Semua Bab แม่ทัพโยกส่ายหรือจะสู้ข้าร่ายรำ: Bab 41 - Bab 50

ตอนที่สามสิบ ล่องเรือรักเพื่อตอบแทนความเหนื่อยยากหลายวันของสามีหนุ่ม หลี่ลี่หลินจึงตั้งใจจัดแสดงการร่ายรำอย่างชดช้อยที่เพิ่งคิดขึ้นมาใหม่ให้เขาได้ยลหญิงสาวจัดสถานที่เพื่อร่ายรำอย่างหรูหรา โดยว่าจ้างเรือลำใหญ่มาตกแต่งอย่างสวยงามพร้อมอาหารเครื่องดื่มเต็มที นางยังได้จัดเตรียมชุดอันยั่วยวนเพื่อปลุกความเร่าร้อนให้สามีได้ตื่นใจอย่างที่สุดโดยชุดนี้ได้รับการออกแบบอย่างดีจากอาจารย์แห่งสำนักสังคีตหลวงซึ่งหลี่ลี่หลินได้เข้าไปขอความช่วยเหลือ“โชคดีของเจ้านะหลินหลิน ที่ท่านแม่ทัพไม่ได้รับหญิงอื่นเข้ามาเป็นฮูหยินเอก” อาจารย์ชุ่ยเหยาเอ่ยอย่างยินดีไปกับลูกศิษย์สาว“ขอบคุณท่านอาจารย์ที่เมตตาให้คำแนะนำอย่างดีมาโดยตลอด” หลี่ลี่หลินโค้งต่ำจากใจ“แต่หากในวันข้างหน้าเขารับหญิงอื่นเข้ามา เจ้าก็ต้องทำใจให้ได้ ไม่ว่าอย่างไรเจ้าก็มาก่อน น้ำหนักในใจของสามีย่อมมีมากกว่า อย่าได้ทำตัวไร้เหตุผลจนสามีเบื่อหน่ายและหาเหตุทอดทิ้ง เข้าใจหรือไม่” อาจารย์ยังไม่วายเอ่ยเตือนเพราะคราแรกที่เกิดเรื่องหลี

ตอนพิเศษหนึ่งอ่อนบางเพียงร่าง อู๋เจียวซินเติบโตขึ้นมาในสถานที่แห่งหนึ่งซึ่งรวบรวมเด็กน้อยวัยเยาว์มาฝึกฝนหลากหลายวิชา นางรับรู้เพียงว่าตนเองเป็นเด็กกำพร้าซึ่งถูกเก็บมาเลี้ยงดูโดยชายหนุ่มซึ่งเรียกตนเองว่า’หัวหน้า’ด้วยใบหน้าและเรือนร่างที่ดูบอบบางน่าทะนุถนอม หญิงสาวจึงได้รับการฝึกฝนวิชาตัวเบาจนช่ำชอง ส่วนวิชาต่อสู้นางฝึกเพียงไม่มากนักด้วยไม่ต้องการให้นางดูแข็งแกร่งจนเกินไปเมื่ออายุได้เพียง14 หัวหน้าก็เริ่มส่งนางออกไปเพื่อทำงานให้แก่เขา นางไม่เคยได้รับรู้สิ่งใดมากไปกว่าต้องทำตามคำสั่งเท่านั้น มิเช่นนั้นจะกลายเป็นผู้ทรยศและจะโดนไล่ล่าสังหารจนตายงานส่วนใหญ่ของนางล้วนใช้เรือนร่างและใบหน้าอ่อนแอนั้นเพื่อหลอกล่อบรรดาชายหนุ่มให้ตกอยู่ในกลลวงจนเข้าตามแผนการของพวกเขาในที่สุดอู๋เจียวซินเติบโตมาพร้อมกับชายหนุ่มหลายคนแต่ผู้ที่นางสนิทสนมด้วยจนเกิดความรักใคร่ระหว่างกันก็คือพี่จง เขาคอยช่วยเหลือนางอยู่เสมอ เขามักรับผิดแทนนางและคอยขัดขวางไม่ให้ผู้อื่นรังแกนางแน่นอนว่าหญิง

