Short
เจ้าสาวผู้สูญเสียทุกสิ่ง

เจ้าสาวผู้สูญเสียทุกสิ่ง

By:  แอนนา สมิธCompleted
Language: Thai
goodnovel4goodnovel
7Chapters
2.9Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

ในวันที่ควรจะเป็นวันแต่งงานของฉัน เจ้าสาวกลับไม่ใช่ฉัน พิธีที่ฉันเฝ้ารอคอยมานานถึงห้าปีกลายเป็นเรื่องตลกสิ้นดี เมื่อวาเลนติน่า พี่สาวของฉัน เดินลงมาตามทางเดินหินอ่อนในชุดเจ้าสาวสีขาวบริสุทธิ์แขนของเธอคล้องอยู่กับลูก้า ผู้ชายที่ควรจะยืนรอฉันอยู่ที่แท่นพิธี “พี่ขอโทษนะ เบียงก้า” เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “แต่ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป แกไม่ใช่เจ้าสาวอีกแล้ว” จากนั้นเธอก็ลูบหน้าท้องของตัวเอง ดวงตาเป็นประกายด้วยความรู้สึกของผู้ชนะ “พี่ท้องลูกของลูก้า โรมาโน่” คำพูดของเธอระเบิดก้องอยู่ในหัวของฉัน และโลกทั้งใบก็พลันเงียบงันลงทันที ราวกับกลัวว่าฉันจะไม่เชื่อ เธอจึงชูแผ่นผิวมันวาวอะไรบางอย่างขึ้นสู้แสงไฟ มันคือภาพอัลตราซาวด์สีขาวดำ บนนั้นระบุไว้ชัดเจนว่า อายุครรภ์ 12 สัปดาห์ ดวงตาของฉันร้อนผ่าว น้ำตาเอ่อคลอขณะที่ฉันหันไปหาลูก้า พยายามมองหาสิ่งใดก็ตามอย่างสิ้นหวัง ไม่ว่าจะเป็นการปฏิเสธ คำอธิบาย หรือแม้แต่ความรู้สึกผิด แต่เขากลับทำเพียงถอนหายใจด้วยความเหนื่อยหน่ายและยอมจำนนต่อสถานการณ์ “เบียงก้า ผมขอโทษ” เขาพูดอย่างจนปัญญา “วาเลนติน่าเหลือเวลาอีกไม่มากแล้ว งานแต่งนี้... มันเป็นความปรารถนาสุดท้ายของเธอ” “ผมจะชดเชยให้คุณเอง” เขาเสริม “เราค่อยจัดงานแต่งใหม่ทีหลังก็ได้” พ่อของฉัน โมเรตติยืนอยู่ข้างหลังเขา พร้อมกับสีหน้าเรียบเฉยเย็นชาแบบเดียวกับที่เขาทำใส่ฉันมาตลอดชีวิต ฉันไม่เคยเห็นเขายิ้มให้ฉันเลยแม้แต่ครั้งเดียว “เบียงก้า” เขาพูดเสียงเฉียบขาด “พี่สาวของแกกำลังจะตาย ยอมให้เธอไปเถอะ” พี่ชายของฉันพยักหน้าโดยไม่พูดคำใดออกมาสักคำ ราวกับว่านั่นเป็นคำตอบที่หนักแน่นพอแล้ว ตลอดชีวิตที่ผ่านมา พวกเขาเลือกเธอมาเสมอ ไม่ว่าจะเป็นน้ำตา ความเอาแต่ใจ หรือความต้องการของเธอ ทุกอย่างสำคัญกว่าของฉันเสมอ วันนี้ก็ไม่ต่างกัน บางสิ่งบางอย่างภายในใจของฉันพังทลายลงเงียบๆ ก็ได้ ถ้าไม่มีใครในครอบครัวนี้แคร์ฉันเลย ฉันก็จะไปเอง

View More

Chapter 1

บทที่ 1

한서윤이 경찰서를 나섰을 땐 이미 깊은 밤이었다.

밖에서는 눈이 흩날리고 있었다.

