Todos os capítulos de แม่ทัพโยกส่ายหรือจะสู้ข้าร่ายรำ: Capítulo 71 - Capítulo 80

ตอนที่สิบเก้า ไม่มีเหตุที่จะไม่ยอมทันทีที่รู้ว่าชายแปลกหน้ามียศตำแหน่งสูงท่าทีของซูจิ้งจึงเปลี่ยนไปเป็นอ่อนน้อมเอาใจ“อย่าได้เกรงใจ เชิญท่านแม่ทัพใหญ่นั่งลงก่อน”คำเชื้อเชิญอย่างมีมารยาทพร้อมท่าทางก้มโค้งแสดงให้เห็นถึงความเกรงอกเกรงใจหมิงเฉิงปล่อยมือจากร่างเล็กแล้วเดินไปนั่งลงอย่างสง่าผ่าเผยซูฟางเดินไปนั่งลงตรงข้ามพลางก้มหน้ารอฟังว่าเขามีเจตนาใด“วันนี้มีโอกาสแวะมาเยี่ยมเยียนคหบดีซู อีกทั้งพาน้องฟางมาส่ง”น้องฟาง นางเป็นน้องฟางของเขาตั้งแต่เมื่อใดหญิงสาวใช้สายตาไม่เข้าใจมองตรงไปแต่หมิงเฉิงกลับไม่มองตอบกลับมาซูจิ้งย่อมไม่เข้าใจเช่นเดียวกันบุตรสาวของเขาบอกว่าเดินทางไปติดต่อค้าขาย เหตุใดจึงไปรู้จักกับแม่ทัพใหญ่ผู้นี้ได้“โชคชะตาฟ้าลิขิตทำให้ข้าได้มีโอกาสได้พบกับน้องฟางที่เมืองชายแดน ทันทีที่ได้พบหน้าข้าก็ตกหลุมรักนางทันทีจึงเฝ้าติดตามเกี้ยวพาโชคดีที่นางมีใจตรงกัน พวกเราจึงนัดแนะมาพบกันที่เมืองหลวง น้องฟางเดิ

ซูฟางอยู่ที่จวนสกุลหมิงในเมืองหลวงเพียงไม่กี่ถึงเดือนก็ต้องติดตามหมิงเฉิงกลับเมืองชายแดนระหว่างเดินทาง แม่ทัพหนุ่มซึ่งคิดจะเสพสุขสมใจอย่างต่อเนื่องกลับไม่อาจทำตามแต่ใจด้วยหญิงสาวเอาแต่อาเจียนเวียนหัวหน้าตาซีดเซียวเมื่อหมอมาตรวจดูแล้วข่าวดีจึงถูกส่งออกไปแจ้งแก่สองครอบครัวด้วยบัดนี้ในครรภ์ของซูฟางมีเจ้าก้อนแป้งน้อยแล้วจริงๆไม่คิดว่าคำอ้างจะกลายเป็นจริงรวดเร็วเพียงนี้“พี่แข็งแรงออกอย่างนี้ ย่อมปั้นก้อนแป้งได้เร็ว” คำโอ้อวดเรียกสายตาค้อนกะหลับกะเหลือกจากใบหน้าหวานกว่าจะถึงจวนแม่ทัพใหญ่ ซูฟางก็อาเจียนจนซูบผอมหมดสภาพหมิงเฉิงหาหญิงวัยกลางคนที่รู้ความผู้หนึ่งมาช่วยดูแลภรรยาสาว ทั้งยังสรรหาของบำรุงมาให้อย่างมากมายก่ายกองซูฟางตัดสินใจวาดภาพอาวุธให้เขานำไปหลอมสร้างบางส่วนในขณะที่หมิงเฉิงใช้แผนการล่อลวงเผ่าต่างๆให้ซื้อหาอาวุธไปคนละอย่างซึ่งล้วนแต่เป็นรองอาวุธของแคว้นตนเองเขาตั้งคนผู้หนึ่งขึ้นมาออกหน้าแทนโดยสลับสับเปลี่ยนไปเรื่อยๆจนผู้คนไม่อาจตามติดสุดท้ายภายใต้การเสี้ยมเขาให้ชนกัน เผ่าที่รายล้อมเมืองชาย

