All Chapters of แม่ทัพโยกส่ายหรือจะสู้ข้าร่ายรำ: Chapter 1 - Chapter 10

ตอนที่หนึ่ง อนุหลี่“อนุหลี่จะกินอาหารหรืออาบน้ำก่อนดีเจ้าคะ” สาวใช้ผิงอันเอ่ยถามขึ้น “กินอาหารก่อนก็แล้วกัน” หญิงสาวตอบก่อนจะเดินเฉิดฉายไปยังห้องอาหารเพื่อกินมื้อเย็นโดยไม่ต้องรอผู้ใด แน่นอนว่ายามนี้นางคือเจ้านายเพียงคนเดียวในจวนแม่ทัพแห่งนี้ แม้นางจะเป็นเพียงหญิงสาวซึ่งท่านแม่ทัพพามาอยู่ด้วยได้เพียงสามวัน แล้วเขาก็จากไปโดยไม่ได้ร่ำลา แต่นางก็นับได้ว่าเป็นภรรยาคนหนึ่งของเขา ซ้ำยังเป็นภรรยาพระราชทานจากองค์ฮ่องเต้อีกด้วย จึงไม่มีผู้ใดกล้าเมินเฉยต่อนาง เมื่อแม่ทัพซุนควบม้ากลับไปยังชายแดน หญิงสาวจึงใช้ชีวิตอย่างสุขสบายอยู่ภายในจวนแห่งนี้ โดยพ่อบ้านและคนรับใช้ทุกคนล้วนให้เกียรติและปฏิบัติต่อนางอย่างมีมารยาทดุจเจ้านายคนหนึ่ง คำเรียกขานที่พวกเขาเรียกนางก็คือ’อนุหลี่’ ด้วยแม่ทัพซุนไม่ได้แต่งนางอย่างเป็นทางการอีกทั้งไม่มีคำสั่งใดออกมา นางจึงเป็นได้เพียงอนุคนหนึ่งซึ่งเคยนอนร่วมเตียงกับชายหนุ่มเท่านั้น หลี่ลี่หลินย่อมใช้ชีวิตอย่างสุขสบายไปวันวันโดยไม่อนาทรร้อนใจ ยิ่งไม่มีผู้ใดพักอยู่ในจวน นางก็ยิ่งมีความสุข ด้วยสามารถทำสิ่งใดได้ตา

ตอนที่สอง ฝึกซ้อมร่ายรำลิลลี่พยายามพูดตามน้ำเพื่อถามรายละเอียดให้ได้มากที่สุด “โธ่ หลินหลิน ช่างน่าสงสารยิ่งนัก” เสี่ยวจูคร่ำครวญกว่าสองสาวจะพูดจาเล่าเรื่องราวจนเป็นอันเข้าใจก็ผ่านไปนานจนลิลลี่รู้สึกปวดหัวเป็นอย่างมาก โชคดีที่เธอยังฟังและเข้าใจคำพูดเหล่านั้นไม่อย่างนั้นเธอคงต้องถูกกล่าวหาว่าความจำเลอะเลือนไปแล้วอย่างแน่นอนลิลลี่จับใจความได้ว่า ร่างหญิงสาวที่เธออยู่นางนี้มีนามว่า’หลี่ลี่หลิน’ แต่เพื่อนๆและอาจารย์มักเรียกนางว่า’หลินหลิน’ สาวน้อยโดนซื้อตัวมาอยู่ในสำนักสังคีตหลวงตั้งแต่วัยยังไม่เต็มสิบขวบดี และอาศัยอยู่ที่นี่มาโดยตลอด ที่สำนักสังคีตหลวงได้แบ่งหน่วยงานออกไปอีกมากมายทั้ง หน่วยเครื่องดนตรี เครื่องสาย ร้องเพลง และการร่ายรำซึ่งหลี่ลี่หลินได้รับการจัดให้อยู่ในหน่วยหลังนี้ หญิงสาวได้รับการสั่งสอนและฝึกซ้อมการรำมาหลายปี นางมีเพื่อนรุ่นพี่และเพื่อนร่วมรุ่นหลายคน แต่ที่สนิทที่สุดก็คือเสี่ยวจูซึ่งโดนซื้อตัวเข้ามาในเวลาไล่ๆกัน แม้การฝึกซ้อมจะเข้มงวดมาก แต่ด้วยนิสัยร่าเริงสดใสของเสี่ยวจูจึงทำให้พวกนางไม่เคร่งเครียดกับการซ้อมจนมากเกิ

