All Chapters of แม่ทัพโยกส่ายหรือจะสู้ข้าร่ายรำ: Chapter 31 - Chapter 40

ตอนที่ยี่สิบสอง โยกส่ายย้ายร่าง คืนแรกหลี่ลี่หลินยังปล่อยกายตามใจเขาด้วยคิดว่าชายหนุ่มคงอดอยากมาหลายวันจึงต้องการปลดปล่อยพลังรักในกายออกมา แต่เมื่อผ่านคืนที่สองคืนที่สามคืนที่สี่ จนนี่เข้าสู่คืนที่ห้าแล้วเขาก็ยังคงกลับมาแล้วจับนางโยกย้ายส่ายร่างอย่างดุเดือดไม่หยุดหย่อน                นางจะไม่คิดมากเลยหากไม่ใช่ว่าเมื่อตื่นขึ้นมาในยามเช้ากลับไม่พบร่างของสามีหนุ่มด้วยเขารีบเร่งกลับไปที่ค่ายทหารโดยปล่อยให้นางนอนอย่างเดียวดายในทุกวัน                เขาเป็นบ้าอันใด เหตุใดจึงควบม้ากลับมาโยกโยนใส่นางอย่างบ้าคลั่งแล้วก็รีบควบม้ากลับไป ทำเช่นนี้ติดต่อกันมา5วันแล้ว เขาเห็นนางเป็นเพียงหญิงอุ่นเตียงที่เอาไว้เพียงเพื่อปลดปล่อยน้ำรักออกจากกายเท่านั้นหรือ                หลี่ลี่หลินไม่เข้าใจด

ตอนที่ยี่สิบสี่เอาอกเอาใจชายหนุ่มอดคิดไม่ได้ว่า เขาช่างอุ้มคนมาได้ถูกเสียจริง แม้หญิงสาวจะเป็นเพียงนางรำแต่เวลาที่ผ่านมาก็พิสูจน์ได้ว่า นางมีความคิด มีความสามารถ ภายใต้ใบหน้าใสซื่อและท่าทีไร้เดียงสานั้น                เมื่อหลี่ลี่หลินมาปรึกษาเรื่องจะจัดสถานที่เพื่อสอนหนังสือให้กับเด็กน้อยซึ่งวิ่งเล่นกันอย่างไร้สาระไปวันวัน แม่ทัพใหญ่ซุนหย่งเล่อจึงจัดแจงให้ทหารมาสร้างโรงเรือนอย่างดีเพื่อจัดเป็นสำนักศึกษาขนาดเล็กให้พวกเขา                ด้วยหญิงสาวภรรยาทหารมีหลายคนที่พอรู้หนังสือจึงจัดแบ่งหน้าที่กันสอนเด็กๆลูกหลานของตนเองอย่างเป็นระเบียบ                เมื่อมีทั้งรายได้และอาหารการกิน อีกทั้งไม่ต้องห่วงใยลูกหลาน ครอบครัวของเหล่าทหารหาญจึงใช้ชีวิตได้อย่างดี     

ตอนที่ยี่สิบห้า โยกย้ายร่ายรำ  “เหตุใดชุดของน้องหลินหลินจึงน้อยชิ้นเช่นนี้”“มิดีหรือ” หญิงสาวเอ่ยยั่ว“ดียิ่ง พี่จะจัดหาชุดเช่นนี้มาให้น้องหลินหลินอีกให้มากๆ” ชายหนุ่มเอ่ยบอกอ้าว นึกว่าจะต่อว่ากลายเป็นชอบมากเสียอย่างนั้น หญิงสาวคิดในใจขณะตั้งท่าเริ่มร่ายรำอย่างชดช้อย แม้จะห่างเหินมาหลายเดือนแต่ด้วยฝึกฝนมาหลายปี ท่วงท่าจึงยังคงงดงามน่าหลงใหลจนซุนหย่งเล่ออดที่จะมองจ้องอย่างไม่คลาดสายตาไม่ได้ภรรยานางรำของเขาผู้นี้ทั้งงดงามอ่อนช้อยน่าทะนุถนอมไปทั้งร่าง เขาไม่อยากให้ผู้ใดได้เห็นร่างกายของนางอีก ดังนั้นเขาต้องเก็บนางเอาไว้ในจวนอย่างแน่นหนาชายหนุ่มคิดอย่างหวงแหน แม้เขาจะไม่ได้เริ่มจากความรักใคร่ชื่นชอบแต่เมื่อได้ใกล้ชิดกันนานวัน ความรักความผูกพันก็ย่อมก่อตัวขึ้นมาอย่างช้าๆ ยิ่งเป็นความหวงแหนย่อมเกิดขึ้นในทันทีที่เขาได้ครอบครองกายของนางหลี่ลี่หลินร่ายรำอย่างยั่วยวน สายตาสบเข้ากับแววตาหวงแหนผูกพันของสามีหนุ่ม นางรู้สึ

