Todos los capítulos de เมียคุณภามว์: Capítulo 1 - Capítulo 10

ร้านคาราโอเกะเจ๊จุง‘ภูภามว์’ ทวนชื่อบนป้ายร้านคาราโอเกะเจ้าประจำในใจ ที่ประดับประดาไปด้วยแสงสีไฟพราวระยับราวกับดาบเจ็ดสีมณีเจ็ดแสง ก่อนจะปรายตามองมาทางบรรดาลูกน้องที่แหกปากร้องเพลงด้วยสกิลหลบลิขสิทธิ์ขั้นเทพอย่างคนหมดคำจะพูด“ยายแล่มอีตอนสาว... ส๊าว...”“ผิวขาวตาคมสมใจ โว้วๆ” “ฉันจะเล่ากล่าวตอนย้อนไป”“อายุแกได้วัยปิ๊งพอดี ฮิ้วววว...”สุดท้ายภูภามว์ก็ทนมองภาพบาดตาได้ไม่นาน ต้องยกแก้วเหล้าสีเข้มที่เจือผสมด้วยโซดาขึ้นมาดื่มย้อมใจ พร้อมผินหน้าหนีไปทางอื่นอย่างนึกละอายแทนนี่พวกมันไม่นึกสงสารสาว ๆ หุ่นอวบอั๋น ขาวจั๊วะ น่าเจี๊ยะ ที่นั่งประกบอยู่ข้างกายบ้างหรือไง ถ้าเป็นเขาคงมอมเหล้าตัวเองแล้วแกล้งหลับหนีไปเฝ้าพระอินทร์นานแล้วมีลูกน้องแบบนี้ชวนปวดกระบาลได้ไม่เว้นแต่ละวัน พอเหล้าเข้าปากที เหมือนปล่อยผีห่าซาตานออกจากร่าง สารรูปอย่างนี้ อย่าเที่ยวไปอวดอ้างที่ไหนเชียว ว่าเป็นคนในปกครองของนายภูภามว์ เจ้าของ ‘ไร่ภูพลาธร’รู้ถึงไหน ! อายถึงนั่น !คิดแล้วคนเป็นนายก็ได้แต่ยกมือขึ้นกุมขมับ ค่ำนี้เขาไม่ค่อยมีอารมณ์อยากสังสรรค์สักเท่าไร แต่เพราะวันนี้เป็นวันเงินเดือนออก ภูภามว์จึงถูกลูกน้องรบเร้าให

“ซี้ดดด ดดด ดด ด ด” “อะ ! อ๊ะ !”“อ่า....” เสียงเนื้อกระทบเนื้อเป็นจังหวะถี่รัวดังสอดประสานกับเสียงครวญครางของสองหนุ่มสาวที่โหมกระหน่ำโจนจ้วงเข้าหากันด้วยอารมณ์ดิบ ดังกึกก้องไปทั่วทุกมุมห้องภายในม่านรูดแห่งหนึ่ง“มันมากอุ้ม !” ภูภามว์ยกขาเรียวสวยข้างหนึ่งขึ้นพาดบ่า รั้งรวบเอวบางไว้ด้วยมือเดียว จากนั้นดันสะโพกสอบแทรกลึกเข้าหาความอ่อนนุ่มลงไปอีกเขากระแทกกระทั้นสุดลำเอ็นอย่างบ้าระห่ำ ! แรงขึ้น ลึกขึ้น ทำแบบนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนอลีนาหมดเสียงจะครางสนองมีไม่กี่อย่างที่เธอรับรู้ได้ในตอนนี้ อย่างแรกเลยคือเจ็บ ตามมาด้วยความเสียดเสียวที่มีมากกว่า เธอสัมผัสได้ถึงตัวตนของเขาแทบทุกอณู ทั้งยามขยับออกและตอกกลับเข้ามาใหม่ได้ลึกกว่าเดิมมันทั้งอ่อนโยนและดิบเถื่อนในเวลาเดียวกันอลีนาแทบดิ้นทุรนทุรายในช่วงจังหวะสุดท้ายที่ภูภามว์แผดเผาเธอจนเดือดพล่าน ท้องน้อยเกร็งเครียดรับแรงกระแทกที่ตอกตรึงเข้ามาสุดลำ ก่อนจะหวีดร้องออกมาสุดเสียงราวกับคนกำลังจะขาดใจตายเพราะถูกไฟสวาทครอก...“กรี๊ดดดดด”เสร็จ ! เธอเสร็จกับเซ็กซ์ครั้งแรกในชีวิต กับผู้ชายที่ไม่เคยคิดจะอาจเอื้อมหมายมือไปไขว้คว้า“อ่า...” เอวสอบกระตุกเกร็ง

