All Chapters of เมียคุณภามว์: Chapter 61 - Chapter 70

“ขอบคุณอะไร มันเป็นหน้าที่ของสามีที่ดีอยู่แล้ว” เจ้าของใบหน้าหล่อเหลาหันมาขยิบตาส่งให้หญิงสาวหนึ่งที ก่อนจะหันกลับไปสนใจการจราจรบนท้องถนนต่อ“เมื่อกี้เรียกหว่านเสน่ห์หรือเปล่าคะ”“แล้วได้ผลไหมครับ”“ไม่ค่ะ !” เป็นการตัดรอนที่รวดเร็วปาดสายฟ้าจนคนฟังใจเจ็บ ภูภามว์เกือบจะเรียกรถกู้ชีพอยู่แล้วเชียว ยังดีที่ประโยคถัดมาของเธอเหมือนเป็นการต่อลมหายใจ “เพราะถ้าจะจีบอุ้ม ต้องจีบด้วยเงิน อุ้มเป็นคนเห็นแก่เงินคุณภามว์จีบไหวไหมคะ”“เริ่มด้วยการเหมาเค้กให้เธอทั้งร้านดีไหม”“ดีค่ะ”จากนั้นรถยนต์คันหรูก็มุ่งหน้าสู่ตัวเมืองปากช่อง เป้าหมายของภูภามว์คืออวดรวยให้ผู้หญิงดู เผื่อว่าเธอจะยอมใจอ่อนแล้วตกลงปลงใจใช้ชีวิตคู่กับเขาในเร็ววันหลังจากหลุดปากบอกภูภามว์ไปว่าจีบได้ เขาก็ขยันหยอด ขยันจีบ ขยันทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงได้ไม่ว่างเว้นแต่ละวัน ไม่รู้เขาไปสรรหามุขจีบเสี่ยว ๆ พวกนี้มาจากไหนนักหนา แต่ก็ต้องยอมรับตามตรงว่ามันทำให้เธอหวั่นไหวได้จริง ๆ เช้านี้อลีนาเลยชิ่งตื่นนอนเช้าก่อน ตั้งใจว่าจะออกมารดน้ำดอกไม้แล้วเรียกสติไปพลาง ๆ เผื่อว่าช่วงเวลาแห่งความสดชื่นจะช่วยให้จิตใจของเธอสงบมากขึ้น จะได้ไม่หวั่นไหวไปก

หลังจากนั้น 2 ปี อลีนาก็คว้าใบปริญญามาครอบครองได้สำเร็จ แม้เกรดเฉลี่ยจะไม่ได้สูงส่งจนถึงขั้นได้เกียรตินิยม แต่เท่านี้เธอก็ภูมิใจ“เหนื่อยไหมคนเก่ง”ทันทีที่เห็นคนชุดครุยที่เพิ่งวิ่งออกมาจากในหอประชุมพร้อมใบปริญญา ภูภามว์ก็ตรงดิ่งเข้าไปสวมกอดเธอด้วยความเป็นห่วง“ไม่เหนื่อยเลยค่ะ” ...ภูมิใจมากกว่าอลีนาส่ายหัวแล้วยิ้มกว้างให้คนเป็นสามีที่อุตส่าห์ทิ้งการทิ้งงานมาดูแลเธออย่างใกล้ชิดตลอดทุกวันตั้งแต่วันซ้อม“มาเปลี่ยนรองเท้าก่อนดีกว่า ยืนบนส้นสูงนานๆ มันไม่ดี”ภูภามว์คุกเข่าลงบนพื้น จากนั้นหยิบรองเท้าแตะที่เตรียมมาด้วยออกจากถุงแล้วสวมให้เมียสาวท่ามกลางสายตาของผู้คนนับร้อยที่มองมาทว่าชายหนุ่มหาได้ใส่ใจคนเหล่านั้น สิ่งเดียวที่ยึดความสนใจของเขาอยู่คือคนเป็นภรรยาและลูกในท้องใช่! อลีนากำลังตั้งท้อง เธอเพิ่งรู้ตัวเมื่อไม่กี่วันก่อนเข้ารับปริญญา ซึ่งเรื่องนี้ยังเป็นความลับขั้นสุดยอด ทุกคนในครอบครัวยังไม่มีใครรู้ยกเว้นเธอกับเขา“ขอบคุณนะคะคุณสามี”อลีนาตอบแทนความรักที่เขามีให้โดยการกระโดดหอมแกมไปฟอดใหญ่อย่างลืมตัว ผลสุดท้ายก็ถูกดุเข้าจนได้“อุ้ม! เฮียบอกกี่ทีแล้ว ว่าอย่ากระโดด”เมียเด็กของเขาเป็

