Short
เจ้าสาวผู้สูญเสียทุกสิ่ง

เจ้าสาวผู้สูญเสียทุกสิ่ง

By:  แอนนา สมิธCompleted
Language: Thai
goodnovel4goodnovel
7Chapters
1views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

ในวันที่ควรจะเป็นวันแต่งงานของฉัน เจ้าสาวกลับไม่ใช่ฉัน พิธีที่ฉันเฝ้ารอคอยมานานถึงห้าปีกลายเป็นเรื่องตลกสิ้นดี เมื่อวาเลนติน่า พี่สาวของฉัน เดินลงมาตามทางเดินหินอ่อนในชุดเจ้าสาวสีขาวบริสุทธิ์แขนของเธอคล้องอยู่กับลูก้า ผู้ชายที่ควรจะยืนรอฉันอยู่ที่แท่นพิธี “พี่ขอโทษนะ เบียงก้า” เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “แต่ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป แกไม่ใช่เจ้าสาวอีกแล้ว” จากนั้นเธอก็ลูบหน้าท้องของตัวเอง ดวงตาเป็นประกายด้วยความรู้สึกของผู้ชนะ “พี่ท้องลูกของลูก้า โรมาโน่” คำพูดของเธอระเบิดก้องอยู่ในหัวของฉัน และโลกทั้งใบก็พลันเงียบงันลงทันที ราวกับกลัวว่าฉันจะไม่เชื่อ เธอจึงชูแผ่นผิวมันวาวอะไรบางอย่างขึ้นสู้แสงไฟ มันคือภาพอัลตราซาวด์สีขาวดำ บนนั้นระบุไว้ชัดเจนว่า อายุครรภ์ 12 สัปดาห์ ดวงตาของฉันร้อนผ่าว น้ำตาเอ่อคลอขณะที่ฉันหันไปหาลูก้า พยายามมองหาสิ่งใดก็ตามอย่างสิ้นหวัง ไม่ว่าจะเป็นการปฏิเสธ คำอธิบาย หรือแม้แต่ความรู้สึกผิด แต่เขากลับทำเพียงถอนหายใจด้วยความเหนื่อยหน่ายและยอมจำนนต่อสถานการณ์ “เบียงก้า ผมขอโทษ” เขาพูดอย่างจนปัญญา “วาเลนติน่าเหลือเวลาอีกไม่มากแล้ว งานแต่งนี้... มันเป็นความปรารถนาสุดท้ายของเธอ” “ผมจะชดเชยให้คุณเอง” เขาเสริม “เราค่อยจัดงานแต่งใหม่ทีหลังก็ได้” พ่อของฉัน โมเรตติยืนอยู่ข้างหลังเขา พร้อมกับสีหน้าเรียบเฉยเย็นชาแบบเดียวกับที่เขาทำใส่ฉันมาตลอดชีวิต ฉันไม่เคยเห็นเขายิ้มให้ฉันเลยแม้แต่ครั้งเดียว “เบียงก้า” เขาพูดเสียงเฉียบขาด “พี่สาวของแกกำลังจะตาย ยอมให้เธอไปเถอะ” พี่ชายของฉันพยักหน้าโดยไม่พูดคำใดออกมาสักคำ ราวกับว่านั่นเป็นคำตอบที่หนักแน่นพอแล้ว ตลอดชีวิตที่ผ่านมา พวกเขาเลือกเธอมาเสมอ ไม่ว่าจะเป็นน้ำตา ความเอาแต่ใจ หรือความต้องการของเธอ ทุกอย่างสำคัญกว่าของฉันเสมอ วันนี้ก็ไม่ต่างกัน บางสิ่งบางอย่างภายในใจของฉันพังทลายลงเงียบๆ ก็ได้ ถ้าไม่มีใครในครอบครัวนี้แคร์ฉันเลย ฉันก็จะไปเอง