길을 오가는 행인들이 얼굴에 검푸른 멍 자국과 헝클어진 머리카락, 그리고 절뚝거리는 걸음새를 한 그녀를 이따금 흘끗거렸지만 한서윤은 그들의 노골적인 손가락질과 수군거림 따위는 안중에도 없다는 듯 묵묵히 걸음을 옮겼다.

무거운 발걸음을 끌며 고개를 숙인 채 액정이 깨진 휴대폰을 멍하니 응시하던 그녀는 핏자국으로 얼룩진 손가락을 파르르 떨며 다이얼에 열한 자리 숫자를 입력했다.

뚜... 뚜...

예외 없이 그녀가 폭행당했을 때 다급하게 걸었던 긴급 전화처럼 아무도 받지 않았다.

속눈썹에 붙은 눈송이가 그녀가 눈을 깜빡이자 차가운 눈물이 되어 눈 속으로 스며들었다.

“하.”

한서윤은 자조적으로 입꼬리를 올렸다.

‘이렇게 처량할 수가.’

그녀의 손이 힘없이 스르륵 늘어지는 찰나, 그 순간 전화가 연결되었다.

“무슨 일이야?”

남자의 다소 차갑고 낮은 중저음의 목소리가 전화에서 울려 퍼졌다.

휴대폰을 쥔 손이 굳어지며 한서윤의 얼굴에 놀라움이 스쳤다.

“신...”

“신 대표님, 강율희 씨가 찾으십니다.”

그녀가 채 말을 잇기도 전에, 전화 너머에서 신승우 비서의 목소리가 들려왔고 곧이어 남자가 아무런 감정 없는 목소리로 차갑게 말을 가로챘다.

“일단 끊어.”

채 끝맺지 못한 말은 휴대폰의 건조한 신호음에 속절없이 묻혀버렸다.

인적 끊긴 길모퉁이, 높게 솟은 가로등 불빛 아래로 내려앉은 눈송이가 한서윤의 머리카락 끝에 스르르 머물렀고 그 아래 그녀의 가녀린 몸은 속절없이 가늘게 떨리고 있었다.

그 순간 누군가의 체온이 배인 겉옷이 그녀의 어깨에 걸쳐졌다.

한서윤이 흠칫 놀라 고개를 들어보니, 다름 아닌 편집장 서준영이었다.

남자는 무거운 눈빛으로 그녀의 행색을 살피더니 분통을 터뜨렸다.

“대체 어떤 놈들이 사람을 이 지경으로 만들어 놓은 거야?”

한서윤은 하얗게 입김을 내뿜으며 고개를 저었다.

“그 놈들이 저를 때릴 때 머리카락을 꽤 쥐어뜯었거든요. 손톱 밑에도 그놈들 피부 각질이 고스란히 남아있으니 DNA만 추출하면 경찰이 금방 찾아낼 수 있을 거예요.”

서준영은 순간 말문이 막혔다. 이 꼴이 되도록 얻어맞고도 이렇게나 침착하게 대처하며 증거까지 챙겼다니 말이다.

역시 한서윤, 과연 자신이 가장 아끼는 부하 직원다웠다.

“이 일은 끝까지 추적해서 대가를 치르게 할 거야. 늦었으니 일단 집까지 데려다줄게.”

이곳은 워낙 택시를 잡기 힘든 외진 곳이었기에, 한서윤은 쓴웃음을 지으며 그의 차 조수석에 올라탔다.

“편집장님, 신세 좀 질게요.”

“신세는 무슨. 넌 내 직속 부하 직원이야. 내 새끼가 맞고 다녔는데 내가 가만히 앉아 구경만 하겠어? 게다가 오늘 밤엔 다들 현장 뛰러 나가서 사무실엔 나 혼자뿐이었거든.”

서준영은 핸들을 돌리며 말을 이었다.

“신승우의 전 여친이 귀국했대. 신승우가 직접 공항에 마중을 나갔다길래, 다들 특종 잡겠다고 눈에 불을 켜고 나갔지.”

핏발이 선 한서윤의 두 눈이 순간 굳어버렸고 머릿속에서 웅 하는 이명이 울렸다.