ตอนที่ยี่สิบเจ็ดพระราชทานรางวัล                 เมื่อเสร็จภารกิจการเจรจาสงบศึกอย่างครบถ้วน สองสามีภรรยาจึงเตรียมการกลับเมืองหลวง ถึงยามนี้หากจะกล่าวว่าพวกเขารักใคร่กันแล้วหรือไม่ ไม่ว่าผู้ใดล้วนตอบได้ว่าพวกเขาช่างเป็นคู่ที่รักใคร่กันอย่างหวานซึ้งหลี่ลี่หลินดูแลเอาอกเอาใจสามีหนุ่มเป็นอย่างดีทั้งกลางวันและกลางคืน นางทำหน้าที่ภรรยาอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง ทั้งช่วยงานหลังบ้านของการทหาร งานดูแลบ้านช่องและงานภรรยาบนเตียงจนซุนหย่งเล่อติดอกติดใจไม่อาจขาดนางไปได้แม้สักวัน                การเคลื่อนขบวนกลับเมืองหลวงเป็นไปอย่างชื่นมื่น แม้ที่นี่จะไม่ยากลำบากอย่างที่คิดมากนัก แต่การกลับไปยังเมืองหลวงซึ่งมีผู้ที่หญิงสาวรู้จักดีย่อมทำให้นางอุ่นใจมากกว่า                สองสามีภรรยายังคงโยกคลอนสอด

ตอนที่ยี่สิบแปด เมตตาข้าด้วย หลี่ลี่หลินอ้าปากค้างอีกคราด้วยความสะท้อนใจไม่น่าเชื่อว่าหญิงสาวสกุลเลาจะเชื่อเหตุผลข้างๆคูๆของชายหนุ่มผู้นี้ นางเป็นสตรีที่มีการศึกษาควรจะคิดได้ว่านั่นช่างไร้เหตุผลสิ้นดี หรือนางอาจจะเพียงแสร้งโง่แต่ความจริงแล้วเพียงต้องการตอบสนองความต้องการของตนเองเท่านั้นซุนหย่งเล่อปล่อยให้หลี่ลี่หลินลอบมองดูฉากร่วมรักจนพอใจ จากนั้นจึงอุ้มร่างบางกระโดดออกมาให้ไกลหน่อย“น้องหลินหลินคลายใจขึ้นแล้วหรือไม่”“แม้คุณหนูสกุลเลาจะมีสัมพันธ์กับชายอื่นแล้ว แต่ท่านพี่ก็คงล้มเลิกการสมรสพระราชทานไม่ได้อยู่ดี ท่านพี่คิดเห็นอย่างไรเล่า” หญิงสาวถามกลับ“พวกเขาไม่เพียงมีสัมพันธ์กันแล้วเท่านั้น แต่ชายหนุ่มผู้นั้นยังมีแผนการอื่นอีก พี่กำลังหาหนทางให้เขาเปิดเผยตัวตนออกมา จากนั้นค่อยกวาดล้างในคราวเดียว” แม่ทัพหนุ่มเผยความตั้งใจ“ระหว่างนี้ที่ท่านพี่หายไปด้วยเรื่องนี้เองหรอกหรือ” หลี่ลี่หลินเสียงอ่อนลงด้วยเคยเข้าใจผิดว่าเขาไม่ใส่ใจตนเอง ด้วยตั้งแต่กล