All Chapters of เมียคุณภามว์: Chapter 51 - Chapter 60

ภูภามว์ไม่ได้ไปแล้วไปลับอย่างที่อลีนาอยากให้เป็น ตกเย็นเขากลับมาที่บ้านหลังนี้ตามที่พูดไว้ แถมพอมาถึงก็เอ่ยปากขอร้องแกมบังคับให้เธอขึ้นรถ เพราะจะพากลับบ้านหน้าตาเฉย โดยไม่คิดถามไถ่ความสมัครใจจากเธอเลยสักกกกก คำ ! ว่าอยากกลับไปด้วยหรือเปล่า แต่ถึงจะลำบากใจแค่ไหน สุดท้ายอลีนาก็มีเหตุผลที่ต้องขึ้นรถมากับเขาอยู่ดี เนื่องจากเธอมีเรื่องที่ต้องเคลียร์ให้ชัดเจน“ขอบคุณนะคะ ที่ช่วยแม่ออกมาจากบ่อนนรกนั่น” เธอเริ่มเปิดประเด็น เมื่อรถเคลื่อนตัวออกมาได้สักระยะ “เรื่องเล็กน้อย” ภูภามว์ตอบเท่านั้นก่อนจะนิ่งเงียบไป จนคนฟังชักเริ่มใจชื้นคิดว่าเขาคงไม่มีเจตนาอื่นแอบแฝง แต่แล้วไอ้คนเจ้าเล่ห์ก็ดับฝันเธอด้วยประโยคถัดมา “เพราะเฮียไม่ได้จะช่วยฟรี ๆ สักหน่อย” นั่นไง ! คิดไว้แล้วเชียวว่าภูภามว์ต้องมีแผนชั่ว ๆ คนอย่างเขาน่ะหรือจะช่วยเหลือเธอ โดยไม่หวังผลประโยชน์ เผลอ ๆ เขาอาจจะหน้าเลือดยิ่งกว่าเจ้าหนี้ในบ่อนเสียอีกกระมัง “ถ้าเป็นเรื่องเงิน อุ้มสัญญาว่าอุ้มจะพยายามหามาคืนคุณให้ครบทุกบาททุกสตางค์ค่ะ” “เฮียไม่ได้อยากได้เงินคืนจากเธอ” “แล้วคุณ

ภูภามว์ขอตัวขึ้นไปอาบน้ำอาบท่าข้างบนก่อน ส่วนอลีนาอยู่ช่วยพี่ดาหลาเก็บกวาดข้าวของที่กินเหลือทิ้งกันไว้ เธอประวิงเวลาอยู่ข้างล่างนานพอสมควร เก็บโน่นกวาดนี่ในครัวไปเรื่อยเปื่อย รอจนกระทั่งสามทุ่มครึ่งถึงได้ย่องขึ้นไปบนห้อง แต่พอเปิดประตูเข้ามา อลีนาก็ต้องพบกับความผิดหวัง ภูภามว์ไม่ได้หลับอย่างที่เธอคิด เขายังนอนกระดิกเท้าเขี่ยโทรศัพท์อยู่บนเตียงตาใสแจ๋ว “เสร็จแล้วเหรอ เก็บกวาดซะนานเลย เหนื่อยหรือเปล่า ? เฮียนวดไหล่ให้ดีไหม ?”ภูภามว์กดออกจากแอปพลิเคชันกล้องวงจรปิดในมือถือ แล้วหันมาออดอ้อนคนตัวเล็กเสียงหวานเจี๊ยบบบบ ประดุจน้ำผึ้งเดือนห้าด้วยแววตาแพรวพราวแม่ตัวดีคาดหวังอะไรอยู่ ทำไมเขาจะไม่รู้ ในเมื่อเขาส่องเธอผ่านกล้องวงจรปิดทุกฝีก้าว ลูกไม้ตื้น ๆ ของเธอใช้ไม่ได้ผลหรอก“...” อลีนามองเห็นถึงความเจ้าเล่ห์ผ่านแววตาคู่คม เธอสะบัดหน้าหนีอย่างเจ็บใจที่เขาดันรู้ทัน ก่อนจะเดินเลี่ยงเข้าไปในห้องน้ำ แล้วใช้เวลาอยู่ในนั้นนานอีกครึ่งชั่วโมง ถึงได้ปรากฏตัวออกมาพร้อมกับเสื้อยืดตัวโคร่งของชายหนุ่มรอเก่งนักก็ให้รอไป...“ขึ้นมานอนเถอะ ดึกแล้ว เฮียสัญญาว่าจะไม่ทำอะไรเธอ”ตอนแรกตั