View More

Chapter 1

บทที่ 1

潮崎市、センター病院。

「子宮外妊娠です。卵管破裂は命にかかわります!こんな大手術なのに、どうして一人で来たんですか?旦那さんは?早く呼んでサインをもらってください!」

朝霧静奈(あさぎりしずな)は、腹部を引き裂かれるような激痛に耐えながら、電話をかけた。

呼び出し音は長く続いた。

受話器の向こうから、冷たい声が聞こえる。

「用件は?」

「彰人、今、忙しい?お腹がすごく痛くて、少しだけ……」

「無理だ」

彼女が言い終わる前に、不機嫌な声が冷たく言葉を遮った。

「腹が痛いなら医者に行け。こっちは忙しい」

「彰人さん、誰から?」

電話の向こうから、甘い女の声が聞こえる。

「どうでもいい相手だ」

彼の声が、急に優しくなった。

「どれがいい?好きな方を言え。競り落としてプレゼントしてやる」

耳元で、ツーツーという無機質な音が鳴り響く。

静奈の心は、まるでナイフでじわじわと切り刻まれるようだった。

彼女の顔色が真っ白になり、呼吸が浅くなっているのに気づき、医師が叫んだ。

「急げ!すぐに手術室を押さえろ!患者の手術を始める!」

静奈が次に目を覚ましたのは、病室のベッドの上だった。

「目が覚めましたか?昨日は本当に危険な状態だったんですよ。処置が早かったから助かったものの、もう少し遅かったら危なかったんですから!」

若い看護師が、点滴をしながら愚痴をこぼした。

「それにしても、あなたの旦那さん、ひどいじゃないですか!こんなに大きな手術をしたのに、一度も顔を見せないなんて!本当に無責任ですよ!

