All Chapters of One Night with the Ruthless Billionaire: Chapter 131 - Chapter 140

Ravenna Ylianna Ocampo’s Point of ViewHabang pauwi kami ni Killian, hindi ko alam kung bakit sobrang bilis ng kabog ng aking puso. Parang may mali, at hindi ko alam kung ano nga ba ‘yon.Kaya napalingon ako kay Killian na ngayon ay seryosong nagmamaneho. Hindi ko alam kung ano ang tumatakbo sa kaniyang isipan, pero nakatuon lang ang kaniyang atensyon sa harapan, habang ako ay hindi talaga mapakali.“Killian,” tawag ko sa kaniya, dahil gusto kong aminin sa kaniya na masama ang kutob ko ngayon.“Hmm?”Parang may mali, at hindi ko alam kung ano nga ba ang maling nararamdaman ko ngayon. Pero mas mabuting sabihin sa kaniya ‘to, dahil ayaw kong umakto na parang wala akong nararamdaman na kaiiba.“Kanina pa ako hindi mapakali,” pag-amin ko sa kaniya. “Magmula nang lumabas tayo ng office mo, pakiramdam ko ay may mali. Hindi ko lang alam kung ano.”Umigting ang panga ni Killian sa aking sinabi, at tila naintindihan ang gusto kong sabihin sa kaniya. Pero hindi ko lang masiguro kung ano nga ba

Ravenna Ylianna Ocampo’s Point of ViewHindi na tuloy ako magtataka kung bakit ganito na lang ang galit nila sa mga Rivanov. Kung may ma-obsessed man sa kanila, malamang ang salarin dito ay ang kaguwapuhan nila.Maging si Aziel din kasi, kamukha niya ang kaniyang ama, pero may hawig din naman siya sa kaniyang ina. Kaya kahit sino sa kaniyang mga magulang ang lapitan niya, magiging kamukha niya.“Paano kung may gusto silang gawin?”“Like what?”“Hindi ba ay may anak siyang babae? Paano kung gusto nilang ipakasal ang panganay natin sa anak nila?”Natawa si Tito, pero walang emosyon ‘yon. Hindi ko alam kung dapat ba akong matakot sa naging reaksyon niya, o kung ano. Para kasing halata roon ang inis, at hindi maipaliwanag na galit na alam kong valid naman.“So, they’ll force my son to marry their daughter?”Kinagat ko nang mariin ang aking ibabang labi, dahil naramdaman ko ang hapdi sa aking dibdib. Parang sinaksak ako nang isang punyal nang marrinig ko ang kanilang pinag-uusapan.Kasi ku

Ravenna Ylianna Ocampo’s Point of View “Kaya pasensya na po dahil ganoon ang naisip ko, Tita,” paghingi ko naman ng tawad sa kaniya, dahil hindi ko naman talaga ‘yon sinasadya. “Hey,” pigil sa akin ni Tita nang balakin kong yumuko. Mabilis niya akong napigilan, at hinawakan ang magkabilaan kong balikat para lang hindi matulog ang balak ko. “Why are you saying sorry, hija?” malumanay na tanong nito, pero halata naman ang pagtataka sa kaniyang boses. “Naiintindihan naman kita kung ganoon ang iisipin mo. Since hindi mo naman talaga kilala ang anak ko, at hindi mo naman alam kung anong klaseng lalaki siya.” Hindi ako nagsalita, dahil nakaramdam ako ng hiya. Although, ipinapaintindi lang naman niya sa akin ang lahat. Kaya wala akong ibang magawa kung hindi ay pakinggan lamang si Tita. “Kaya ayos lang,” sambit ni Tita “At least nagawa mong kilalanin ang anak ko, at bigyan ng pagkatataon para patunayan ang sarili niya, at ang nararamdaman niya.” “Masaya rin naman po ako na nakilala ko

Ravenna Ylianna Ocampo’s Point of View“They’re fine,” saad ni Killian, habang ako naman ay sinusubukang tawagan ang number ng Daddy.Mabilis akong napalingon kay Killian na ngayon ay nakatitig nang mariin sa akin, ngunit hindi siya nagsasalita.Hindi ko alam kung ano ang ire-react ko ngayon lalo pa’t narinig ko ang kaniyang sinabi. Kaya lang ay bakit hindi pa rin mawala ang takot sa puso ko?Bakit patuloy pa rin akong nangangamba kung gayon na narinig ko naman na mismo kay Killian ang tungkol sa kanila?Balak ko sanang magsalita nang bigla ko na lamang narinig na sinagot na ni Daddy ang tawag.Mabilis ko ‘yong ini-loud speaker nang marinig din ni Killian kung ano ang sasabihin ni Daddy.“Rivanov,” bungad ni Daddy na may halong pagtataka pa. “What’s wrong?”“Dad, it’s me,” saad ko naman kaagad, dahil tama nga ang hula ko, aakalain talaga ni Daddy na si Killian ang tumatawag kung gayon ba ako naman.Sabagay, hindi naman alam ni Daddy na ako nga, at naka-save rin naman sa cellphone niya

Ravenna Ylianna Ocampo’s Point of ViewNaghintay kami nang isang oras, at habang tumatakbo ang oras, parang hindi na ako mapakali. Gusto kong malaman kung nasa maayos na bang kalagayan si Aziel ngayon.Kanina pa tahimik ang mga Rivanov. Ramdam ko rin kay Killian na hindi siya mapakali, at halata ang takot sa kaniya. Pero sa tuwing lilingunin ko siya, walang emosyon ang kaniyang mukha. Maging ang kaniyang mga mata, wala rin.“May balita na ba?” tanong ko kay Killian na siyang nagpalingon sa kaniya sa aking gawi.Since wala akong suot na earpiece kagaya nila, kailangan ko pang tanungin sa kanila kung kumusta na ba ang kaniyang kapatid.Sinusubukan ko rin naman kasing pakalmahin ang aking sarili, pero hindi ko naman magawa. Nandoon pa rin ang takot na alam kong matagal mawala hangga’t hindi ko nakikita si Aziel.“Kaunti na lang daw ang kalaban,” sagot niya sa akin.“Pero kumusta siya? Wala ba siyang naging sugat, o tama?”Umiling siya bilang sagot.“He’s good at fighting. Kahit naman doc