สระบุรีก็แค่หน้าปากซอย... หลังจัดการธุระและล่ำลาเพื่อร่วมงานในรีสอร์ตเรียบร้อยแล้ว ทั้งคู่ก็ตรงกลับปากช่องทันที ทว่าระหว่างทาง อลีนากลับมีเรื่องให้ขบคิดมากมาย เธอชั่งใจอยู่นานว่าจะเอ่ยปากบอกกับภูภามว์ดีหรือไม่“คุณช่วยพาอุ้มไปโรง’บาล หน่อยได้ไหมคะ”แต่สุดท้ายความอึดอัดก็ผลักดันให้เธอกล้าขอร้องเขาตรง ๆ“เป็นอะไร รู้สึกไม่สบายตรงไหนเหรอ เมื่อเช้าก็ยังดูโอเคอยู่เลยนี่” น้ำเสียงคนถามดูเป็นกังวลพอสมควร ก่อนจะเร่งความเร็วรถแล้วหักพวงมาลัยไปยังโรงพยาบาลตามที่หญิงสาวขอทันที“อุ้มอยากไปฉีดยาคุมที่โรงพยาบาลค่ะ”“...” ดวงตาคมเข้มไหววูบ เมื่อได้ยินคำตอบ แม้กระทั่งความเร็วของรถก็ผ่อนลงสองถึงสามระดับ“รบกวนคุณภามว์ช่วยไปส่งอุ้มที่นั่นหน่อยได้ไหมคะ คุณภามว์ไม่ต้องอยู่รอก็ได้ค่ะ เดี๋ยวอุ้มนั่งรถประจำทางกลับไร่เอง”“มันไม่จำเป็นเลยอุ้ม”“...” หัวคิ้วหญิงสาวพันกันยุ่ง หมายความว่าอย่างไร ที่ภูภามว์บอกว่าไม่จำเป็น ? เขาเห็นเรื่องนี้เป็นเรื่องที่มองข้ามไปได้ง่าย ๆ อย่างนั้นหรือ “ป้องกันไว้ก็ดีกว่าแก้ไม่ใช่เหรอคะ” ตั้งแต่เกิดเรื่องผิดพลาดคราวนั้น บอกตามตรงว่าอลีนาไม่เชื่อในประสิทธิภาพของยาคุมกำเนิดอีกเลยถ

ตลอดระยะเวลาหนึ่งสัปดาห์ที่กลับมาใช้ชีวิตในบ้านหลังเดียวกับภูภามว์ อลีนาตอบได้เต็มคำว่าชีวิตของเธอสงบสุขดี ชายหนุ่มไม่ได้ล่วงเกินเธอตามที่ให้สัญญาไว้ แม้ทั้งคู่จะนอนร่วมเรียงเคียงหมอนบนเตียงเดียวกันทุกค่ำคืนก็ตาม ถึงจะมีบ้างที่โดนเอารัดเอาเปรียบ โดยการกอดหอมยามเธอเผลอ แต่นั่นก็เป็นเรื่องเล็กน้อยที่อลีนายอมรับได้ และเขาก็หยุดตัวเองทุกครั้งตอนเธอปราม และที่สำคัญ ภูภามว์ยังตามใจเธอเก่งมาก แต่เห็นทีวันนี้จะไม่ใช่ ! เมื่ออลีนาเอ่ยปากขอภูภามว์ออกไปทำงานข้างนอก “อะไรนะ ?” ชายหนุ่มเกือบสำลักกาแฟดำที่เพิ่งจิบเข้าไป เมื่อได้ยินสิ่งที่หญิงสาวร้องขอ “ขออย่างอื่นไม่ได้เหรออุ้ม” แถมสีหน้ายังบ่งบอกว่าไม่สบอารมณ์อย่างเห็นได้ชัด ถึงจะพยายามเก็บอาการแล้วก็ตาม “ไหนว่าจะไม่บังคับกันไง” “เฮียให้เธอได้ทุกอย่าง แต่ขอร้อง... ไม่ใช่เรื่องนี้ได้ไหม ถ้ามันเกิดเหตุการณ์แบบเมื่อตอนนั้นขึ้นมาอีก จะทำยังไง”ยิ่งพูดก็ยิ่งอารมณ์ขึ้น ไม่ใช่เพราะหงุดหงิดอลีนา แต่ภูภามว์กำลังโกรธตัวเองต่างหากที่ตอนนั้นทำตัวชาติหมาจนทำให้เมียต้องออกไปพบเจอเรื่องร้าย ๆ“ถ้าอุ้มไม

เนื่องจากวันนี้ ภายในไร่มีงานทำบุญประจำปี คนงานทุกคนจึงได้รับสิทธิ์ลาหยุด 1 วัน เพื่อมาร่วมทำบุญในช่วงเช้า และกินเลี้ยงโต๊ะจีนในช่วงเย็น ฉะนั้นภูภามว์กับน้องชาย ซึ่งเป็นหัวเรือใหญ่ของงานถึงได้วิ่งวุ่นตัวเป็นเกลียวโชคดีที่งานช่วงเช้าผ่านพ้นเรียบร้อยไปได้ด้วยดี พวกเขาสองคนเลยมีเวลาพักหายใจบ้างแต่เหนื่อยกายก็ยังไม่เท่ากับเหนื่อยใจนี่สิ ร่างสูงถอนลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่ เมื่อนึกถึงปัญหาที่ยังแก้ไม่ตก “เป็นอะไร ทำหน้าหงอย ๆ เหนื่อยกายหรือเหนื่อยใจยะ” พอเว้นว่างจากการต้อนรับแขกเหรื่อและผู้หลักผู้ใหญ่ที่เชื้อเชิญมาร่วมงาน สุวนีเห็นสีหน้าของลูกชายดูท่าไม่ค่อยดีก็อดถามไม่ได้ “เหนื่อยใจมากกว่าแม่” เสียงเนือย ๆ ตอบคนเป็นแม่ ก่อนจะปรายตาไปทางหญิงสาวในชุดเดรสสีขาวยาวละพื้นที่กำลังเล่นอยู่กับลูกชายของดาหลาอลีนาเป็นคนที่มีความสุขง่ายกับสิ่งเล็ก ๆ น้อย ๆ รอบตัว แต่รอบตัวของเธอตอนนั้นต้องไม่มีเขาเฮ้ออออ พอคิดถึงตรงนี้ หัวใจดวงแกร่งก็พลันห่อเหี่ยว “ฉันก็เตือนแกแล้วว่าให้ง้อแบบคนปกติ แกทำให้มันยุ่งยากเอง” “ก็เมียผมไม่ใช่คนปกติ แม่จะให้ผมง้อแ