はい、これ、介護士センターの番号です。必要なら、介護士を呼んでくださいね」

「ありがとうございます」

静奈は看護師から名刺を受け取った。

携帯を取り出し、介護士センターに電話をかけようとした、その時。

突然、ニュース速報がポップアップで表示された。

【潮崎市一の富豪、長谷川グループ社長・長谷川彰人氏、二十八億円のマダム・デュヴィエのダイヤモンドネックレスを落札!恋人の笑顔のため、衝撃のプレゼントか!】

目に突き刺さるような見出しに、静奈の瞳孔が大きく開いた。

写真に写っているこの上なく端正な顔立ちは、まさしく自分の夫、長谷川彰人(はせがわあきと)だった。

だが、自分は彼にとって決して公開できない妻。

結婚して四年。

彼はいつも、氷のように冷たく無慈悲だった。

てっきり、それが彼の持って生まれた性格なのだとそう思っていた。

彼の心を動かすため、自分は従順で物分かりの良い「長谷川夫人」を必死に演じてきた。

しかし今、彼が堂々と他の女性を腕に抱き、世間に愛情を見せつけている姿を見て、ようやく悟った。

彼は本当に少しも自分を愛してなどいなかったのだ。

胸が締め付けられるように痛む。

静奈の目には、みるみるうちに涙が滲んだ。

もう、諦めなければ。

四年も続いたこの茶番を、終わらせる時が来たのだ。

静奈は予定より二日早く、退院手続きを済ませた。

医師は心配そうな顔で言った。

「体はまだかなり衰弱していますよ。もう少し入院していた方が……」

「家の用事がありまして」

「しばらくは絶対に安静にしてください。激しい運動は禁止、それから性行為は絶対に駄目ですよ。一週間後にまた検査に来てください」

「ええ、わかりました。ありがとうございます、先生」

静奈は汐見台という住宅街にある一軒家の邸宅に戻った。

家政婦の田所敦子(たどころ あつこ)は、あからさまに不機嫌な顔で彼女を責め立てた。

「若奥様、近頃はますます目に余りますね!何日も家を空けるなんて!若様がお知りになったら、お怒りになりますよ!」

敦子は長谷川家の家政婦という立場だが、その振る舞いは姑同然だった。

彼女は彰人のめのとであり、自分は特別な存在だと自負している。

彰人から寵愛を受けていない静奈のことなど、鼻から見下していた。

静奈は分かっていた。

敦子が自分に対してこのような態度を取るのは、彰人の指示ではないにしても、彼の黙認があるからだ。

でなければ、これほどまで傲慢になれるはずがない。

これまでは、彰人に気に入られようと、静奈は彼の周りの人間すべてに媚びへつらってきた。

敦子にいじめられ、見下されても、いつも腹の底に怒りを押し殺してきた。

しかし、もう我慢する必要はない。

静奈は敦子の頬を思い切り平手で打った。

その声は侮蔑に満ちていた。

「出過ぎた真似を!ただの雇われの分際で、誰に向かってそんな口を利いている!」

「なっ!」

敦子は顔を覆い、愕然とした表情で目を見開いた。まさか静奈が手を出すとは思ってもみなかったのだろう。

「私を叩いた……」

「叩かれて当然よ!何?まさか、やり返すつもり?」

静奈の冷え切った一言が、敦子を凍り付かせた。

いくら若様に疎まれていようと、彼女は長谷川家の大奥様が直々に選んだ人なのだ。

敦子は、込み上げる怒りを無理やり飲み込むしかなかった。

静奈は背を向け、二階へと上がっていく。

背後から、敦子の小声での悪態が聞こえてきた。

「顔が綺麗なだけで、何の役にも立たないくせに。どうせ若様からは見向きもされないんだわ。この家の若奥様の席なんて、すぐに他の人のものになるんだから!」

棘のある言葉が、ナイフのように静奈の胸に突き刺さる。

彼女は深呼吸をした。

もう、どうでもいい。

今日を限り、彰人に関するすべては、もうどうでもよくなるのだ。

自室に戻った静奈は、私物をすべてスーツケースに詰めた。

彼女の物は驚くほど少なく、スーツケース一つで十分だった。

スーツケースを持ち上げた瞬間、傷口が引きつれた。

腹部に激しい痛みが走り、冷や汗が雨のように流れ落ちる。

静奈は痛み止めを数錠飲んで、ようやく少し落ち着いた。

薬が効いてきたのか、彼女はベッドに横たわると、いつの間にか眠りに落ちていた。

深夜。

部屋に、大きな人影が入ってきた。

バスルームからシャワーの音が聞こえ、二十分ほどして、彰人が腰にバスタオルを巻いた姿で出てきた。

彼は彫刻のように整った顔立ちで、広い肩幅に引き締まった腰、そして力強く割れた腹筋のが男性的魅力を放っていた。

水滴が筋肉を伝い、緩く巻かれたタオルの内側へと消えていく。

彼は何も言わなかった。

まるで月に一回の事務的なことをこなすかのように、静奈のネグリジェの裾をめくり上げた。

眠っていた静奈は、痛みに体を震わせた。

「痛い……」

彼女は無意識に彼を押しのけた。

「やめて」

「拒むふりか?静奈、それが新しい手口か?」

低く、嘲るような声が頭上から降ってきた。

彰人は彼女から離れるどころか、報復するように続けた。

「月に一度の夫婦の営みは、お前がおばあさんに頼み込んで実現したことだろう?今更やめたいと?」

傷口が引き裂かれるような痛みに、静奈の目から涙がこぼれ落ちた。

彰人が自分を憎んでいることは分かっている。

数年前。

彰人の祖母である大奥様が、二人の結婚を強引に進めた。

結婚後、彰人が彼女に冷淡な態度を取り続けるのを見かねた大奥様が、月に一度は夫婦として同衾するよう、彼に命じたのだ。

その度に、彼はまるで道具でも扱うかのように、彼女で欲望を処理するだけだった。

四年間にも及ぶ結婚生活を思い返し、静奈の胸は痛みに満たされた。

細心の注意を払い、自分を殺して尽くしてきたというのに、彼の心からの愛情はひとかけらも手に入らなかった。

それならば、これ以上執着する必要がどこにあるだろう?