ขณะนี้เป็นเวลาตีสี่ครึ่ง คนงานในไร่ภูพลาธรบางคนเริ่มตื่นนอนขึ้นมาทำกิจวัตรเพื่อเตรียมตัวเข้าไร่ แต่ในทางสวนกัน อลีนาเพิ่งกลับมาถึงที่พัก หลังถูกคนใจไม้ไส้ระกำพาเธอย้อนกลับไปส่งไว้ที่ร้านเจ๊จุงจนเธอต้องหาทางกลับเองแถมก่อนจะไป เขายังมีหน้าหันมากำชับเธอว่า... ‘ห้ามเอาเรื่องนี้ไปพูดกับใครเด็ดขาด’เหอะ ! ไม่ต้องย้ำ เธอก็รู้อยู่แล้วไหม คนดี ๆ ที่ไหนจะเอาเรื่องที่ตัวเองขายตัวไปป่าวประกาศอลีนาเดินทอดน่องต่ออีกสักพัก เธอก็มาหยุดยืนอยู่หน้าประตูห้องพักชั้นสองริมขวาสุด สูดลมหายใจเรียกสติก่อนจะยกมือขึ้นเคาะเรียกคนด้านใน ก๊อก ! ก๊อก ! ก๊อก !ชั่วอึดใจคนที่อลีนาต้องการพบก็เปิดประตู เธอเบี่ยงตัวเข้าไปด้านใน เปิดไฟทุกดวงที่เจ้าของห้องจงใจปิดไว้ ราวกำลังแฝงตัวในความมืดเพื่อหลบหนีอะไรบางอย่างจนทั้งห้องสว่างแจ่มแจ้ง ถึงได้เห็นใบหน้าเขียวช้ำของมารดาที่ทุเลาลงบ้างแล้ว“แม่ไม่คิดจะออกไปทำงานบ้างเลยหรือไง”“โอ๊ย อีนี่ ! มาถึงก็วุ่นวายกับชีวิตกูเลย แล้วถ้ากูออกไปทำงาน ขืนเจ้าหนี้มาเจอตัวกูจะทำยังไง”เจ้าหนี้ได้แหกอก อี ‘อิงอร’ ตายคาไร่กันพอดี แล้วอีกอย่างหน้าหล่อนก็ช้ำเลือดช้ำหนองขนาดนี้ ออกไปทำงานให้อีพ