แก้วเจ้าจอมเดินตามหลังร่างสูงแล้วเผลอไผลมองสำรวจภายในห้องอย่างเสียมารยาท อดชื่นชมรสนิยมในการแต่งห้องของขายหนุ่มไม่ได้ เพลิดเพลินจนไม่ทันสังเกตุเห็นว่าเขาหยุดเดินตอนไหนเธอจึงเผลอชนเข้ากับร่างแกร่งอย่างแรง ยังดีที่ไม้เอกมือไว้รั้งเอวบางไว้ทันไม่เช่นนั้นเธอคงล้มไม่เป็นท่า“อุ๊ย! หนูขอโทษค่ะ” หญิงสาวรีบผละตัวออกห่างจากอ้อมอกเปลือยเปล่าด้วยหัวใจที่เต้นระทึก เนื้อตัวพลันร้อนวูบวาบราวกับจะจับไข้ นับเป็นครั้งแรกที่เธอใกล้ชิดผู้ชายขนาดนี้ แถมยังเป็นชายหนุ่มที่ร่างกายเกือบเปลือยอีกต่างหาก!แก้วเจ้าจอมมองอีกฝ่ายอย่างรู้สึกผิดแต่เสี้ยววิก็ต้องกลับไปก้มมองพื้นตามเดิม ดวงตาคมเข้มคู่นั้นดุดันเกินกว่าเธอจะต้านทานได้ หญิงสาวเดาไม่ถูกด้วยซ้ำว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ จะโกรธเธอหรือเปล่าที่ถือวิสาสะสอดส่องห้องเขาอย่างเสียมารยาท แล้วยังเดินชนเขาอีกแต่นั่นก็เป็นเพราะเธอต้องการจะเบี่ยงเบนความสนใจจากเจ้าของร่างสูง ซึ่งตอนนี้อยู่ในสภาพเกือบเปลือยต่างหากละ ถ้าจะโทษก็ต้องโทษผู้ชายหน้าด้านอย่างไม้เอกด้วยริมฝีปากหนากระตุกยิ้มอย่างนึกเอ็นดู สงสัยจังว่าคนตัวเล็กตรงหน้ามาเป็นเพื่อนสนิทกับน้องสาวเขาได้อย่างไรทั้งนิสัย

