My Zillionaire Husband begs for a Second Chance のすべてのチャプター: チャプター 131 - チャプター 140

Kasalukuyang nagpapatulog si Assistant Luke ng bunsong anak habang nakasiksik ang cellphone sa tenga nito. Tumawag kasi ang boss niya’t hindi niya yun inaasahan lalo pa’t alas dyes na ng gabi. "Hello, Boss? May kailangan po kayo?" Nang marinig ang pabulong na boses ng assistant, kumunot ang noo ni Aslan. "Nagpapatulog ka ba ng bata?" "Opo, Boss eh," pabulong na sagot nito. "Pagod na pagod po kasi si misis ngayon kaya pinatulog ko na siya. Dalawa na po yung napatulog ko, last na po itong bunso ko." Isang hindi maipaliwanag na inggit ang biglang naramdaman ni Aslan nang marinig yun sa assistant niya. Bumalik sa isip niya ang mga panahong baby pa si Akiro. Palagi itong umiiyak sa madaling araw. Para makatulog ng maayos si Kasumi, siya mismo ang pasikretong bumubuhat kay Akiro papunta sa kabilang kwarto para timplahan ng gatas ito. Sobrang arte pa naman ng anak niya noon, ayaw uminom ng formula milk dahil sanay sa breastmilk. Inabot din siya ng ilang buwan bago niya nasanay si Akir

Samantala, sa isang madilim na sulok, muntik ng mahimatay sa galit si Minerva, isa sa tsimosang umaway kanina kay Kasumi. Matapos siyang ipahiya at takutin ni Aslan agad siyang nagtago sa isang madilim na sulok at nagtago. Dahil hindi niya matanggap ang nangyari, mabilis siyang nag-dial sa kanyang phone para i-report ang insidente sa nag-iisang taong alam niyang mas galit pa kay Kasumi. Sa kabilang linya, nasa loob ng recovery room si Margareth matapos ang operasyon nito at nang marinig sa isang guro ang balita na ipinagtanggol ni Aslan si Kasumi sa harap ng maraming tao, halos pumutok ang mga ugat niya sa leeg dahil sa sobrang inis. Walang-awang ibinato ni Margareth ang cellphone niya sa pader hanggang sa mabasag ito. Bumaba ang tingin niya sa dalawang binti niyang nakabalot ng makakapal na benda. Manhid na manhid na ito at alam niyang hinding-hindi na siya makakalakad o makakasayaw habambuhay. At ang lahat ng ito ay dahil kay Kasumi! "Kasumi…" nanggagalaiti niyang bulong haban

Kahit na sobrang nandidiri at nasusuka si Kasumi sa sinabi ng principal at sa pag-arte nila, nang makita niya ang kislap sa mga mata ng anak niyang si Kira, hindi niya na nagawang sirain ang moment na iyon. "Sige po, salamat," tipid at malamig na sagot ni Kasumi. Lumapit ang isang mabait na teacher at lumuhod sa tapat ni Kira. "Hello, ikaw ba si Kira? Ako si Teacher Liza! Pwede ba tayong maging friends?" Inilahad nito ang kamay para makipag-shake hands pero natakot si Kira at mabilis na nagtago sa likod ni Kasumi at pasimpleng sumilip. Nakangiting hinaplos ni Kasumi ang buhok ng anak. "Baby, nakikipag-shake hands si Teacher oh. Bawal ang hindi naggu-good morning sa mga bago nating friends, 'di ba?" Doon lang dahan-dahang inilabas ni Kira ang maliit nitong kamay at mahinang hinawakan ang kamay ng guro. "Hala, ang cute-cute at ang ganda mo naman!" tili ng teacher sabay buhat kay Kira. "Tara, ipapakita ko sayo yung classroom natin mamaya! Ang daming toys do'n, gusto mo?" Dahan-dah

"Edi kunin mo lahat ng dugo ko! Maging okay lang ang asawa ko!" Akmang susugod papasok si Aslan pero malakas siyang itinulak ni Mike. "Gago ka ba, gusto mo bang magpakamatay?! Nung nakaraang buwan lang, nag-donate ka na dugo para sa isang pasyente! Hindi ka pa nga nakakalahating taon, hindi ka pa pwedeng mag-donate ulit, mamamatay ka!" Hinablot ni Aslan ang collar ni Mike, "Mike, makinig ka sa'kin! Buhayin mo si Kasumi! Okay lang na mamatay ako! Basta kunin mo ang lahat ng dugo, maligtas lang siya. Naiintindihan mo ba ako?! Nagmamakaawa ako, pare!" Apat na taong nagdusa si Kasumi dahil sa kanya. Hinding-hindi niya hahayaang mamatay ito ngayon! Kahit buhay pa niya ang kapalit, okay lang isasakripisyo niya! Pero sakto namang narinig ni Margareth na kararating lang ang sinabi ni Aslan. Nakaupo ito sa wheelchair, habang tulak-tulak ng nurse. Nang makita ni Margareth kung gaano ka-desperado si Aslan para iligtas si Kasumi, na sa puntong isasakripisyo nito ang sariling buhay, halos ma

Na-realize ni Kasumi na ang boses na kanina pa nagsasalita sa panaginip niya ay si Aslan. Ito ang nagkakalkal at nagpapaalala ng lahat ng magagandang nakaraan nila na matagal niya nang ibinaon sa limot dahil ayaw niya ng masaktan pa. At ngayon na binuksan ulit nito ang mga alaalang iyon, pakiramdam niya ay mas masakit pa iyon sa sugat niya sa tiyan. Malamig na umiwas ng tingin si Kasumi. "Aslan, huwag na huwag mong sasabihin sa mga bata na nasaksak ako." Ngumiti ng tipid si Aslan, pilit na iniintindi ang panlalamig ng dalaga. "Huwag kang mag-alala, walang alam ang mga bata. Pinauna ko na silang pauwiin kasama ng mga bodyguards kanina bago ko pa sila makalapit sa ladies' room." Nakahinga ng maluwag si Kasumi. Tumingin siya sa direksyon ng pinto. "Kung ganon, umuwi ka na at alagaan mo sila. Huwag ka na rito, hindi ko kailangan ang tulong mo." Sa halip na magalit o mag-walk out dahil sa pagtataboy ng dalaga, isang mahina at nakakalokong tawa ang pinakawalan ni Aslan. Sa halip na m