جميع فصول : الفصل -الفصل 200

Kinagabihan, bumalik ang normal at masayang ingay sa loob ng mansyon. Nakaupo si Kasumi sa carpeted floor, matiyagang tinuturuan si Akiro para sa nalalapit nitong International Math Olympiad. Sa kabilang banda, nakadapa si Aslan sa tabi ni Kira, seryosong nagkukulay ng princess coloring book.Sa mga sandaling iyon, pinagmamasdan ni Aslan ang mukha ni Kasumi. Sa isip niya, “Kung si Kasumi man ang batang nagligtas sa kanya noon… Ipinapangako niyang ibibigay niya ang buong mundo para makabawi sa lahat ng sakit na naibigay niya sa dalaga.”—Kung titingnan, napaka-abstract ng gawa ni Kira. Puro bilog na ulo, stick na katawan at isang malaking kahon na may tatsulok na bubong. Pero hindi kailangan ni Aslan ng isang art critic para maintindihan kung ano ang iginuhit ng bata.Apat na tao na magkakahawak-kamay sa tapat ng isang bahay. May malaking araw sa taas na may nakaguhit na ngiti."Ito po si Kuya Akiro, tapos ito po ako," turo ni Kira gamit ang maliit nitong daliri. Inilipat nito ang tur

Pumasok si Aslan at Assistant Luke sa opisina ng head ng ampunan. Dahil ang Anderson Group ang pinakamalaking benefactor ng orphanage sa loob ng maraming taon, agad na nataranta ang Directress na si Sister Maria nang makita ang CEO nang personal."Mr. Anderson! Isang malaking karangalan po na bisitahin ninyo kami," magalang na bati ng matandang madre at inaalok pa silang umupo. "Pasensya na po at hindi kami nakapaghanda ng maayos na welcome program—""Hindi na kailangan, Sister. Nandito ako para sa isang importanteng personal na bagay," direktang putol ni Aslan. Hindi na siya nag-aksaya ng oras. Mabilis siyang dumukot sa kanyang bulsa at inilapag ang na-restore na lumang litrato sa ibabaw ng wooden desk."Nakilala ninyo ba kung sino ang batang babaeng ito?" malamig ngunit may halong matinding pag-asa na tanong ni Aslan.Kinuha ni Sister Maria ang litrato at inilapit ito sa kanyang salamin. Kumunot ang noo nito habang pinagmamasdan ang bata sa picture, ang batang nakasuot ng pamilyar n

Nanginginig ang buong katawan ni Margareth habang marahas siyang idinidiin ng dalawang malalaking bodyguards sa isang malamig na medical bed. Wala siyang kawala, mahigpit na nakatali ang mga paa at kamay niya sa magkabilang gilid ng kama."HINDI! Parang awa niyo na, bitawan niyo ako!" nagwawalang tili ni Margareth habang basang-basa ng pawis at luha ang kanyang mukha.Ngunit walang nakinig, walang-awang itinusok ng isang lalaking nakasuot ng medical gloves ang isang makapal na karayom sa ugat ng kanyang braso. Napatili siya sa sobrang sakit. Sa loob lamang ng ilang segundo, nakita niya kung paano mabilis na umagos ang sarili niyang dugo papunta sa isang transparent na blood bag.Sa isang madilim na sulok ng kwarto, tahimik na nakatayo si Aslan. Nakapamulsa ito habang madilim na pinapanuod ang unti-unting paghihina ng babaeng minsan na niyang pinrotektahan at inalagaan. Habang unti-unting napupuno ang blood bag, nagsimulang manlabo ang paningin ni Margareth. Nahihilo na ang dalaga at

Namilog ang mga mata ni Kasumi sa gulat. Agad niyang itinulak ng buong lakas ang matigas na dibdib ni Aslan"Bitiwan mo nga ako!" inis na asik ni Kasumi, pilit na pinupunasan ang kanyang labi gamit ang likod ng kanyang kamay. "Aslan, sumusobra ka na ah! Narito lang naman ako dahil kay Kira!"Isang mababa at paos na halakhak ang kumawala sa lalamunan ng lalaki. "Sino bang nagsabing pwede kang mag-back out, Kasumi?" malambing ngunit mapanganib na bulong ni Aslan. "Consider that a penalty for trying to push me away.""Penalty?! Bwisit ka!"Sa sobrang inis at galit na naipon sa kanyang dibdib, hindi na nakapag-isip ng matino si Kasumi. Humakbang siya palapit, hinawakan ang kwelyo ng pajama ng lalaki at walang alinlangang ibinaon ang kanyang mga ngipin sa mismong leeg nito.Kinagat niya ito ng mariin at may panggigil. Pero imbes na itulak siya o dumaing sa sakit si Aslan, nanatiling walang imik ang lalaki. Hindi man lang gumalaw ang mga kilay nito. Sa halip, naramdaman ni Kasumi ang malal

Tulalang-tulala si Kasumi sa kanyang laptop. Pilit niyang nirereview ang lesson plan niya pero ang utak niya ay nagbabalik sa mapusok na halik kaninang umaga.“Bakit hindi ako nandiri? Bakit hindi ako pumalag nang husto?” Iyan ang nasa isip niya buong araw. Napahawak siya sa kanyang labi, gumagaling na ba ang trauma niya? O baka naman nahuhulog na naman siya sa bitag ng Aslan na yun!"Teacher Kasumi."Napatalon si Kasumi sa gulat nang magsalita ang Principal sa likuran niya. "A-Ay, Sir! Bakit po?"Napabuntong-hininga ang Principal at umupo sa silyang kaharap ng desk niya. "Teacher Kasumi, next month na ang Grand Foundation Anniversary natin. Darating ang Mayor ng Quezon City at mga opisyales ng DepEd. At alam mo naman ang pinakamalaking benefactor ng eskwelahan natin ay ang Anderson Group."Nakaramdam agad ng kaba si Kasumi. "Ano pong kailangan kong gawin, Sir?""Tinawagan ko na ang opisina ni Mr. Aslan kahapon para pormal siyang imbitahan. Kaso, nireject ng secretary niya. Sobrang b