All Chapters of เมียคุณภามว์: Chapter 71 - Chapter 80

“อื่อออ ส้มฉุนจอมร้อนจังเลย”“เฮ้ย! ทำอะไรของเธอเจ้าจอม”เสียงครางอื่อจากคนข้างกายเรียกความสนใจให้ไม้เอกหันไปมอง แต่ภาพที่เห็นทำเอาเขาแทบสิ้นสติ แก้วเจ้าจอมพยายามดึงทึ้งเสื้อผ้าของตัวเองออก เปิดเผยผิวกายสาวนวลเนียนรับกับสัดส่วนเว้าโค้งพอเหมาะ และหน้าอกอวบใหญ่ที่ถูกห่อหุ้มด้วยบราลูกไม้สีดำแสนสวยบัดซบ! เธองดงาม…เกินกว่าที่ไม้เอกจินตนาการเอาไว้เสียอีกชายหนุ่มจำต้องหักพวกมลัยรถเข้าจอดเทียบฟุตบาท เพื่อจัดการกับยัยจอมสร้างปัญหานี่ก่อน ขืนปล่อยไว้แก้วเจ้าจอมได้เปลือยเปล่าหมดทั้งตัวแน่“คลุมไว้ ถ้าถอดอีกพี่ฟาดเธอแน่”ชายหนุ่มดุคนเมาเสียงเข้มพร้อมสละเสื้อคลุมตัวนอกของตนเพื่อนำไปห่มทับร่างบางกึ่งเปลือยเอาไว้ จากนั้นก็รีบบึ่งรถคันงามไปยังจุดหมายทันที และขณะเดียวกันไม้เอกก็ต้องพยายามสะกดกั้นความต้องการที่ปะทุขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ ในหัวเขาตอนนี้มีแต่ภาพเจ้าจอมร่างกายเปลือยเปล่าดิ้นเร้าๆ ส่งเสียงครางหวานหูอยู่ภายใต้ร่างแกร่ง สองมือหนากำพวงมลัยรถไว้แน่นพ้นลมหายใจร้อนระอุ เพื่อระบายความอัดอั้นออกมาเป็นระยะ พยายามเบนความสนใจทั้งหมดไปบนท้องถนน แต่เด็กดื้อในสายตาไม้เอกกลับไม่ยอมให้ความร่วมมือเธอยัง

เรื่องน่าอับอายแบบนี้รับรู้กันแค่สองคนก็มากเกินพอแล้ว หญิงสาวยังไม่รู้เลยว่าถ้าหากบังเอิญเจอกันอีกเธอจะทำหน้าอย่างไร ซึ่งมีโอกาสเป็นไปได้สูงในเมื่อเขาเป็นถึงพี่ชายของเพื่อนสนิท แก้วเจ้าจอมต้องไปทำบุญวันไหนถึงจะลืมเรื่องพวกนี้ได้“เรื่องของเราต้องถูกเก็บเป็น‘ความลับ’มันแน่นอนอยู่แล้วสาวน้อย เธอไม่ควรเอาไปพูดกับใครที่ไหน แต่ที่พี่ยังไม่อนุญาตให้เธอกลับเพราะพี่ยังไม่อิ่ม”แก้วเจ้าจอมไม่รู้ตัวหรอกว่าสภาพตัวเองตอนนี้มันเย้ายวนในสายตาเขาแค่ไหน คนมือไวกระชากผ้าห่มที่เธอใช้ปกปิกเรือนร่างออก ก่อนถาโถมเข้าทาบทับร่างบางไว้ทันที ดวงตากลมโตเบิกกว้างตกใจเมื่อทรวงอกเต่งตึง ถูกคนร้ายกาจดูดกลืนอย่างตะกละตะกลาม“พี่ไม้เอกหยุดนะ! ถึงเราจะพลาดมีอะไรกัน ก็ใช่ว่าจอมจะยอมให้พี่ล่วงเกินง่ายๆ อีกนะ”เมื่อคืนกับตอนนี้มันต่างกันมาก เพราะการทำเรื่องอย่างว่าตอนสติของเธอครบถ้วนมันน่าอายเกินไปแก้วเจ้าจอมรับไม่ได้อย่างเด็ดขาด“แล้วมันต่างกันตรงไหน? ในเมื่อเธอเสียตัวให้พี่แล้วเสียอีกสักทีสองทีจะเป็นอะไรไป ทีเมื่อคืนไม่เห็นดื้อแบบนี้เลย แถมครางซะดังลั่นห้องเชียว”ชายหนุ่มออกอาการหงุดหงิดเมื่อโดนห้ามกลางคัน มือบางทั้งส