그러니까 그녀가 어두운 골목으로 끌려가 매질을 당하며 간절히 도움을 청했던 그 순간, 그는 다른 여자와 함께 웃고 있었던 것이다.

서준영은 그녀의 안색이 점점 나빠지는 것을 전혀 눈치채지 못한 채 제 할 말만 했다.

한서윤은 고개를 숙이고 피 묻은 손가락으로 피범벅이 된 손등을 꼬집었다.

아무도 그녀가 신승우의 아내라는 것을 알지 못했다.

...

서준영에게 집 앞까지 바래다 달라고 하지 않고 한서윤은 가까운 아파트 단지에 내린 후 택시를 타고 묵원으로 돌아왔다.

집에 도착해 현관에서 신발을 갈아 신는 인기척이 들리자 나오던 가정부가 한서윤의 몰골을 보고 경악하며 황급히 다가왔다.

“사모님, 무슨 일이세요? 어쩌다 이렇게 되셨어요!”

가정부가 다가와 부축하다 실수로 부상당한 팔을 건드렸지만 그녀는 미동조차 없었다. 이 시각, 그녀는 온몸의 감각이 마비된 듯, 초점 없는 두 눈에는 한 점의 생기조차 서려 있지 않았다.

“잠행 취재 중에 좀 맞았어요.”

덤덤하게 내뱉은 짧은 대답이었으나, 듣는 가정부는 외려 간담이 서늘해졌다.

사회부 기자 일이 위험하다는 것은 알았지만, 이토록 험악할 줄은 상상도 못 했던 것이다.

예전에 어르신께서 왜 그토록 직업을 바꾸라 종용하셨는지, 그 우려가 결코 기우가 아니었음을 이제야 뼈저리게 실감했다.

한서윤의 시선이 신발장을 향하는 것을 보고 가정부는 차마 그녀의 안색을 바로 보지 못한 채 무거운 입을 뗐다.

“대표님은... 아직 돌아오지 않으셨어요. 강율희 씨가 오늘 귀국했다고 하더라고요.”

한서윤은 고개를 깊게 떨구고 있었다. 헝클어진 머리칼이 얼굴 절반을 가려 눈빛조차 읽을 수 없었지만 가정부는 그녀의 전신에서 뿜어져 나오는 깊은 비애를 느낄 수 있었다.

“아마도...”

가정부가 무언가 설명을 덧붙이려 했으나, 한서윤은 힘없는 손짓으로 그 말을 가로막았다.

“올라가 씻을게요. 구급상자 좀 제 방으로 가져다주세요.”

위층으로 향하는 그녀의 뒷모습이 위태롭게 비틀거렸다. 가정부는 소리 없는 한숨을 내쉬며 그녀의 말대로 구급상자를 찾아 발걸음을 옮겼다.

안방을 지나며 슬쩍 안을 들여다보았지만, 역시나 한서윤은 그곳이 아닌 그 옆방에 있었다.

누가 상상이나 했을까. 겉으로 보기엔 완벽한 이 집에서 결혼 3년 차인 두 사람이 여전히 남남처럼 각방을 쓰고 있다는 서글픈 현실을.

욕실 안은 온통 뿌연 수증기로 가득했다.

파르르 떨리는 입술로 거울 속 자신의 몸을 뒤덮은 처참한 멍 자국들을 응시하던 그녀는, 이내 경련이 인 손끝으로 옷가지들을 거칠게 잡아 뜯어 쓰레기통에 처박았다.

모든 기력이 소진된 듯 그녀는 벽을 타고 맥없이 미끄러져 바닥에 주저앉았다.

잠시 후, 닫힌 욕실 문 너머로 희미한 흐느낌이 새어 나오는 듯했으나, 가정부가 귀를 기울여보니 그저 쏴아아 쏟아지는 차가운 물소리뿐이었다.

샤워를 마친 한서윤은 가정부의 도움마저 거절한 채 소파에 앉아 상처에 대충 약을 바른 후 침대에 누웠다.