ตอนพิเศษสองผู้ใดว่าข้าไร้สามารถแม่ทัพหนุ่มเอ่ยตอบอย่างดุดัน ก่อนจะปลอบภรรยาสาวด้วยน้ำเสียงละมุนละไม“น้องหลินหลินไม่ต้องกังวล พวกเราเพียงร่วมรักกันฉันสามีภรรยา ไม่มีผู้ใดกล้าว่ากล่าวหรอก”เฮ้อ...สามีของนางช่างเอาแต่ใจยิ่งนัก เอาเถอะ เขาอยากทำท่วงท่าใดก็ปล่อยไปตามใจก็แล้วกัน ขอเพียงเขามีนางเพียงผู้เดียวไม่ออกนอกลู่นอกทางนั่นก็น่าจะพอใจได้แล้วหลี่ลี่หลินพยายามคิดในแง่ดีก่อนจะทำอารมณ์ให้ล่องลอยไปกับการเล้าโลมของสามีหนุ่มเมื่อเห็นว่าหญิงสาวคล้อยตามแล้ว ซุนหย่งเล่อจึงไม่รั้งรอจู่โจมอย่างหนักหน่วงโดยไม่เว้นช่วงให้หายใจ ด้วยบนหลังคาจำต้องยืนเพียงอย่างเดียว ชายหนุ่มจึงปลุกเร้าด้วยนิ้วมือจนฉ่ำแฉะก่อนจะสอดใส่แท่งกายอันแข็งแกร่งเข้าไปโยกย้ายส่ายเอวอย่างเร่าร้อน“น้องหลินหลิน เจ้าทำท่าร่ายรำไปพร้อมกันดีหรือไม่”หลี่ลี่หลินโยกย้ายส่ายร่างด้วยท่าร่ายรำไปพร้อมกับสามีหนุ่มเพื่อตอบรับอย่างเป็นจังหวะ การโยกโยนส่งพลังส่งเสียงดังไปทั่วจวน แต่ไม่มีคนรับใช้คนใดกล้าโผล่หน้าออกมา

ตอนพิเศษสามรุนแรงเยี่ยงนั้นมิเจ็บหรือเยี่ยนเสี่ยวจูบ่นพึมพำด้วยเข้าใจว่ารองแม่ทัพหนุ่มผู้นี้จะรีบไปส่งนางที่วังหลวงจึงไม่ได้ขัดขืน                แต่ผู้ใดว่าเขาจะไปส่งนางกัน แม้หญิงสาวเพื่อนของฮูหยินท่านแม่ทัพจะไม่งดงามหยดย้อย แต่นางก็เป็นหญิงสาวอ่อนเยาว์ ยามเมื่อเขาเข้าใกล้และได้กลิ่นหอมจากกายนางประกอบกับภาพการร่วมรักของเจ้านายและภรรยาสาว ย่อมทำให้แก่นกลางกายของเขาลุกขึ้นสู้อย่างอาจหาญ เช่นนี้จะให้เขาปล่อยนางกลับไปได้อย่างไร                การที่ฮูหยินท่านแม่ทัพกระทำคล้ายเปิดโอกาสให้เขาใกล้ชิดเพื่อนสนิททั้งๆที่ไม่จำเป็น ใช่ว่าเขาจะมองไม่ออก ในเมื่อนางเปิดช่องให้เขาถึงเพียงนี้ ไยเขาต้องหลีกเลี่ยงด้วย                เมื่อรถม้าจอดสนิท เยี่ยนเสี่ยวจูจึงก้าวออกมาก่อนจะแปลกใจเมื่อไม่ใช่ประตูวัง

ตอนที่หนึ่ง คิดจะรังแกข้าหรือ ร่างใหญ่ดิ้นรนด้วยความเจ็บปวดแต่ไม่อาจหลีกหนีด้วยบัดนี้ถูกจับกดเอาไว้ด้วยชายหนุ่มอีกสองคนซึ่งโผล่มาอย่างเงียบเชียบ“จะฆ่าทิ้งหรือปล่อยไว้เช่นนี้ขอรับ คุณหนู” ชายคนหนึ่งเอ่ยปากถามสายตาเชือดเฉือนมองหัวหน้าโจรซึ่งบังอาจแตะต้องคุณหนูของตนเอง“เฮ้อ!...คิดว่าจะได้สนุกสักหน่อย กลับไม่ได้เรื่อง เป็นถึงหัวหน้าโจรตัวใหญ่โต กลับมีแท่งกายราวเศษเนื้อ ขนาดเท่านี้ใช้นิ้วยังดีเสียกว่า” ถ้อยคำดูหมิ่นจากปากบางเรียกสายตาโกรธกริ้วก่อนจะกลายเป็นความตื่นกลัวเมื่อร่างบอบบางของหญิงสาวซึ่งคิดว่าเป็นเพียงคุณหนูนุ่มนิ่มขว้างมีดเล็กในมือเฉียดใบหน้าของเขาไปเพียงนิดเดียวหัวหน้าโจรหันไปมองรอบข้างก่อนนัยน์ตาจะเหลือกลานขยายกว้างยิ่งขึ้นเมื่อแลเห็นสองสาวใช้ของหญิงสาวตรงหน้าเดินเปลือยร่างนวยนาดเข้ามาทั้งๆที่ควรจะต้องตกอยู่ใต้ร่างของลูกน้องหลายคนข้างนอกพวกนางเป็นใครกัน เหตุใดจึงพอมีฝีมือ เมื่อครู่หากมิใช่เผลอไผลไปกับความเย้ายวนคงไม่ตกอยู่ในกำมื