ใบหน้าหวานซับสีเลือดแดงก่ำลามไปถึงใบหู ไม่ใช่แค่เขินอายกับคำพูดหื่นหามของเขาแต่แก้วเจ้าจอมยังโกรธมากอีกด้วย เจ็บใจที่ตัวเองไม่มีเรี่ยวแรงพอจะไปสู้รบกับคนร้ายกาจได้เลยไม้เอกทำได้อย่างไร? เขาทำเหมือนไม่รู้สึกทุกข์ร้อนกับสิ่งที่เกิดขึ้นได้อย่างไร“ละ แล้วถ้าจอมท้องละคะ” ถึงเธอจะไม่ประสีประสากับเรื่องพวกนี้แต่ก็พอรู้ว่าผลที่จะตามมาคืออะไร “หยุดคิด! มันจะไม่มีวันเกิดขึ้นแก้วเจ้าจอม”ครั้งนี้ร่างสูงยอมถอดถอนตัวตนออกจากกายสาวทันทีด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์เท่าไหร่นัก แต่ก็ยังคงคลอเคลียเต้างามไม่ห่างหายคำพูดของชายหนุ่มทำแก้วเจ้าจอมรู้สึกเจ็บอยู่ลึกๆ ถ้าไม้เอกจะทำท่ารังเกียจกันขนาดนั้นแล้วมายุ่งกับเธอทำไมอีก ครั้งแรกพลาดยังพอเข้าใจ แต่บทรักเมื่อครู่นี้เขาตั้งใจชัดๆร่างเล็กพยายามคว้าผ้าห่มมาปกปิดทว่าคนเอาแต่ใจกลับไม่ยอมเธอจึงบดบังได้แค่ส่วนล่างเท่านั้น แก้วเจ้าจอมลอบมองค้อนคนร้ายกาจที่ชอบขยันสร้างความอับอายให้ตัวเองไปหนึ่งทีไม่สู้แล้ว! ไม้เอกอยากทำอะไรก็เชิญ เธอไม่มีอะไรจะเสียแล้วนี่ พอคิดถึงจุดนี้หยดน้ำตาที่เคยแห้งเหือดไปก็เอ่อคลอขึ้นมาอีกละลอกเสียตัวแล้ว…ยังต้องเสียใจด้วยอีกหรือ“ปล่อยจอมได

