All Chapters of เจ้าสาวผู้สูญเสียทุกสิ่ง: Chapter 1 - Chapter 7

เสียงกระซิบกระซาบแผ่กระจายไปทั่วหมู่แขก แหลมคมราวกับใบมีดความร้อนแล่นขึ้นตามต้นคอ ราวกับสายตาเหล่านั้นกำลังลอกหนังฉันทั้งเป็น“เบียงก้า... พี่รู้ว่าพี่ทำผิดต่อเธอ”วาเลนติน่าก้าวเข้ามาหาฉัน ผู้หญิงที่วางตัวเหมือนเจ้าหญิงมาตลอด ตอนนี้กลับแสดงสีหน้าความรู้สึกผิดที่หาได้ยากออกมา“แต่หมอบอกว่าพี่เหลือเวลาไม่ถึงหนึ่งปีแล้ว” เสียงของเธอสั่นเครือ“พี่แค่อยากสวมชุดเจ้าสาวสักครั้งก่อนตาย นี่คือความปรารถนาเพียงอย่างเดียวของพี่”“ได้โปรด... ยกมันให้พี่เถอะนะ”ในแววตานั้นยังคงมีความดื้อรั้นแบบเดียวกับที่เธอมีมาตั้งแต่เด็กเธอดูไม่ต่างจากยามที่เป็นทรราชตัวน้อยในอดีตเลยสักนิด มักจะฉกชิงทุกอย่างที่อยากได้ และมักจะแย่งชิงมันไปจากฉันเสมอฉันหันไปหาลูก้า ด้วยน้ำเสียงที่สั่น“ลูก้า... นี่คือสิ่งที่คุณต้องการด้วยเหมือนกันเหรอ?”สายตาของเขาสลับไปมาระหว่างเรา ความสับสนฉายวูบผ่านดวงตาของเขา“เบียงก้า ได้โปรดเข้าใจหน่อย พี่สาวของคุณกำลังป่วย และเธอก็กำลังท้อง...”เขาเอื้อมมือมาจะจับมือฉัน แต่ฉันก้าวถอยหลังหนีโดยสัญชาตญาณ“พ่อ... พี่มาร์โก้... พวกคุณก็ด้วยเหรอ?”พ่อของฉันถอนหายใจออกมาอย่างหนักห

แจกันร่วงลงกระแทกพื้น แตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ บาดลึกไปตามแขนและขาของฉันพ่อ มาร์โก้ และลูก้า ต่างรีบวิ่งเข้ามาเมื่อได้ยินเสียง“วาเลนติน่า!”มาร์โก้ทรุดเข่าลงกอดเธอไว้ในอ้อมแขน ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความตกใจพ่อหันมาหาฉันแล้วตบหน้าฉันอย่างแรง เสียงของเขาตวาดก้องไปทั่วห้อง“เบียงก้า! แกทำบ้าอะไรของแก? ทำไมแกต้องทำร้ายวาเลนติน่าด้วย?!”“แกเป็นต้นเหตุให้แม่ต้องตาย แล้วตอนนี้แกยังจะพยายามทำร้ายพี่สาวตัวเอง... กับลูกในท้องของเธออีกเหรอ?”หัวของฉันหมุนติ้ว หูอื้ออึงจากการถูกตบอย่างแรง“ใช่ งานแต่งของแกถูกยกเลิก แต่นั่นมันคือความปรารถนาสุดท้ายก่อนตายของวาเลนติน่า! ทำไมแกต้องอิจฉาจนถึงขั้นคิดจะฆ่าพี่แก?”“ทำไมแกถึงเป็นคนเห็นแก่ตัวแบบนี้?”ฉันเอามือกุมใบหน้า น้ำตาไหลพรากขณะที่พยายามจะพูดอธิบาย“พ่อคะ หนูไม่ได้ทำ! พี่ล้มลงไปเอง!”“พี่ผลักหนูตกบันไดด้วย! ดูหนูสิ หนูก็เจ็บเหมือนกับพี่นั่นแหละ...”เสียงของฉันสั่นเครือ“พี่โกหกมาตลอด! พี่ไม่ได้ป่วยด้วยซ้ำ”พ่อและมาร์โก้เงียบไปครู่หนึ่ง พวกเขาเหลือบมองวาเลนติน่าที่นอนหมดสติอยู่ชั่วอึดใจสั้นๆนั้น ฉันคิดว่าพวกเขาอาจจะเชื่อฉันแต่แล้วพ่อก็ระเบิดอารมณ์ออกม