ตอนที่สาม ไม่อยากโดดเด่นอาจารย์ผู้ฝึกสอนชุ่ยเหยาเอ่ยชมเมื่อเห็นร่างของลูกศิษย์คนโปรดก้าวย่างเข้ามาด้วยชุดที่จะใส่ร่ายรำในวันงาน “นี่มิเปิดเผยเนื้อตัวเกินไปหรือเจ้าคะ” หลินหลินโอดครวญเบาๆ ขณะเดินกระบิดกระบวนออกมาอย่างไม่มั่นใจนัก “เราควรเปิดเผยในสิ่งที่งดงามนะหลินหลิน เจ้ามีทรวงอกอวบอิ่ม หน้าท้องแบนราบ ช่วงขาเรียวงาม ชุดนี้ขับเด่นความงดงามของเจ้าออกมาให้ได้เห็นอย่างเด่นชัด อาจารย์มั่นใจ ไม่ว่าชายหนุ่มคนใดได้เห็นเจ้าร่ายรำในชุดนี้ย่อมตกหลุมเสน่ห์ของเจ้าอย่างแน่นอน” อาจารย์สาวใหญ่จับร่างลูกศิษย์สาวน้อยหมุนกายไปมาอย่างชื่นชม “โอ้...หลินหลิน เจ้า...เหตุใดจึงใหญ่ถึงเพียงนี้” เสี่ยวจูซึ่งเพิ่งเดินเข้ามาร้องโวยวายก่อนที่จะวิ่งเข้ามาจับทรวงอกอิ่มของเพื่อนสาวอย่างกลั่นแกล้ง “ว๊าย...เสี่ยวจู อย่าได้แกล้งข้า” หลินหลินขยับถอยอย่างตกใจด้วยไม่คาดว่าเพื่อนจะถลามาขยำทรวงอกของตนเอง “ข้าอิจฉาเจ้ายิ่งนักหลินหลิน เจ้าทั้งมีใบหน้างดงาม มีทรวงอกใหญ่ล้น เอวคอด ขาเรียว โอ๊ย...เหตุใดความงดงามจึงไปรวมอยู่ที่เจ้าผู้เดียว เหตุใดสวรร

ตอนที่ห้า ร่ายรำยั่วยวนการแสดงชุดต่างๆถูกส่งออกไปทีละชุด ส่วนพักของนักแสดงด้านหลังชุลมุนวุ่นวายอย่างมาก ด้วยทุกผู้คนต่างต้องเปลี่ยนชุดเสื้อผ้าและเตรียมตัวสำหรับการแสดงชุดต่อไป อาจารย์สาวใหญ่วิ่งเข้าวิ่งออกไม่ได้หยุด เมื่อการแสดงชุดก่อนหน้าจบลงและเดินกลับเข้ามา นางก็ต้องจัดนางรำชุดถัดไปให้เร่งเดินออกไปเตรียมการแสดงเหล่านางรำซึ่งเพิ่งเดินกลับเข้ามาต่างพูดคุยกันเสียงดัง“พวกเจ้าเห็นชายหนุ่มด้านขวาสุดนั่นหรือไม่ เขาช่างหล่อเหลาจนข้าใจละลาย หากเขาขอตัวข้าออกไปอยู่ด้วย ข้าจะมีความสุขเพียงใดกันนะ”“เจ้าไม่ได้เห็นชายหนุ่มด้านซ้าย คนที่สวมชุดสีน้ำเงินนั่น เขาดูองอาจมาก ข้าคิดภาพไม่ออกเลยว่าใต้ชุดน้ำเงินของเขา กล้ามอกจะใหญ่ล่ำเพียงใด”“องค์ชายที่นั่งลำดับที่สามทรงสบตาข้าด้วยล่ะ พระองค์มองข้าไม่วางตาเลย”“พวกเจ้าเห็นแม่ทัพใหญ่หรือไม่ คนที่นั่งแถวแรกถัดจากเหล่าเชื้อพระวงศ์ เขาดูอายุยังไม่มากเลย ยังหนุ่มแน่นแถมยังหล่อเหลาอีกต่างหาก ไม่น่าเชื่อว่าจะเก่งกล้าสามารถถึงเพียงนี้ หากเขาต้องใจข้าคงเป็นบุญของข้าไปทั้งชา

ตอนที่หก คับแน่น ยามนี้เมื่อมีหญิงงามมาทอดร่างอยู่เบื้องหน้า มีหรือที่เขาจะรั้งรอ ชายหนุ่มทั้งอดอยากทั้งหิวโหย ทั้งมือทั้งปากจึงกระหน่ำลงไปอย่างไม่ปรานี                สองมือหนากอบกุมขยำขยี้คลึงเคล้นก้อนเต้าทรวงอวบอัดอย่างหนำใจจนก้อนเนื้อเปลี่ยนรูปไปมา                “เจ้าตั้งใจสวมชุดหลอกล่อให้พวกเราจ้องมองสองเต้านี้ ยามนี้มันอยู่ในกำมือของข้าแล้ว ฮ่า ฮ่า ฮ่า” แม่ทัพหนุ่มหัวเราะอย่างสะใจ ก่อนจะก้มหน้าลงไปกัดกินอย่างรุนแรง                ร่องรอยเขียวช้ำปรากฎขึ้นในทันทีจนหญิงสาวร้องออกมาด้วยความเจ็บ                “โอ๊ย...”         &n