บททั้งหมดของ แม่ทัพโยกส่ายหรือจะสู้ข้าร่ายรำ : บทที่ 81 - บทที่ 90

ตอนที่เจ็ด ทำให้ข้าพอใจ เสิ่นเยว่ชิงไม่แปลกใจที่บิดาและพี่ชายเลือกไปที่เมืองนั้นด้วยพวกเขามีกองกำลังทหารที่เข้มแข็งกว่าเพียงแต่...เหตุใดพวกเขาจึงไม่พานางไปด้วยเหตุใดจึงทิ้งนางไว้ที่นี่...คนเดียวแล้วเหตุใดนางจึงต้องรับชะตากรรมโดนกระทำย่ำยีจนยับเยินด้วยเล่าใบหน้าหวานหมองเศร้าจนอวี้หยุนไม่คิดเยาะหยันอีก เขาเพียงแต่เข้ามาหาความสุขสำราญไม่อยากมองสีหน้าที่เอาแต่แสดงออกถึงความกล้ำกลืนครั้นมือใหญ่ลากนางมาถึงหน้าเตียงพลางถอดเสื้อผ้าบอกเจตนา เสิ่นเยว่ชิงจึงรีบเอ่ยขอเพื่อดึงตัวเสี่ยวฉีมาอยู่ข้างกาย“ข้าขอตัวสาวใช้ส่วนตัวมาช่วยดูแลสักคนได้หรือไม่เจ้าคะ”“อ้อ...ลืมไปว่าเจ้าเป็นคุณหนู คงทำอะไรเองไม่เป็นสินะ เอาเถอะ ที่นี่เป็นจวนของเจ้า ข้าจะยอมให้สักครั้งก็ย่อมได้ เพียงแต่...เจ้าควรทำให้ข้าพอใจเสียก่อน”พอใจหรือ! ทำอย่างไร สีหน้าไม่เข้าใจของเสิ่นเยว่ชิงไม่ได้ทำให้อวี้หยุนเกิดความปรานีหรืออ่อนโยนลงแม้แต่น้อยท่วงท่า

ตอนที่เก้า ไม่ไปไม่ได้หรือ เสียงของเสิ่นเยว่ชิงที่ร้องครางดังสนั่นผิดกับหญิงสาวบนเตียงที่เอาแต่ปิดหน้าหลับหูหลับตาทำให้อ๋องสูงศักดิ์คิดอยากทิ่มแทงส่วนอ่อนนุ่มอันไร้ทางสู้ของบุตรสาวเจ้าเมืองให้สั่นกระตุกคาท่อนลำของตนเองนักมันน่าจับมากระแทกตอกให้รู้ว่านางมีดีเยี่ยงไร แม่ทัพอวี้จึงหวงหนักเพียงนั้นใบหน้าของนางนับว่าอ่อนหวานน่าเชยชม ยามอยู่ใต้ร่างของเขาที่ควบขี่โยกคลอน สีหน้าของนางจะแปรเปลี่ยนเป็นเร้าใจยิ่งกว่าเดิมหรือไม่นะด้วยคุ้นเคยกับความเห็นแก่ตัวที่ได้ทุกสิ่งมาโดยง่าย ไม่ต้องทำอะไรก็มีขุนนางส่งมอบสิ่งของที่หยิบฉวยมาใส่มืออย่างเช่นเมืองที่เหล่าทหารทุ่มเทเลือดเนื้อแรงกายแรงใจกว่าจะได้มา ส่วนเขาก็เพียงนั่งรถม้าเข้ามาปกครองด้วยความงามสง่าอ๋องเก้าจึงคิดจะฉวยโอกาสที่แม่ทัพใหญ่ไม่อยู่เข้ามาเชยชมบุตรสาวเจ้าเมืองสักครั้งด้วยคิดเพียงว่าหญิงสาวไม่กล้าฟ้องผู้ใดแน่“ได้ข่าวว่าบุตรสาวเจ้าเมืองซูเป็นคู่หมั้นบุตรชายของเจ้าเมืองเสิ่น พวกเขาจึงหวังอาศัยกำลังของฝ่ายนั้น