「彰人、離婚よ……」

静奈が言い終わる前に、けたたましく携帯の着信音が鳴り響いた。

彰人は、夜中に電話がかかってくることを非常に嫌う。

しかし、その電話には驚くほど優しく応じた。

「どうした?」

「彰人さん、一人だと怖いの。会いに来てくれない?」

受話器から、甘えたような女の声が聞こえる。

「わかった」

彼は一瞬のためらいもなく承諾した。

その声には、静奈が一度も聞いたことのない優しさが滲んでいた。

「すぐに行くから、二十分だけ待ってて」

電話が切れる。

彰人は、ためらうことなく彼女の上から体をどけた。

そして、一度も振り返ることなく部屋を出て行った。

数分後、階下から車が走り去る音が聞こえた。

涙が枕を濡らす。

静奈は、白くなった指でシーツを固く握りしめた。

愛すると、愛さないとでは、これほどまでに違うのだ。

翌朝。

静奈は離婚協議書をテーブルの上に残し、スーツケースを引いて家を出た。

その瞬間、腹部に骨の髄まで染み込むような痛みが走り、体の下から暖かい何かが流れ出る感覚があった。

太ももを伝って、足元へと落ちていく。

ふと下を見る。

そこには、衝撃的なほどの血だまりが広がっていた。
Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
7 Chapters
บทที่ 1
เสียงกระซิบกระซาบแผ่กระจายไปทั่วหมู่แขก แหลมคมราวกับใบมีดความร้อนแล่นขึ้นตามต้นคอ ราวกับสายตาเหล่านั้นกำลังลอกหนังฉันทั้งเป็น“เบียงก้า... พี่รู้ว่าพี่ทำผิดต่อเธอ”วาเลนติน่าก้าวเข้ามาหาฉัน ผู้หญิงที่วางตัวเหมือนเจ้าหญิงมาตลอด ตอนนี้กลับแสดงสีหน้าความรู้สึกผิดที่หาได้ยากออกมา“แต่หมอบอกว่าพี่เหลือเวลาไม่ถึงหนึ่งปีแล้ว” เสียงของเธอสั่นเครือ“พี่แค่อยากสวมชุดเจ้าสาวสักครั้งก่อนตาย นี่คือความปรารถนาเพียงอย่างเดียวของพี่”“ได้โปรด... ยกมันให้พี่เถอะนะ”ในแววตานั้นยังคงมีความดื้อรั้นแบบเดียวกับที่เธอมีมาตั้งแต่เด็กเธอดูไม่ต่างจากยามที่เป็นทรราชตัวน้อยในอดีตเลยสักนิด มักจะฉกชิงทุกอย่างที่อยากได้ และมักจะแย่งชิงมันไปจากฉันเสมอฉันหันไปหาลูก้า ด้วยน้ำเสียงที่สั่น“ลูก้า... นี่คือสิ่งที่คุณต้องการด้วยเหมือนกันเหรอ?”สายตาของเขาสลับไปมาระหว่างเรา ความสับสนฉายวูบผ่านดวงตาของเขา“เบียงก้า ได้โปรดเข้าใจหน่อย พี่สาวของคุณกำลังป่วย และเธอก็กำลังท้อง...”เขาเอื้อมมือมาจะจับมือฉัน แต่ฉันก้าวถอยหลังหนีโดยสัญชาตญาณ“พ่อ... พี่มาร์โก้... พวกคุณก็ด้วยเหรอ?”พ่อของฉันถอนหายใจออกมาอย่างหนักห
Read more
บทที่ 2
“เป็นเด็กดีนะ เบียงก้า”มือของลูก้าลูบไล้ไปตามเส้นผมของฉัน น้ำเสียงของเขาอ่อนโยนอย่างเหลือเชื่อ“คุณยังไม่ได้กินอะไรเลยทั้งวันใช่ไหม? เดี๋ยวผมจะบอกให้เชฟทำพาสต้าครีมซีฟู้ดของโปรดของคุณให้แล้วกันนะ”“พักผ่อนซะนะ เดี๋ยวพอเย็นนี้พร้อมแล้วผมจะเรียก”แล้วเขาก็เดินจากไปราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น