ตกเย็นอลีนาตัดสินใจมาตามนัด ดวงตากลมโตที่แฝงเร้นความซุกซนไว้เหลือบมองซ้ายทีขวาทีอย่างระแวดระวัง พอเห็นว่าทางสะดวกปลอดคน ถึงได้วิ่งไปที่รถกระบะสี่ประตูคันสีดำที่จอดอยู่ในรั้วของพื้นที่ส่วนบุคคลปึก !หลังสิ้นเสียงปิดประตู รถกระบะคันดังกล่าวก็ขับเคลื่อนออกจากตรงนั้น โดยที่เจ้าของรถไม่คิดจะทักทายเธอสักคำ หรือบอกกล่าวว่าจะพาเธอไปไหนสักนิดก็ยังดีเล่นเงียบเชียบแบบนี้ แอบกลัวนะเนี่ย !จะพาเธอไปฆ่าหมกป่าหรือเปล่าก็ไม่รู้ สาธุ 69 รอแล้วนะแต่เจ้าของรถก็ทำอลีนากลัวได้ไม่นาน เพราะไม่ถึงสิบนาที รถกระบะคันสีดำก็แล่นมาจอดตรงหน้าน้ำตกเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง ซึ่งทำเอาหญิงสาวถึงกับตาลุกวาว มิน่าเล่า พื้นที่แห่งนี้ถึงเป็นพื้นที่ส่วนบุคคล ห้ามคนนอกหรือแม้แต่พนักงานภายในไร่เข้ามาเหยียบ ที่แท้ก็มีของดีซุกไว้นี่เองว่าแต่... คุณภูภามว์พาเธอมาทำอะไรที่นี่ ในป่าลึกขนาดนี้ ? คงไม่เอาเธอฆ่าอย่างที่แอบกลัวจริง ๆ หรอกนะ“คิดอะไรเพ้อเจ้อ” แต่ก่อนที่อลีนาจะจินตนาการไปไกล เสียงเข้มของคนข้าง ๆ ก็ดังขึ้น“เปล่านะคะ อุ้มยังไม่ได้คิดอะไรเลย”“สายตาเธอมันฟ้อง” ภูภามว์ดักทางคนตรงหน้าที่ทำเป็นยิ้มแป้นแล้นกลบเกลื่อน เพื่อจะบอกว่

“กูน็อก !”อิงอรทิ้งไพ่ในมือลงกลางวง พลางตบเข่าฉาดทันทีที่รู้ผลว่าตานี้หล่อนก็เป็นฝ่ายชนะ ท่ามกลางเสียงโห่ร้องผิดหวังของเพื่อนร่วมวงอีกห้าคน“โว๊ะ ! วันนี้แขวนพระวัดไหนมาวะ ถึงได้มือขึ้นดีจัง”“อย่างกูไม่ต้องพึ่งพระหรอกโว้ยยย... ฝีมือล้วน ๆ เอามาคนละสิบบาท อย่าลีลา”“สิบบาทก็ยังจะทวงนะ อีนี่”“ไม่ได้หรอก มึงน่ะตัวดีอีช้อย บิดกูเก่งนักนะ เอามาสิบบาท”พอเก็บเงินครบ อิงอรก็กอบโกยไพ่ที่แผ่หลากระจัดกระจายเข้าหาตัว จับมารวมจนคืนเต็มสำรับ จากนั้นถึงสับไพ่แต่ละใบด้วยท่วงท่ากระฉับกระเฉง แล้วแจกคืนให้ทีละคนเหมือนตาที่แล้วที่นี่ไม่ใช่บ่อน และไม่ใช่แหล่งมั่วสุมพนันใด ๆ ทั้งสิ้น แต่เป็นเพียงวงไพ่เล็ก ๆ ในหมู่คนงานของไร่ภูพลาธร เล่นกันขำ ๆ พอคลายเครียดหลังเลิกงาน แค่ตาละไม่กี่บาทไม่บ่อยนักที่อิงอรจะมาร่วมวง เพราะจำนวนเงินพนันแต่ละครั้งแทบไม่คุ้มค่ากับที่ใช้สมองประมวล หากไม่คันไม้คันมือจริง ๆ มีหรือที่คนอย่างหล่อนจะมานั่งให้เสียเวลา วงไพ่หลังเรือนคนงานก็เป็นได้แค่ที่ซ้อมมือให้หล่อนเท่านั้นแหละคนดวงดีอย่างอีอิงอร มันต้องเข้าบ่อนใหญ่ ๆ ระดับจังหวัดโว้ย...“น็อก !” เป็นอีกรอบที่อิงอรได้ทิ้งไพ่ก่อนใ