เจ้าของใบหน้าหล่อเหลาได้แต่ส่ายหัวแล้วเผลอยิ้มออกมาอย่างลืมตัว เด็กนี่ช่างต่างจากผู้หญิงหลายคนที่เขาเคยเจอ ถ้าไม่ติดว่าคนตรงหน้าเป็นเพื่อนสนิทของน้องสาวไม้เอกก็อยากลองชวนเธอมาเล่นสนุกๆ ด้วยสักครั้งอยู่นะพอยิ่งคิดกลิ่นหอมอ่อนๆ จากกายสาวที่ยังติดอยู่ตรงปลายจมูกก็ยิ่งเด่นชัด นึกอยากลองซุกไซร้ซอกคอขาวผ่องและขบเม้นมันดูสักทีแต่ติดอยู่คำเดียว ท่องไว้ไอ้ไม้เอกนี่คือ…เพื่อนสนิทของน้องสาว! “ของตั้งเยอะแยะ ตัวเท่าลูกแมวจะถือไปยังไงหมดเดี๋ยวพี่ไปส่ง คอนโดอยู่ตรงข้ามกันแค่นี้ไม่ใช่หรอ”ไม้เอกอาสาแล้วคว้าถุงใบใหญ่ๆ มาถือไว้เองเกือบหมด จากนั้นก็เดินนำหน้าคนตัวเล็กออกไปโดยไม่รอฟังคำตอบจากอีกฝ่าย แก้วเจ้าจอมเลยต้องก้าวเท้าเร็วๆ ตามคนตัวโตไปอย่างช่วยไม่ได้ ปกติเขาเป็นคนเอาแต่ใจแบบนี้หรือเปล่านะความตั้งใจแรกของแก้วเจ้าจอมคือตรงดิ่งกลับห้องเลย แต่พอลงมาหน้าคอนโดของชายหนุ่มเห็นร้านขนมเค้กเจ้าโปรดตั้งอยู่แล้วเกิดอาการวอกแวก แอบเสียดายที่ตัวเองไม่ได้หยิบเอากระเป๋าตังค์กับโทรศัพท์มือถือมาด้วย เพราะเห็นว่าอยู่ใกล้แค่นี้เดี๋ยวก็กลับ บังเอิญจังเนอะที่คอนโดของเราสองคนอยู่ใกล้กัน…“อยากกินทำไมไม่ซื้อ”ชายหน

“แน่นะคะพี่เทียร์”ท้ายที่สุดคนขี้เกรงใจอย่างแก้วเจ้าจอมก็ทนลูกอ้อนกับน้ำเสียงหวานๆ จากพี่สาวคนสนิทไม่ไหวก่อนจะกระดกน้ำในแก้วจนหมด แล้วส่งสายตาเว้าวอนให้เพื่อนสนิทที่นั่งอยู่ตรงข้ามเพื่อขอความช่วยเหลือ “พอแล้วค่ะพี่เทียร์ ถ้ามันเมาลำบากปรางอีก วันนี้ลูกคลื่นไม่มาด้วย”มะปรางทนเห็นเพื่อนตัวน้อยโดนคะยั้นคะยอให้ดื่มเหล้าต่อไม่ไหวเลยออกตัวปรามแทน ด้วยรู้ว่าแก้วเจ้าจอมดื่มเหล้าไม่เก่งแล้วถ้ามันเมาขึ้นมาจะเกิดอะไรขึ้น แถมวันนี้ ‘ลูกคลื่น’ เพื่อนชายอีกคนในกลุ่มเดียวกันไม่ได้มาด้วย คนที่จะลำบากก็คนไม่พ้นมะปรางแสนสวยคนนี้เธอชวนแก้วเจ้าจอมเพื่อหวังให้มานั่งเป็นเพื่อนเฉยๆ แต่ไม่คิดว่าจะโดนพี่สาวนักเรียนแพทย์ผมแดงคนนี้มอมเหล้าเอาได้แต่ห้ามไปคงจะไม่ทันเสียแล้วเพราะแก้วเจ้าจอมฟุบลงกับโต๊ะทันทีที่ดื่มแก้วที่สามหมด คิดเอาไว้แล้วว่าต้องเป็นแบบนี้หญิงสาวมองสภาพเพื่อนอย่างเหนื่อยใจ ในหัวมีแต่คำว่าต้องรีบแบกกลับห้องโดยด่วน!“ปรางคงต้องพาไอ้จอมกลับแล้วค่ะพี่เทียร์”เห็นแก้วเจ้าจอมเรียบร้อยอ่อนหวานอย่างนี้เมาขึ้นมาเอาเรื่องเชี่ยวนะ ขืนปล่อยนั่งต่อมีหวังไอ้เพื่อนหน้าหวานได้ลุกขึ้นมาอ่อยผู้ชายทั้งร้านเผลอ