เสียงฝีเท้าของเขาดังสะท้อนอยู่ในความเงียบฉันไม่มีอะไรทำนอกจากกลับไปเก็บกระเป๋าเดินทางต่อทันทีที่ฉันเดินไปถึงประตูห้องทำงาน เสียงอันเกรี้ยวกราดก็ลอยออกมา ทั้งแหลมคมและเต็มไปด้วยโกรธมันคือเสียงของลูก้า“คุณโมเรตติ คุณมาร์โก้ ทำไมพวกคุณถึงไม่บอกเบียงก้าว่างานแต่งงานของเธอถูกยกเลิกไปแล้ว?” น้ำเสียงของเขาสั่นเครือด้วยความโกรธที่พยายามสะกดกลั้นเอาไว้“ผมไม่ต้องการให้เบียงก้าถูกหยามศักดิ์ศรีต่อหน้าคนอื่นอีก”“นี่จะเป็นครั้งสุดท้าย ถ้าพวกคุณปฏิบัติต่อนางแบบนั้นอีก พวกคุณจะต้องเสียใจ”ความเงียบที่ตึงเครียดเข้าปกคลุมชั่วขณะ“คุณลูก้า พวกเราก็แค่คิดถึงวาเลนติน่าเท่านั้น” มาร์โก้ถอนหายใจ“เธอเหลือเวลาอีกไม่นานแล้ว พวกเราแค่อยากให้เธอสมปรารถนา”“ผมรู้” ลูก้าตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนลง“นั่นคือเหตุผลที่ผม
Read more
บทที่ 3
แจกันร่วงลงกระแทกพื้น แตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ บาดลึกไปตามแขนและขาของฉันพ่อ มาร์โก้ และลูก้า ต่างรีบวิ่งเข้ามาเมื่อได้ยินเสียง“วาเลนติน่า!”มาร์โก้ทรุดเข่าลงกอดเธอไว้ในอ้อมแขน ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความตกใจพ่อหันมาหาฉันแล้วตบหน้าฉันอย่างแรง เสียงของเขาตวาดก้องไปทั่วห้อง“เบียงก้า! แกทำบ้าอะไรของแก? ทำไมแกต้องทำร้ายวาเลนติน่าด้วย?!”“แกเป็นต้นเหตุให้แม่ต้องตาย แล้วตอนนี้แกยังจะพยายามทำร้ายพี่สาวตัวเอง... กับลูกในท้องของเธออีกเหรอ?”หัวของฉันหมุนติ้ว หูอื้ออึงจากการถูกตบอย่างแรง“ใช่ งานแต่งของแกถูกยกเลิก แต่นั่นมันคือความปรารถนาสุดท้ายก่อนตายของวาเลนติน่า! ทำไมแกต้องอิจฉาจนถึงขั้นคิดจะฆ่าพี่แก?”“ทำไมแกถึงเป็นคนเห็นแก่ตัวแบบนี้?”ฉันเอามือกุมใบหน้า น้ำตาไหลพรากขณะที่พยายามจะพูดอธิบาย“พ่อคะ หนูไม่ได้ทำ! พี่ล้มลงไปเอง!”“พี่ผลักหนูตกบันไดด้วย! ดูหนูสิ หนูก็เจ็บเหมือนกับพี่นั่นแหละ...”เสียงของฉันสั่นเครือ“พี่โกหกมาตลอด! พี่ไม่ได้ป่วยด้วยซ้ำ”พ่อและมาร์โก้เงียบไปครู่หนึ่ง พวกเขาเหลือบมองวาเลนติน่าที่นอนหมดสติอยู่ชั่วอึดใจสั้นๆนั้น ฉันคิดว่าพวกเขาอาจจะเชื่อฉันแต่แล้วพ่อก็ระเบิดอารมณ์ออกม
Read more
บทที่ 4