하지만 눈을 감자마자 지옥 같던 폭행의 순간과 그 남자의 소름 끼치는 웃음소리가 날카로운 칼날처럼 그녀의 뇌리를 헤집어 놓았다.

뼈마디마다 욱신거리는 통증이 밀려왔다.

그녀는 몸을 뒤척여 협탁 서랍을 열었다. 그러고는 가장 깊숙한 곳에 있던 약병을 찾아 뚜껑을 열고 알약 하나를 꺼내 물 한 모금 없이 그대로 삼켰다.

수면제의 힘을 빌려 한서윤은 이내 깊은 잠에 빠져들었다.

허나 꿈속에서도 그녀의 미간은 펴질 줄 몰랐고 이마에는 식은땀이 송골송골 맺혔으며 이불 귀퉁이를 필사적으로 움켜쥔 손가락은 하얗게 질린 채 끊임없이 떨렸다.

“살려줘...”

악몽에 사로잡힌 한서윤의 얼굴은 종잇장처럼 창백했고 가녀린 몸은 걷잡을 수 없이 떨려 왔다. 굳게 감긴 눈꺼풀 아래로 뜨거운 눈물이 주르륵 흘러내렸지만 어둡고 텅 빈 방 안에는 그 어떤 대답도 돌아오지 않았다.

...

한서윤은 다음 날 해 질 녘이 되어서야 잠에서 깨어났다.

얼굴의 멍은 많이 옅어졌지만 몸의 통증은 여전해 침대에서 일어나려던 한서윤은 그만 휘청거리며 쓰러질 뻔했다.

어젯밤 다행히 근처를 지나던 행인이 경찰에 신고하겠다며 크게 소리친 덕분에 폭행은 멈출 수 있었다. 그렇지 않았다면 그녀는 아마 이승을 떠나 부모님 곁으로 갔을지도 모를 일이었다.

서준영은 그녀에게 며칠간의 휴가를 내주며 집에서 온전히 쉬도록 배려했다.

무거운 몸을 이끌고 아래층으로 내려가던 중, 안방 앞을 지나던 그녀의 발길이 문가에 멈춰 섰다.

방문이 어젯밤 모습 그대로 활짝 열려 있는 것을 보자, 굳이 확인하지 않아도 신승우가 지난밤 귀가하지 않았음을 단번에 알 수 있었다.

가정부가 삶은 계란 껍질을 벗겨주자 그녀는 소파에 앉아 얼굴에 계란을 굴려 멍을 푸는 동시에 휴대폰을 켜 뉴스를 살폈다.

역시 신씨 가문의 실세답게, 어젯밤에 터진 기사임에도 불구하고 여전히 뜨거운 화제성을 유지하고 있었다.

사진 속 남자의 뒷모습은 밤하늘 아래 우뚝 솟은 푸른 소나무처럼 굳건하고 위풍당당했다.

단 한 장의 사진, 그것도 오직 뒷모습일 뿐임에도 불구하고 그에게서 뿜어져 나오는 강렬한 위압감은 보는 이를 압도하기에 충분했다.

그리고 그가 조심스레 밀고 있는 휠체어 위에는 상반신 뒷모습만 살짝 드러낸 한 여인이 앉아 있었다.

강율희였다.

한서윤은 말없이 뉴스를 껐지만 저도 모르게 힘을 준 탓에 쥐여 있던 계란이 으깨지고 말았다.

고개를 숙여 옷에 흩뿌려진 노른자를 보며 그녀는 미간이 일그러졌고 눈가는 서서히 붉은 기가 번져갔다.

‘한심하긴. 3년이라는 시간이 흘렀음에도 여전히 신승우의 속내조차 읽어내지 못하다니.’

이내 그녀는 일어나 방으로 돌아가 옷을 갈아입고 서재로 향했다. 복잡한 머릿속을 잠재울 만한 책이라도 찾아 시선을 돌려야만 했던 것이다.

신승우의 서재는 먼지 한 톨 없이 결벽증에 가까울 만큼 정돈되어 있었다. 온갖 아트토이가 어지럽게 놓인 그녀의 서재와는 대조적으로 그곳엔 오직 차갑고 간결한 장식들만이 놓여 있을 뿐이었다.

