บททั้งหมดของ แม่ทัพโยกส่ายหรือจะสู้ข้าร่ายรำ: บทที่ 81 - บทที่ 86

ตอนที่หก ท่วงท่าดีใช่หรือไม่  ครั้นมีโอกาสเป็นอิสระ ปากของนางกลับเผลอส่งเสียงครางกระเส่าอย่างห้ามไม่อยู่ด้วยสองขาถูกยกลอยโดยมีแท่งร้อนใหญ่โตตอกตรึงร่องกลางกายแล้วโยกเข้าโยกออกถี่รัวจนเตียงสั่นสะเทือนสะท้านไหวเสิ่นเยว่ชิงเนื้อตัวสั่นกระเพื่อมได้แต่ใช้สายตาพร่ามัวมองร่างที่กำลังคุกเข่าโยกเอวถอนแท่งทวนออกก่อนจะสวนกลับเข้าไปใหม่อย่างแรงด้วยความคึกคักตับ ตับ ตับ“เป็นอย่างไร ท่วงท่าดีใช่หรือไม่ อ้า...เข้าลึกยิ่ง เสิ่นเยว่ชิง รับรองว่าอีกไม่นานเจ้าจะติดใจจนต้องเรียกหาข้าทั้งวันทั้งคืน ฮ่า ฮ่า”เสิ่นเยว่ชิงลืมตัวมองตามแก่นกายแข็งที่สาวออกจนเกือบหลุดโพรง ก่อนจะเผลอสูดปากร้องเสียงดังเมื่อดุ้นลำโผนทะยานมุดเข้ามาอย่างรวดเร็ว“ซี้ดดด...”ครั้นเขาพบความสุขสมอีกครา ร่างบางยังถูกจับหมุนวนเปลี่ยนท่วงท่าทั้งส่วนกลางกายที่ยังเสียบคาแน่นจนส่วนชุ่มฉ่ำในโพรงถ้ำถูกบิดควงอย่างซ่านเสียวเรียกเสียงกรีดร้องตกใจ“ว้าย!...”“ฮ่า ฮ่า ฮ่า”

ตอนที่แปด นางดีเพียงนั้นเชียวหรือยามท่อนเอ็นหนาตอกอัดกระแทกจนมิดดุ้นลำชำแรกกลีบเนื้อสาวผลุบเข้าผลุบออกในโพรงฉ่ำน้ำ เดี๋ยวเข้าเดี๋ยวออกอีกครั้งและอีกครั้ง โยกขยับบดขยี้จนนางแทบต้องกัดปากเพื่อกลั้นเสียงร้องที่อยากจะเปล่งออกมาแต่ขาโต๊ะที่ดังเอี๊ยดอ๊าดยามแม่ทัพหนุ่มโยกเข้ามุดออกถี่รัวรุนแรงกลับทำให้ใบหน้างามร้อนผ่าวเผลอสูดปาดครวญครางกระเส่าราวคนจับไข้“ซี้ดด...อู้ววว...”ได้ยินหญิงสาวร้องครางอย่างลืมอาย มือหนาจึงฮึกเหิมแหวกร่องก้นจนมองเห็นท่อนเอ็นของเขาที่กำลังซอยเข้าซอยออกอย่างแข็งขันยามเห็นกลีบเนื้อสีชมพูของนางหุบเข้าหุบออกตามการเคลื่อนไหวของแท่งเนื้อ ช่างกระตุ้นอารมณ์ราคะให้แผดเผาลุกโชนยิ่งช่องแคบฉ่ำเยิ้มของนางตอดรัดลำตัวใหญ่ของเขาอย่างหนักหน่วง นั่นยิ่งทำให้เขาแทบคลั่งไล้มือลูบบั้นท้ายงอนงามแล้วกระชากเข้าหาตัวเพื่อสลักปักตรึงร่องสวาทสีหวานด้วยทวนด้ามใหญ่โดยไม่ให้ดิ้นหนี“อ้า...ดีจริง”กว่าช่องร่องรูของหญิงสาวจะเต็มไปด้วยธารน้ำทั้งข้นทั้งใสจนไม่อาจเติมเต็มได้อ

ตอนที่สิบ ไม่ต้องการสิ่งใด สำหรับสตรีนางหนึ่งแล้ว การมีสามีเพียงคนเดียวย่อมสำคัญทั้งนางยังมีความหวังที่จะหนีไปหาบิดาดังนั้น เสิ่นเยว่ชิงจึงไม่คิดปืนเตียงอ๋องสูงศักดิ์เพื่อเอาตัวรอดโดยการขอร้องให้เขารับนางเป็นสตรีอุ่นเตียง“ไม่ไปไม่ได้หรือเจ้าคะ คุณหนู” กระทั่งเสี่ยวฉีเองยังรู้สึกถึงความไม่เหมาะสมเพียงแต่ นางไม่อยากไป แล้วอีกฝ่ายเล่า...จะยอมหรือ“เฮ้อ!...ข้าจะถ่วงเวลาไว้หน่อย เสี่ยวฉี เจ้าไปบอกทหารคนนั้นว่าท่านอ๋องเรียกข้าไปพบก็แล้วกัน”แม้เสิ่นเยว่ชิงจะไม่แน่ใจว่าทหารคนนั้นจะส่งข่าวถึงแม่ทัพหนุ่มหรือไม่หรือว่าอวี้หยุนได้รับข่าวแล้วจะทำสิ่งใดหรือไม่แต่นางก็ไม่อยากละเลยทางรอดเล็กๆ น้อยๆ เหล่านี้เมื่อเตรียมตัวสวมเสื้อผ้ารัดกุมแล้ว บุตรสาวเจ้าเมืองจึงเปิดประตูพยักหน้าเป็นเชิงให้องครักษ์เดินนำโดยออกปากให้เขาเดินช้าหน่อย“ช่วงนี้ข้าป่วยจึงไม่มีแรง รบกวนเจ้าเดินช้าๆ ด้วย”แม้จะเอ่ยดักทางแต่องครักษ์ร่างสูงซึ่งเดินนำหน้า