ณ โรงพยาบาลลูก้ากำลังปอกแอปเปิ้ลพลางเหม่อมองโทรศัพท์ของเขาอย่างเลื่อนลอยวาเลนติน่าสังเกตเห็นความเหม่อของเขา ความวิตกกังวลก็แล่นเข้ามาในอกของเธอ“ลูก้า…คุณกำลังรอสายจากใครอยู่หรือเปล่า?”“เปล่า”เขาฝืนยิ้ม วางโทรศัพท์ไว้ด้านข้าง และปอกแอปเปิ้ลต่อไปปกติแล้ว เวลาที่เขาอยู่ที่โรงพยาบาลกับวาเลนติน่า ฉันจะเกิดความหึงหวงและส่งข้อความหาเขาไม่หยุด เพื่อขอให้เขากลับบ้านเร็วขึ้นแต่วันนี้ ฉันไม่ได้ส่งข้อความหาเขาเลยแม้แต่ประโยคเดียวเมื่อมองดูเขา ความไม่สบายใจลึกๆ ก็ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในใจของวาเลนติน่าตั้งแต่เมื่อคืนนี้ เขาก็ทำตัวแปลกไป“เขายังห่วงเบียงก้าอยู่เหรอ?”“ไม่ ฉันยอมให้ถ่านไฟเก่าระหว่างพวกเขากลับขึ้นมาอีกไม่ได้เด็ดขาด”“ลูก้าคะ ฉันปวดหัวนิดหน่อย... ช่วยนวดให้หน่อยได้ไหมคะ?”วาเลนติน่าเกาะแขนเขาไว้ น้ำเสียงออดอ้อนอ่อนหวานลูก้าวางแอปเปิ้ลลงและนวดขมับให้เธอเบาๆวาเลนติน่าฉวยโอกาสนั้นพิงลงบนอกของเขาและสารภาพว่า“ลูก้า... ฉันรักคุณมากเลยค่ะ ฉันแค่ปรารถนาว่าเราจะได้เป็นคู่รักที่แท้จริงกันเสียที”ใบหน้าของเขาเคร่งขรึมลงทันทีและผลักเธอออกไป“วาเลนติน่า ผมเคยบอกคุณแล้ว คนที่
Read more
บทที่ 5
วาเลนติน่าถูกลูก้าเตะกระเด็นล้มลงกับพื้น ความเจ็บแปลบแล่นบิดในท้องเธอเธอกุมท้องไว้แน่น พยายามอธิบายอย่างสิ้นหวัง“ลูก้า ฉันท้องลูกของคุณ!”“ได้โปรด เห็นแก่เด็กคนนี้ ให้อภัยฉันสักครั้งเถอะ!”ลูก้าหัวเราะออกมาอย่างเย็นชา“ลูกเหรอ? ลูกที่ไหน?”“วาเลนติน่า อย่าลืมสิ เราสองคนไม่เคยแม้แต่จะนอนด้วยกันซะด้วยซ้ำ”“ไอ้เด็กเวรในท้องคุณนั่นน่ะ มันไปเกี่ยวห่าอะไรกับผม?”ใบหน้าของวาเลนติน่าซีดเผือดราวกับคนตายเธอไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยว่าลูก้าจะโหดเหี้ยมได้ถึงเพียงนี้เธออ้าปากจะแก้ตัว แต่ลูก้าไม่มีความตั้งใจที่จะฟังอีกต่อไปแล้วเขายกมือขึ้นเพียงนิดน้อย ลูกน้องของเขาก็พุ่งเข้ามารวบตัวเธอไว้ทันที“เอาเธอไปขังไว้ในห้องใต้ดิน เดี๋ยวผมจะจัดการกับนางทีหลัง”ลูก้าเดินออกจากห้องพักฟื้นไปโดยไม่แม้แต่จะชายหางตามามองอีกฟากหนึ่งของโรงพยาบาล พ่อของฉันฟื้นขึ้นมาในที่สุดหลังจากการปั๊มหัวใจทันทีที่ลืมตา เขาก็เห็นมาร์โกและลูก้ายืนอยู่ข้างเตียงเขาฝืนลุกขึ้นนั่ง ถอนหายใจเบาๆ ขณะมองไปที่ลูก้า“คุณลูก้า...วาเลนติน่าทำผิดจริง แต่เธอก็ได้รับโทษมากพอแล้ว”“เห็นแก่เบียงก้าและเห็นแก่ผม ปล่อยเธอไปสักครั้ง
Read more
บทที่ 6