“โอเค ตามนั้น” ไม้เอกถอนหายใจทิ้งแล้วเดินไปกดรหัสผ่านเพื่อเปิดประตูให้หญิงสาว จากนั้นก็ยื่นการ์ดผ่านประตูคอนโดด้านล่างให้ ซึ่งครั้งหนึ่งแก้วเจ้าจอมเคยใช้มัน “ขอบคุณค่ะ แล้วก็ขอโทษด้วยที่สร้างเรื่องวุ่นวาย”“เดี๋ยว! อย่าลืมไปหายาคุมกินละ” ไม้เอกกำชับหนักแน่นเพราะเขาไม่อยากทำพลาดซ้ำในเรื่องเดิม…เหมือนครั้งในอดีต“จอมรู้แล้วค่ะ ลาก่อนนะคะ” เธอหวังว่าการเสวนาด้วยกันครั้งนี้จะเป็นครั้งสุดท้ายของเรา แก้วเจ้าจอมภาวนาขอให้เราทั้งคู่อย่าพบเจอกับอีกเลย ความผิดพลาดสำหรับเธอครั้งนี้สาหัสเกินพอแล้วหารู้ไม่…ว่าความคิดนี้มีเพียงเธอเท่านั้นที่คิดไปเองฝ่ายเดียว ชายหนุ่มมองตามแผ่นหลังบางจนสุดสายตา ก่อนใบหน้าหล่อเหลาจะเผยรอยยิ้มมาดร้าย “เธอใช้คำผิดนะแก้วเจ้าจอม ต้องบอกว่าไว้เจอกันใหม่เร็วๆ นี้สิถึงจะถูกต้อง”ไม้เอกพูดได้เต็มปากว่า ‘อยากได้เธออีก’ เขาเป็นคนโลภมากเท่านี้มันไม่พอ แต่ผิดคาด! หลายวันมาแล้วที่ไม้เอกหาตัวหญิงสาวไม่เจอ! และที่น่าเจ็บใจที่สุดคือแก้วเจ้าจอมบล็อกเบอร์เขาทิ้งทันที่ที่รู้ว่าปลายสายเป็นเขา ยัยเด็กดื้อหยามกันมากเกินไปแล้ว อย่าให้เจอตัวนะคราวนี้พ่อจะกดจมเตียงยันฟ้าสว่าง แค่คิด

ติ้ง! ติ้ง! ติ้ง! ติ้ง! ติ้ง! เสียงกดออดดังขึ้นรัวๆ หน้าประตู ทำให้คนตัวเล็กที่กำลังจัดของสดเข้าตู้เย็นหยุดชะงัก แก้วเจ้าจอมแทบไม่ต้องเดาเลยว่าแขกที่มาเยือนเป็นใคร มะปรางถือว่าโชคดีนะที่มาตอนเธออยู่คอนโดพอดี เพราะหญิงสาวก็พึ่งมาถึงก่อนหน้าเมื่อไม่กี่นาทีเช่นกัน หลังจากกลับไปอยู่บ้านที่เต็มไปด้วยความอึดอัด และเป็นไปตามคาดผลสอบของเธอเทอมนี้ไม่เป็นที่น่าพอใจของพ่อกับแม่ แก้วเจ้าจอมถึงถูกระเห็จให้กลับมาตั้งใจอ่านหนังที่คอนโดเพื่อเตรียมตัวสำหรับเทอมต่อไป ซึ่งก็ดีเหมือนกันอยู่ตรงนั้นมีแต่ความกดดัน เป็นบ้านที่แก้วเจ้าจอมไม่เคยมองว่าเป็นบ้าน มันเปรียบเสมือนคุกกักขังอิสระภาพดีๆ นี่เอง “วันนี้ไม่ไปไหนกับว่าที่เจ้าบ่าวหรอ”หญิงสาวทิ้งตัวลงนั่งข้างเพื่อนสนิทเบาๆ บนโซฟาสีเบจที่เต็มไปด้วยรอยแมวข่วน ก่อนจะเอ่ยถามเพราะเห็นว่าช่วงนี้มะปรางตัวติดกับว่าที่เจ้าบ่าวหนึบไปไหนมาไหนด้วยกันตลอด ขนาดจะแบ่งเวลามาคุยโทรศัพท์กับเธอบ้างก็แทบไม่มี“อย่าพูดถึงไอ้หมอประสาทเสียนั่นให้ได้ยินอีกนะ อารมณ์ไม่ดีกูไม่อยากนึกถึง”ไม่รู้ว่าที่เจ้าบ่าวของเพื่อนไปก่อเรื่องอะไรไว้ มะปรางถึงไม่พอใจและอารมณ์เสียมากขนาดนี้ แต่แ