사무용 책상 서랍이 미처 닫히지 않은 채 열려 있었는데 반쯤 열린 서재 창문 사이로 바람이 들이쳐 서랍 속 서류들이 파르르 휘날렸다.

그러다 결국 종이 한 장이 바닥으로 툭 떨어졌다.

한서윤은 다가가 종이를 집어 들었다. 다시 서랍에 밀어 넣으려던 찰나, 서랍 안의 내용물을 확인한 그녀의 시선이 그대로 얼어붙었다.

그녀의 눈앞에 선명하게 드러난 것은 다름 아닌 이혼 합의서였다.
Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
7 Chapters
บทที่ 1
เสียงกระซิบกระซาบแผ่กระจายไปทั่วหมู่แขก แหลมคมราวกับใบมีดความร้อนแล่นขึ้นตามต้นคอ ราวกับสายตาเหล่านั้นกำลังลอกหนังฉันทั้งเป็น“เบียงก้า... พี่รู้ว่าพี่ทำผิดต่อเธอ”วาเลนติน่าก้าวเข้ามาหาฉัน ผู้หญิงที่วางตัวเหมือนเจ้าหญิงมาตลอด ตอนนี้กลับแสดงสีหน้าความรู้สึกผิดที่หาได้ยากออกมา“แต่หมอบอกว่าพี่เหลือเวลาไม่ถึงหนึ่งปีแล้ว” เสียงของเธอสั่นเครือ“พี่แค่อยากสวมชุดเจ้าสาวสักครั้งก่อนตาย นี่คือความปรารถนาเพียงอย่างเดียวของพี่”“ได้โปรด... ยกมันให้พี่เถอะนะ”ในแววตานั้นยังคงมีความดื้อรั้นแบบเดียวกับที่เธอมีมาตั้งแต่เด็กเธอดูไม่ต่างจากยามที่เป็นทรราชตัวน้อยในอดีตเลยสักนิด มักจะฉกชิงทุกอย่างที่อยากได้ และมักจะแย่งชิงมันไปจากฉันเสมอฉันหันไปหาลูก้า ด้วยน้ำเสียงที่สั่น“ลูก้า... นี่คือสิ่งที่คุณต้องการด้วยเหมือนกันเหรอ?”สายตาของเขาสลับไปมาระหว่างเรา ความสับสนฉายวูบผ่านดวงตาของเขา“เบียงก้า ได้โปรดเข้าใจหน่อย พี่สาวของคุณกำลังป่วย และเธอก็กำลังท้อง...”เขาเอื้อมมือมาจะจับมือฉัน แต่ฉันก้าวถอยหลังหนีโดยสัญชาตญาณ“พ่อ... พี่มาร์โก้... พวกคุณก็ด้วยเหรอ?”พ่อของฉันถอนหายใจออกมาอย่างหนักห
Read more
บทที่ 2
“เป็นเด็กดีนะ เบียงก้า”มือของลูก้าลูบไล้ไปตามเส้นผมของฉัน น้ำเสียงของเขาอ่อนโยนอย่างเหลือเชื่อ“คุณยังไม่ได้กินอะไรเลยทั้งวันใช่ไหม? เดี๋ยวผมจะบอกให้เชฟทำพาสต้าครีมซีฟู้ดของโปรดของคุณให้แล้วกันนะ”“พักผ่อนซะนะ เดี๋ยวพอเย็นนี้พร้อมแล้วผมจะเรียก”แล้วเขาก็เดินจากไปราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น เสียงฝีเท้าของเขาดังสะท้อนอยู่ในความเงียบฉันไม่มีอะไรทำนอกจากกลับไปเก็บกระเป๋าเดินทางต่อทันทีที่ฉันเดินไปถึงประตูห้องทำงาน เสียงอันเกรี้ยวกราดก็ลอยออกมา ทั้งแหลมคมและเต็มไปด้วยโกรธมันคือเสียงของลูก้า“คุณโมเรตติ คุณมาร์โก้ ทำไมพวกคุณถึงไม่บอกเบียงก้าว่างานแต่งงานของเธอถูกยกเลิกไปแล้ว?” น้ำเสียงของเขาสั่นเครือด้วยความโกรธที่พยายามสะกดกลั้นเอาไว้“ผมไม่ต้องการให้เบียงก้าถูกหยามศักดิ์ศรีต่อหน้าคนอื่นอีก”“นี่จะเป็นครั้งสุดท้าย ถ้าพวกคุณปฏิบัติต่อนางแบบนั้นอีก พวกคุณจะต้องเสียใจ”ความเงียบที่ตึงเครียดเข้าปกคลุมชั่วขณะ“คุณลูก้า พวกเราก็แค่คิดถึงวาเลนติน่าเท่านั้น” มาร์โก้ถอนหายใจ“เธอเหลือเวลาอีกไม่นานแล้ว พวกเราแค่อยากให้เธอสมปรารถนา”“ผมรู้” ลูก้าตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนลง“นั่นคือเหตุผลที่ผม
Read more
บทที่ 3
แจกันร่วงลงกระแทกพื้น แตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ บาดลึกไปตามแขนและขาของฉันพ่อ มาร์โก้ และลูก้า ต่างรีบวิ่งเข้ามาเมื่อได้ยินเสียง“วาเลนติน่า!”มาร์โก้ทรุดเข่าลงกอดเธอไว้ในอ้อมแขน ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความตกใจพ่อหันมาหาฉันแล้วตบหน้าฉันอย่างแรง เสียงของเขาตวาดก้องไปทั่วห้อง“เบียงก้า! แกทำบ้าอะไรของแก? ทำไมแกต้องทำร้ายวาเลนติน่าด้วย?!”“แกเป็นต้นเหตุให้แม่ต้องตาย แล้วตอนนี้แกยังจะพยายามทำร้ายพี่สาวตัวเอง... กับลูกในท้องของเธออีกเหรอ?”หัวของฉันหมุนติ้ว หูอื้ออึงจากการถูกตบอย่างแรง“ใช่ งานแต่งของแกถูกยกเลิก แต่นั่นมันคือความปรารถนาสุดท้ายก่อนตายของวาเลนติน่า! ทำไมแกต้องอิจฉาจนถึงขั้นคิดจะฆ่าพี่แก?”“ทำไมแกถึงเป็นคนเห็นแก่ตัวแบบนี้?”ฉันเอามือกุมใบหน้า น้ำตาไหลพรากขณะที่พยายามจะพูดอธิบาย“พ่อคะ หนูไม่ได้ทำ! พี่ล้มลงไปเอง!”“พี่ผลักหนูตกบันไดด้วย! ดูหนูสิ หนูก็เจ็บเหมือนกับพี่นั่นแหละ...”เสียงของฉันสั่นเครือ“พี่โกหกมาตลอด! พี่ไม่ได้ป่วยด้วยซ้ำ”พ่อและมาร์โก้เงียบไปครู่หนึ่ง พวกเขาเหลือบมองวาเลนติน่าที่นอนหมดสติอยู่ชั่วอึดใจสั้นๆนั้น ฉันคิดว่าพวกเขาอาจจะเชื่อฉันแต่แล้วพ่อก็ระเบิดอารมณ์ออกม
Read more
บทที่ 4
ณ โรงพยาบาลลูก้ากำลังปอกแอปเปิ้ลพลางเหม่อมองโทรศัพท์ของเขาอย่างเลื่อนลอยวาเลนติน่าสังเกตเห็นความเหม่อของเขา ความวิตกกังวลก็แล่นเข้ามาในอกของเธอ“ลูก้า…คุณกำลังรอสายจากใครอยู่หรือเปล่า?”