ตอนที่หนึ่ง ปรานีข้าเถิดเสียงแห่งความตื่นตระหนกเอ่ยดังละล่ำละลักพร้อมส่ายหัวไม่อาจยอมรับ“ไม่นะ!...ได้โปรดเถิด หากต้องการตัวข้าก็เข้าไปด้านในเถิด ท่านแม่ทัพผู้อาจหาญ”“ฮ่า ฮ่า มิน่าผู้คนจึงร่ำลือว่าบุตรสาวเจ้าเมืองอ่อนหวานทั้งหน้าตาและคารม แต่พวกเราชาวทุ่งหญ้าชื่นชอบการเปิดเผยเนื้อตัวให้คนอื่นเห็นเป็นเรื่องสามัญ คราวหลังหากเจ้าชื่นชอบชายคนใดข้าจะได้ให้เขามาเล่นด้วย ไม่ดีหรือ”“ไม่...ไม่ดี ข้าขอร้อง จะให้คุกเข่าก็ยอม พาข้าเข้าไปในห้องเถิด” ถึงตอนนี้เสิ่นเยว่ชิงย่อมรู้แก่ใจดีว่าหนีไม่พ้นและไม่อาจรักษาความบริสุทธิ์ไว้ได้เป็นแน่นางขอเพียงอับอายน้อยที่สุด เจ็บปวดน้อยที่สุดเท่านั้น“ได้ ในเมื่อเจ้าลงทุนเพียงนั้นก็ต้องทำให้ข้าพอใจที่สุด หาไม่ข้าจะโยนเจ้าออกมาให้เป็นรางวัลแก่เหล่าทหารที่เหน็ดเหนื่อยพวกนั้นได้เสพสุขสมใจ”“ได้...เจ้าค่ะ”คำตอบรับโดยไม่หยุดคิดเรียกเสียงหัวเราะร่าด้วยความลำพองยามเมื่อร่างบางกลั้นใจเดินนำเขาเข้าไปยังห้องข

ตอนที่สาม เมื่อใดจะเสร็จเสียที เมื่อเว้าวอนแล้วได้แต่ความรุนแรงตอบกลับมา เสิ่นเยว่ชิงจึงจำต้องอดกลั้นเสียงโอดครวญได้แต่ปล่อยร่างกายให้คล้อยตามเพื่อรอเขาหลั่งน้ำสุขสันต์แล้วออกจากร่างของนางไปเสียทีฮือ...เมื่อใดจะเสร็จเสียที เจ็บจะตายแล้วคุณหนูซึ่งเป็นถึงบุตรสาวเจ้าเมืองย่อมฝันหวานถึงการร่วมหอที่หอมหวานอ่อนโยนได้รับความทะนุถนอมจากสามีเป็นครั้งแรกไหนเลยจะคิดว่าครั้งแรกของนางจะโดนกระหน่ำด้วยแม่ทัพฝ่ายตรงข้ามอย่างดุเดือดเลือดพล่านมุ่งมั่นโจมตีอย่างไม่ใส่ใจเช่นนี้เขาทำราวกับต้องการเอาความผิดทุกอย่างมาลงที่นาง ทั้งๆ ที่ นางต่างหากคือคนที่โดนทอดทิ้งโดยไม่รู้เรื่องราว ยามนี้แม่ทัพหนุ่มย่อมไม่คิดคำนึงถึงเรื่องใดแล้ว ใบหน้าคมเชิดขึ้นด้วยความพลุ่งพล่านทุกครั้งที่ลำเอ็นจ้วงลึกและครูดออกทำให้เสียวสะท้านไปทั้งร่างยิ่งกระแทกรัวจนกลีบอวบปลิ้นไปมา ช่องทางด้านในยิ่งตอดไม่หยุดนำพาความเสียวสะท้านให้พวยพุ่งอ้า...เสียวมากช่องทางของนางช่างตอดรัดดี

ตอนที่ห้า รับโทษแทนหัวใจที่เพิ่งแตกสลายเพราะคิดว่าคนในครอบครัวล้วนตายไปแล้วกลับเจ็บขึ้นมาใหม่ครั้งนี้ช่างเจ็บลึกกว่า เจ็บจนชาน้ำตาไหลอย่างช้าๆ ท่ามกลางความเงียบงัน ไม่ใช่ด้วยความเศร้าเพียงอย่างเดียวแต่เป็นความรู้สึกที่ปนกันยุ่งเหยิง ทั้งเจ็บปวด เสียใจ ขมขื่น และผิดหวังเสิ่นเยว่ชิงเงยหน้าที่น้ำตายังไหลกลั้นสะอื้นแล้วถามย้ำช้าๆ ทีละคำอีกครั้งราวต้องการตอกย้ำความรู้สึกเจ็บลึกดั่งกลืนเศษแก้วลงไปในส่วนลึกของจิตใจ“พวกเขา…เลือกทิ้งเมือง…ทิ้งชาวบ้าน...แล้วก็ทิ้งข้าไว้ข้างหลังงั้นหรือ”อวี้หยุนมองสตรีที่ทำท่าทางราวใจแตกสลายด้วยสีหน้าไม่เปลี่ยนก่อนจะตอบราวสะใจที่ได้เห็นความเจ็บปวดจากบุตรสาวของคนขี้ขลาด“เดิมทีเจ้าคงเสียใจที่พวกเขาตายแต่เหตุใดจึงเสียใจยิ่งกว่าเมื่อรู้ว่าพวกเขายังมีชีวิตอยู่เล่า” ชายหนุ่มเอ่ยนิ่งๆ สายตาคมยังคงจับจ้องเสิ่นเยว่ชิงไม่ตอบ มีเพียงน้ำตาที่หยดลงบนหลังมือที่กำชายเสื้อตนเองไว้แน่นและในความเงียบนั้น ความผิดหวังค่อยๆ กลายเป็