ตอนที่สิบเอ็ด ข้าจะโปรดเจ้าให้มาก“หม่อมฉันไม่ต้องการสิ่งใดเพคะ ทุกวันนี้ท่านแม่ทัพอวี้หยุนดูแลหม่อมฉันดีอยู่แล้ว”เชอะ...ดูแลด้วยท่อนกายล่ะสิสายตาเยาะหยันของอ๋องเก้าบ่งบอกความคิดในใจจนไม่อาจปกปิด แต่ในเมื่ออวี้หยุนปรากฎกายแล้ว อ๋องสูงศักดิ์ย่อมไม่อาจหักหาญแก่งแย่งสตรีของเขา“ในเมื่อแม่ทัพอวี้กลับมาแล้ว พวกเจ้าก็รีบไปพักผ่อนเถอะ มีเรื่องอะไรพรุ่งนี้ค่อยมารายงาน”จบประโยคอนุญาตอย่างไม่ค่อยเต็มใจของอ๋องหนุ่ม แม่ทัพอวี้หยุนจึงทำความเคารพตามมารยาทแล้วลากแขนบางให้เดินตามก่อนจะอุ้มนางยามขาสั้นเดินช้าจนไม่ทันใจเสิ่นเยว่ชิงไม่ได้ดิ้นรนแต่กลับซบลงกับอกอุ่นที่ยังมีกลิ่นเหงื่อบ่งบอกความเร่งรีบค่ำคืนแห่งความวุ่นวายจบลงด้วยความเงียบสงบเมื่ออวี้หยุนซึ่งเร่งควบม้าจนเหน็ดเหนื่อยเพียงอาบน้ำเสร็จก็ล้มตัวลงนอนกอดก่ายร่างบางโดยยังไม่ทันได้ถามไถ่เรื่องราวเสิ่นเยว่ชิงแทบไม่อยากเชื่อตัวเองว่าแผนการวางยานอนหลับจะราบรื่นอย่างเหลือเชื่อเมื่อเห็นร่างสูงหายใจสม่ำเสมอบ่งบอกการหล

ตอนที่สิบสอง ลงโทษ  สองประโยคสุดท้ายถูกสายตาดุดันตวัดมองจนต้องรีบสงบปากสงบคำแล้วก้าวถอยหลังโดยทันทีผู้ใดจะรู้ถึงส่วนลึกในจิตใจของแม่ทัพหนุ่ม ว่าการที่เขาต้องการให้ทุกคนเห็นการลงโทษนี้ ทั้งยังตั้งใจแสดงความโหดร้ายและพูดจาเยาะเย้ยถากถางไม่หยุดก็ด้วยการกระทำที่สร้างความอับอายตีแผ่ความไร้ค่าให้กับเสิ่นเยว่ชิงจนนางแทบไม่มีหน้าอยู่ย่อมตัดความหวังของบิดาผู้เป็นเจ้าเมืองและพี่ชายของนางเพื่อให้พวกเขาเจ็บใจและไม่คิดใช้งานบุตรสาวนางนี้อีกแม้สุดท้ายแล้ว เสิ่นเยว่ชิงจะก้มหน้าร้องไห้จนน้ำตาแทบเป็นสายเลือดที่ถูกดูหมิ่นดูแคลนจนไม่เหลือศักดิ์ศรีแห่งความเป็นสตรี ด้วยโดนจับจ้องเรือนร่างเปลือยที่โดนสอดใส่ตอกกระแทกอย่างต่อเนื่องจากสายตาของทหารนับร้อยกว่าอวี้หยุนจะพอใจก็เมื่อหลั่งน้ำไปแล้วหนึ่งคราโดยที่เสิ่นเยว่ชิงเกือบเผลอเสร็จสมไปพร้อมกันด้วยซ้ำ เพียงแต่นางยังยับยั้งอารมณ์ตนเองเอาไว้ด้วยมีหลายดวงตาจ้องมองครั้นจู่ๆ แม่ทัพใหญ่ยกดาบฟันเชือกขาดแล้วอุ้มร่างบุตรสาวเจ้าเมืองหันหลังเตรียมกลับห้อง เหล่าทหารจึง

ตอนที่สิบสี่ ไม่ได้ฝันไปเสียงตะโกนเรียกของบิดาดังมาจากที่ไกลๆ ตามมาด้วยเสียงดุห้วนของอวี้หยุนที่วิ่งมาใกล้กว่าจนห่างกันแค่ไม่กี่ก้าว“เยว่ชิง รีบมาหาข้า”“อย่าเข้ามานะ” น้ำเสียงที่ตวาดออกมาบ่งบอกอารมณ์พลุ่งพล่านด้วยยามนี้นางยอมรับว่ากำลังสับสนและเสียใจโดยเฉพาะเมื่อได้ยินคำสั่งของบิดาที่เข้ามาใกล้ขึ้นแล้ว“ชิงเอ๋อร์ รีบสังหารแม่ทัพผู้นี้เสียแล้ววิ่งมาหาพ่อ เร็วเข้า”สังหาร!บิดาของนางคิดว่านางมีสี่มือหกขาหรืออย่างไรจึงจะสามารถสังหารแม่ทัพใหญ่มากฝีมือผู้แข็งแกร่งปานหินผาผู้นี้ได้“อย่าสนใจผู้อื่น เยว่ชิง ข้าจะพาเจ้ากลับไป”กลับไป! กลับไปให้เขาย่ำยีนางจนสมใจนั่นหรือ ยามนี้เสิ่นเยว่ชิงมองไม่เห็นสายตาที่พยายามสื่อความนัยใดอีกแล้ว ทั้งบิดาและอวี้หยุน พวกเขาทั้งสองฝ่ายล้วนไม่น่าเชื่อถือหญิงสาวมองลงไปเบื้องล่างก่อนจะตัดสินใจทิ้งตัวลงเพื่อตัดจบทุกสิ่งทุกอย่างโดยได้ยินเพียงเสียงโหยหวนของอวี้หยุนที