สวิตเซอร์แลนด์ทันทีที่ฉันก้าวลงจากเครื่องบินและสูดลมหายใจแรกของอากาศในสวิตเซอร์แลนด์ ฉันก็รู้ได้ทันทีว่าฉันจะตกหลุมรักประเทศนี้งดงามราวกับภาพวาด เงียบสงบ และสันติและมันยังอยู่ไกลแสนไกลจากพ่อ มาร์โก้... และลูก้าฉันเจออพาร์ตเมนต์ดีๆ ในสภาพแวดล้อมที่เงียบสงบและจัดการย้ายเข้าอยู่อาศัยต่อมาคือเรื่องการหางานทำในช่วงเวลานี้ ฉันไม่ได้หยุดเขียนงานเลยฉันคอยอัปเดตบล็อกของฉันด้วยเรื่องราวเล็กๆ น้อยๆ ที่ได้พบเจอบนเครื่องบินและระหว่างการเดินทางไม่คาดคิด ฉันกลับมีผู้อ่านเพิ่มขึ้นไม่น้อย“งานเขียนของคุณเยียวยามาก อบอุ่นและมีอารมณ์ขันนิดๆ อ่านแล้วรู้สึกเบาสบายหัวใจ”“เจ้าของบล็อกดูท่าทางจะเป็นคนอ่อนโยนจัง อยากรู้จักคุณในชีวิตจริงจังเลยค่ะ”การได้เห็นคอมเมนต์ของพวกเขาทำให้ฉันอารมณ์ดีขึ้นจริงๆหนึ่งสัปดาห์ต่อมา จู่ๆ ก็มีอีเมลฉบับหนึ่งปรากฏขึ้นในกล่องขาเข้าของฉัน“สวัสดีครับ ผมเป็นบรรณาธิการจากสำนักพิมพ์เซเฟอร์ พอดีผมได้อ่านบล็อกของคุณและพบว่างานเขียนของคุณยอดเยี่ยมมาก ไม่ทราบว่าคุณสนใจจะมาร่วมงานกับสำนักพิมพ์ของเราในตำแหน่งบรรณาธิการไหมครับ?”ฉันไม่คิดเลยว่าโอกาสจะมาถึงเร็วขนาดนี้ ห
Read more
บทที่ 7
พวกเขามีธุระอะไรที่นี่?หัวใจฉันกระตุกวูบหนึ่งก่อนที่ฉันจะตั้งตัวได้ สายตาของลูก้าก็จับจ้องมาที่ฉัน และเขาก้าวตรงเข้ามา“เบียงก้า ในที่สุดผมก็หาคุณเจอ!”เขาดึงฉันเข้าไปกอดแน่นร่างกายของฉันแข็งทื่อ ฉันผลักเขาออกไปอย่างใจเย็นตอนนั้นเองที่ลูก้าสังเกตเห็นจาโคโมที่ยืนอยู่ข้างๆ ฉันสีหน้าของเขาเปลี่ยนไปในทันที กลายเป็นแข็งกร้าวและระแวดระวัง“เขาเป็นใคร?”“เพื่อนค่ะ” ฉันตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “แล้วพวกคุณมาทำอะไรที่นี่?”ลูก้าจ้องมองฉันด้วยความไม่อยากจะเชื่อราวกับเขาไม่คาดคิดว่าฉันจะเย็นชาได้ถึงเพียงนี้“เบียงก้า ผมรู้ว่าคุณต้องทุกข์ทรมานมามาก”“ฟังนะ ตอนนี้ผมรู้เรื่องคำโกหกของวาเลนติน่าหมดแล้ว คุณบริสุทธิ์ กลับไปกับผมนะ เราจะแต่งงานกันทันทีที่คุณต้องการเลย” “ผมสาบาน ผมจะจัดงานแต่งงานที่ยิ่งใหญ่ที่สุดเท่าที่จะจินตนาการได้ให้คุณ”พอได้ยินแบบนั้น ฉันแทบจะอยากหัวเราะออกมาสิ่งที่ฉันเคยโหยหาอย่างสุดชีวิตเขากลับยกมันให้คนอื่นไปอย่างไม่ลังเลแต่ในวันที่ฉันปล่อยวางได้แล้วเขากลับหยิบยื่นมันคืนมาให้ง่ายๆ เสียอย่างนั้นทุกอย่างมันสายเกินไปมากแล้วฉันมองเขาอย่างสงบนิ่ง“คุณแต
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status