“เปล่า”เขาฝืนยิ้ม วางโทรศัพท์ไว้ด้านข้าง และปอกแอปเปิ้ลต่อไปปกติแล้ว เวลาที่เขาอยู่ที่โรงพยาบาลกับวาเลนติน่า ฉันจะเกิดความหึงหวงและส่งข้อความหาเขาไม่หยุด เพื่อขอให้เขากลับบ้านเร็วขึ้นแต่วันนี้ ฉันไม่ได้ส่งข้อความหาเขาเลยแม้แต่ประโยคเดียวเมื่อมองดูเขา ความไม่สบายใจลึกๆ ก็ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในใจของวาเลนติน่าตั้งแต่เมื่อคืนนี้ เขาก็ทำตัวแปลกไป“เขายังห่วงเบียงก้าอยู่เหรอ?”“ไม่ ฉันยอมให้ถ่านไฟเก่าระหว่างพวกเขากลับขึ้นมาอีกไม่ได้เด็ดขาด”“ลูก้าคะ ฉันปวดหัวนิดหน่อย... ช่วยนวดให้หน่อยได้ไหมคะ?”วาเลนติน่าเกาะแขนเขาไว้ น้ำเสียงออดอ้อนอ่อนหวานลูก้าวางแอปเปิ้ลลงและนวดขมับให้เธอเบาๆวาเลนติน่าฉวยโอกาสนั้นพิงลงบนอกของเขาและสารภาพว่า“ลูก้า... ฉันรักคุณมากเลยค่ะ ฉันแค่ปรารถนาว่าเราจะได้เป็นคู่รักที่แท้จริงกันเสียที”ใบหน้าของเขาเคร่งขรึมลงทันทีและผลักเธอออกไป“วาเลนติน่า ผมเคยบอกคุณแล้ว คนที่
Read more
บทที่ 5
วาเลนติน่าถูกลูก้าเตะกระเด็นล้มลงกับพื้น ความเจ็บแปลบแล่นบิดในท้องเธอเธอกุมท้องไว้แน่น พยายามอธิบายอย่างสิ้นหวัง“ลูก้า ฉันท้องลูกของคุณ!”“ได้โปรด เห็นแก่เด็กคนนี้ ให้อภัยฉันสักครั้งเถอะ!”ลูก้าหัวเราะออกมาอย่างเย็นชา“ลูกเหรอ? ลูกที่ไหน?”“วาเลนติน่า อย่าลืมสิ เราสองคนไม่เคยแม้แต่จะนอนด้วยกันซะด้วยซ้ำ”“ไอ้เด็กเวรในท้องคุณนั่นน่ะ มันไปเกี่ยวห่าอะไรกับผม?”ใบหน้าของวาเลนติน่าซีดเผือดราวกับคนตายเธอไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยว่าลูก้าจะโหดเหี้ยมได้ถึงเพียงนี้เธออ้าปากจะแก้ตัว แต่ลูก้าไม่มีความตั้งใจที่จะฟังอีกต่อไปแล้วเขายกมือขึ้นเพียงนิดน้อย ลูกน้องของเขาก็พุ่งเข้ามารวบตัวเธอไว้ทันที“เอาเธอไปขังไว้ในห้องใต้ดิน เดี๋ยวผมจะจัดการกับนางทีหลัง”ลูก้าเดินออกจากห้องพักฟื้นไปโดยไม่แม้แต่จะชายหางตามามองอีกฟากหนึ่งของโรงพยาบาล พ่อของฉันฟื้นขึ้นมาในที่สุดหลังจากการปั๊มหัวใจทันทีที่ลืมตา เขาก็เห็นมาร์โกและลูก้ายืนอยู่ข้างเตียงเขาฝืนลุกขึ้นนั่ง ถอนหายใจเบาๆ ขณะมองไปที่ลูก้า“คุณลูก้า...วาเลนติน่าทำผิดจริง แต่เธอก็ได้รับโทษมากพอแล้ว”“เห็นแก่เบียงก้าและเห็นแก่ผม ปล่อยเธอไปสักครั้ง
Read more
บทที่ 6
