม่มีแต่รพีคงจะรำคาญเธอมาก จนปิดเครื่องหนี หรือไม่ก็อาจจะปิดกั้นเบอร์โทรของเธอไปแล้วสองวันแล้วที่นับเก้าพยายามติดต่อหารพีเพื่อบอกเรื่องลูกในท้อง เธอไม่ได้คาดหวังว่าทุกอย่างจะดีขึ้นหรือเขาจะหันกลับมารักเธอเพราะมีลูกเป็นตัวเชื่อม เธอแค่อยากทำทุกอย่างให้ถูกต้อง จะได้รู้ว่าชีวิตต่อจากนี้ควรจะยืนอยู่ตรงจุดไหนความจริงเธอเลือกที่จะเห็นแก่ตัวแล้วหนีไปใช้ชีวิตกับลูกแค่สองคนก็ย่อมได้ แต่ ‘ลูก’ไม่ได้มีแค่พ่อกับแม่ เขายังมีปู่ย่าตายายและอีกหลายคน ที่พร้อมจะให้ความรักแก่เขาฉะนั้นนับเก้าจึงอยากจบเรื่องนี้ให้ดีที่สุด เธอไม่อยากทิ้งความบาดหมางเอาไว้เบื้องหลัง แล้วส่งผลกระทบต่อชีวิตใครอีกไม่น่าเชื่อว่าความเป็นแม่จะทำให้เธอคิดได้เยอะถึงเพียงนี้...“สวัสดีค่ะคุณน้ำริน นับอยากทราบว่าวันนี้พี่รพีติดงานสำคัญอะไรไหมคะ นับจะเข้าไปพบ”หญิงสาวกรอกเสียงถามคนปลายสาย เมื่อติดต่อชายหน

เจ้าของร่างสูงกำยำในชุดสูทพอดีตัวก้าวออกจากห้องพักสุดหรู ซึ่งอยู่ชั้นบนสุดของโรงแรมโชติธนกิจที่ตนเองเป็นผู้บริหารรพีใช้ห้องนี้เป็นที่พักอาศัยหรือเรียกง่ายๆ ว่าที่ซุกหัวนอนมาร่วมครึ่งเดือนแล้ว เหตุผลก็เพราะจงใจจะหนีหน้าคนที่บ้านแต่บอกตามตรงว่าเขาเองก็ไม่รู้จะจัดการกับเรื่องนี้ต่อไปอย่างไร ยิ่งนานวันเข้าก้อนเนื้อในอกด้านซ้ายก็ยิ่งถวิลหาถึงใครบางคนจะยื้อไว้รพีก็หาคำตอบให้กับตัวเองไม่ได้อีกเช่นกัน ว่าจะเก็บคนโกหกและเห็นแก่ตัวอย่างนับเก้าไว้อีกทำไมได้แต่บอกกับตัวเอง... ว่าที่ยืดเวลามาจนถึงทุกวันนี้ก็เพราะรอปรึกษากับผู้เป็นแม่ ที่ยังไม่กลับมาจากต่างประเทศชายหนุ่มลงลิฟต์มายังตึกอีกฟากของโรงแรมซึ่งเป็นสถานที่ไว้ให้เช่าใช้สำหรับจัดงานเลี้ยงโดยเฉพาะ และวันนี้นอกจากรพีจะเป็นเจ้าของสถานที่แล้ว เขายังมาในฐานะแขกรับเชิญอีกด้วย“มันโผล่หัวมาได้สักที” และทันทีที่ชายหนุ่มก้าวเข้ามาในงาน บรรดาพวกเพื่อนตัวดีทั้งหลายที่มาถึงก่อนหน้าก็ร้องทัก ราวกับไม่ได้เจอกันมานานแรมปี“กว่าจะเสด็จมาได้นะพ่อหนุ่ม”ปัณท์ธรเอ่ยขึ้นพร้อมกับสะกิดไหล่เจ้าของโรงปูนให้มองแขกคนสุดท้ายที่พึ่งโผล่หน้ามาร่วมโต๊ะ“คนมีเมียแล้ว

รพีกวาดสายตามองไปรอบๆ เรือนหอหลังงามด้วยความรู้สึกที่ว่างเปล่า พลางกระดกน้ำสีอำพันในแก้วใสเข้าปากรัวๆ แบบไม่ยั้งมือวันนี้เขาไปเยือนคฤหาสน์พรสรวงอย่างที่ว่าเอาไว้จริงๆ ซึ่งเป็นการไปเยือนบ้านของภรรยาเป็นครั้งแรก นับตั้งแต่แต่งงานกันมาน่าเสียดายที่เขาไม่เจอเธอ แต่กลับได้รู้ความจริงหลายๆ อย่างเกี่ยวกับนับเก้าแทน เป็นเรื่องราวที่ถูกถ่ายทอดผ่านน้องชายต่างแม่ของหญิงสาวความจริงที่ว่า... คือรพีไม่เคยรู้มาก่อนเลย ว่าหญิงสาวต้องทนโดดเดี่ยวและทุกข์ทรมานกับความอ้างว้างขนาดไหนในบ้านหลังนั้น‘คุณรพีมีธุระสำคัญอะไรหรือเปล่าครับ พอดีวันนี้คุณพ่อกับคุณแม่ไม่อยู่ทั้งสองท่านเลย’ดนัยมองชายหนุ่มที่มีศักดิ์เป็นพี่เขยอย่างแปลกใจ จำได้ว่าครั้งสุดท้ายที่ตนเจอกับรพีน่าจะเป็นวันมงคลสมรสของพี่สาวกับเจ้าตัวนั่นแหละ‘ผมมาหานับเก้าครับ ไม่ทราบว่าเธอกลับมาที่นี่บ้างหรือเปล่า’‘ไม่นะครับ ตั้งแต่พี่นับแต่งงานออกไป เขาก็ไม่ได้กลับมาที่นี่อีกเลย หรือต่อให้จนตรอกมากแค่ไหน พี่นับก็คงไม่มีทางกลับมาเหยียบทีนี่หรอกครับ’ท้ายประโยคดนัยจงใจจะพูดอย่างทีเล่นทีจริง เขารับรู้ปัญหาที่พี่สาวต่างแม่ต้องเผชิญภายในบ้านหลังนี้มาโดยตล