วาเลนติน่าถูกลูก้าเตะกระเด็นล้มลงกับพื้น ความเจ็บแปลบแล่นบิดในท้องเธอเธอกุมท้องไว้แน่น พยายามอธิบายอย่างสิ้นหวัง“ลูก้า ฉันท้องลูกของคุณ!”“ได้โปรด เห็นแก่เด็กคนนี้ ให้อภัยฉันสักครั้งเถอะ!”ลูก้าหัวเราะออกมาอย่างเย็นชา“ลูกเหรอ? ลูกที่ไหน?”“วาเลนติน่า อย่าลืมสิ เราสองคนไม่เคยแม้แต่จะนอนด้วยกันซะด้วยซ้ำ”“ไอ้เด็กเวรในท้องคุณนั่นน่ะ มันไปเกี่ยวห่าอะไรกับผม?”ใบหน้าของวาเลนติน่าซีดเผือดราวกับคนตายเธอไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยว่าลูก้าจะโหดเหี้ยมได้ถึงเพียงนี้เธออ้าปากจะแก้ตัว แต่ลูก้าไม่มีความตั้งใจที่จะฟังอีกต่อไปแล้วเขายกมือขึ้นเพียงนิดน้อย ลูกน้องของเขาก็พุ่งเข้ามารวบตัวเธอไว้ทันที“เอาเธอไปขังไว้ในห้องใต้ดิน เดี๋ยวผมจะจัดการกับนางทีหลัง”ลูก้าเดินออกจากห้องพักฟื้นไปโดยไม่แม้แต่จะชายหางตามามองอีกฟากหนึ่งของโรงพยาบาล พ่อของฉันฟื้นขึ้นมาในที่สุดหลังจากการปั๊มหัวใจทันทีที่ลืมตา เขาก็เห็นมาร์โกและลูก้ายืนอยู่ข้างเตียงเขาฝืนลุกขึ้นนั่ง ถอนหายใจเบาๆ ขณะมองไปที่ลูก้า“คุณลูก้า...วาเลนติน่าทำผิดจริง แต่เธอก็ได้รับโทษมากพอแล้ว”“เห็นแก่เบียงก้าและเห็นแก่ผม ปล่อยเธอไปสักครั้ง

พวกเขามีธุระอะไรที่นี่?หัวใจฉันกระตุกวูบหนึ่งก่อนที่ฉันจะตั้งตัวได้ สายตาของลูก้าก็จับจ้องมาที่ฉัน และเขาก้าวตรงเข้ามา“เบียงก้า ในที่สุดผมก็หาคุณเจอ!”เขาดึงฉันเข้าไปกอดแน่นร่างกายของฉันแข็งทื่อ ฉันผลักเขาออกไปอย่างใจเย็นตอนนั้นเองที่ลูก้าสังเกตเห็นจาโคโมที่ยืนอยู่ข้างๆ ฉันสีหน้าของเขาเปลี่ยนไปในทันที กลายเป็นแข็งกร้าวและระแวดระวัง“เขาเป็นใคร?”“เพื่อนค่ะ” ฉันตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “แล้วพวกคุณมาทำอะไรที่นี่?”ลูก้าจ้องมองฉันด้วยความไม่อยากจะเชื่อราวกับเขาไม่คาดคิดว่าฉันจะเย็นชาได้ถึงเพียงนี้“เบียงก้า ผมรู้ว่าคุณต้องทุกข์ทรมานมามาก”“ฟังนะ ตอนนี้ผมรู้เรื่องคำโกหกของวาเลนติน่าหมดแล้ว คุณบริสุทธิ์ กลับไปกับผมนะ เราจะแต่งงานกันทันทีที่คุณต้องการเลย” “ผมสาบาน ผมจะจัดงานแต่งงานที่ยิ่งใหญ่ที่สุดเท่าที่จะจินตนาการได้ให้คุณ”พอได้ยินแบบนั้น ฉันแทบจะอยากหัวเราะออกมาสิ่งที่ฉันเคยโหยหาอย่างสุดชีวิตเขากลับยกมันให้คนอื่นไปอย่างไม่ลังเลแต่ในวันที่ฉันปล่อยวางได้แล้วเขากลับหยิบยื่นมันคืนมาให้ง่ายๆ เสียอย่างนั้นทุกอย่างมันสายเกินไปมากแล้วฉันมองเขาอย่างสงบนิ่ง“คุณแต