สวิตเซอร์แลนด์ทันทีที่ฉันก้าวลงจากเครื่องบินและสูดลมหายใจแรกของอากาศในสวิตเซอร์แลนด์ ฉันก็รู้ได้ทันทีว่าฉันจะตกหลุมรักประเทศนี้งดงามราวกับภาพวาด เงียบสงบ และสันติและมันยังอยู่ไกลแสนไกลจากพ่อ มาร์โก้... และลูก้าฉันเจออพาร์ตเมนต์ดีๆ ในสภาพแวดล้อมที่เงียบสงบและจัดการย้ายเข้าอยู่อาศัยต่อมาคือเรื่องการหางานทำในช่วงเวลานี้ ฉันไม่ได้หยุดเขียนงานเลยฉันคอยอัปเดตบล็อกของฉันด้วยเรื่องราวเล็กๆ น้อยๆ ที่ได้พบเจอบนเครื่องบินและระหว่างการเดินทางไม่คาดคิด ฉันกลับมีผู้อ่านเพิ่มขึ้นไม่น้อย“งานเขียนของคุณเยียวยามาก อบอุ่นและมีอารมณ์ขันนิดๆ อ่านแล้วรู้สึกเบาสบายหัวใจ”“เจ้าของบล็อกดูท่าทางจะเป็นคนอ่อนโยนจัง อยากรู้จักคุณในชีวิตจริงจังเลยค่ะ”การได้เห็นคอมเมนต์ของพวกเขาทำให้ฉันอารมณ์ดีขึ้นจริงๆหนึ่งสัปดาห์ต่อมา จู่ๆ ก็มีอีเมลฉบับหนึ่งปรากฏขึ้นในกล่องขาเข้าของฉัน“สวัสดีครับ ผมเป็นบรรณาธิการจากสำนักพิมพ์เซเฟอร์ พอดีผมได้อ่านบล็อกของคุณและพบว่างานเขียนของคุณยอดเยี่ยมมาก ไม่ทราบว่าคุณสนใจจะมาร่วมงานกับสำนักพิมพ์ของเราในตำแหน่งบรรณาธิการไหมครับ?”ฉันไม่คิดเลยว่าโอกาสจะมาถึงเร็วขนาดนี้ ห
Read more
บทที่ 7
พวกเขามีธุระอะไรที่นี่?หัวใจฉันกระตุกวูบหนึ่งก่อนที่ฉันจะตั้งตัวได้ สายตาของลูก้าก็จับจ้องมาที่ฉัน และเขาก้าวตรงเข้ามา“เบียงก้า ในที่สุดผมก็หาคุณเจอ!”เขาดึงฉันเข้าไปกอดแน่นร่างกายของฉันแข็งทื่อ ฉันผลักเขาออกไปอย่างใจเย็นตอนนั้นเองที่ลูก้าสังเกตเห็นจาโคโมที่ยืนอยู่ข้างๆ ฉันสีหน้าของเขาเปลี่ยนไปในทันที กลายเป็นแข็งกร้าวและระแวดระวัง“เขาเป็นใคร?”“เพื่อนค่ะ” ฉันตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “แล้วพวกคุณมาทำอะไรที่นี่?”ลูก้าจ้องมองฉันด้วยความไม่อยากจะเชื่อราวกับเขาไม่คาดคิดว่าฉันจะเย็นชาได้ถึงเพียงนี้“เบียงก้า ผมรู้ว่าคุณต้องทุกข์ทรมานมามาก”“ฟังนะ ตอนนี้ผมรู้เรื่องคำโกหกของวาเลนติน่าหมดแล้ว คุณบริสุทธิ์ กลับไปกับผมนะ เราจะแต่งงานกันทันทีที่คุณต้องการเลย” “ผมสาบาน ผมจะจัดงานแต่งงานที่ยิ่งใหญ่ที่สุดเท่าที่จะจินตนาการได้ให้คุณ”พอได้ยินแบบนั้น ฉันแทบจะอยากหัวเราะออกมาสิ่งที่ฉันเคยโหยหาอย่างสุดชีวิตเขากลับยกมันให้คนอื่นไปอย่างไม่ลังเลแต่ในวันที่ฉันปล่อยวางได้แล้วเขากลับหยิบยื่นมันคืนมาให้ง่ายๆ เสียอย่างนั้นทุกอย่างมันสายเกินไปมากแล้วฉันมองเขาอย่างสงบนิ่ง“คุณแต
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status