Tous les chapitres de : Chapitre 381 - Chapitre 390

ครั้งนี้โหลวซิงอิ๋นโหดจริง ๆเธอปิดล้อมพวกเธอจนตอนนี้ นอกจากคฤหาสน์เก่าตระกูลเหยียนแล้ว พวกเธอก็ไปที่อื่นไม่ได้เลยส่วนคฤหาสน์เก่าตระกูลเหยียนในตอนนี้ สำหรับพวกเธอแล้วไม่ต่างอะไรจากนรก!เซี่ยอวี่ปิงรู้สึกเพียงว่าสิ่งที่โหลวซิงอิ๋นทำโหดร้ายและน่าขยะแขยงเกินไป...เธอลืมไปเสียสนิทว่าก่อนหน้านี้พวกเธอเคยทำกับโหลวซิงอิ๋นยังไงบ้างตอนนี้โหลวซิงอิ๋นแค่เอาคืนพวกเธอเป็นเท่าตัวเท่านั้นเมื่อคืนตู้หลานเจินนอนดึกมาก แต่กลับตื่นเช้ามากเช่นกันตอนที่โหลวซิงอิ๋นตื่น เธอก็ลงไปช่วยงานอยู่ชั้นล่างแล้ว เมื่อเห็นท่าทางขยันขันแข็งของเธอโหลวซิงอิ๋นก็ยกยิ้มเล็กน้อยอย่างรู้กันอยู่แก่ใจเป็นอย่างที่คิด วินาทีต่อมาเก๋อหลัวก็เดินเข้ามากระซิบข้างหูเธอสองสามประโยค รอยยิ้มตรงมุมปากของโหลวซิงอิ๋นก็ยิ่งกว้างขึ้นจากนั้นเธอก็พูดเสียงเบาว่า "พวกเธอนี่ไม่ยอมกลับตัวจริง ๆ! ดูเหมือนบทเรียนก่อนหน้านี้จะยังไม่มากพอสินะ"เก๋อหลัวมองไปทางตู้หลานเจินด้วยสีหน้าบึ้งตึงเช้านี้ตู้หลานเจินขยันเป็นพิเศษ เมื่อคืนนอนดึกขนาดนั้น แต่เช้านี้กลับตื่นเร็วกว่าพวกเขาทุกคนตอนที่คนของพวกเขาลงมา เธอถึงขั้นล้างผักทั้งหมดในห้องค

โหลวซิงอิ๋นเพิ่งตักโจ๊กขึ้นมาหนึ่งช้อน แต่เหมือนจะนึกอะไรขึ้นได้ จึงวางช้อนในมือลงอีกครั้งการยกขึ้นแล้ววางลงของเธอทำให้หัวใจของตู้หลานเจินร้อนรนราวกับถูกกรงเล็บแมวข่วน!นังสารเลวนี่ กินเข้าไปสิ...ขอเพียงเธอกินเข้าไป พวกเธอทุกคนก็จะได้สุขสบายเสียทีโหลวซิงอิ๋นมองตู้หลานเจิน "ทำไมคุณไม่มากินล่ะ?"ตู้หลานเจิน: "ฉัน..."พอได้ยินโหลวซิงอิ๋นเรียกตัวเองในใจของตู้หลานเจินก็ยิ่งเดือดดาล นังสารเลวนี่ จะมาแสร้งทำเป็นกตัญญูบ้าอะไรตอนนี้?เธอก็กินเข้าไปสิ?ตู้หลานเจินค่อย ๆ เดินไปที่โต๊ะอาหารภายใต้สายตาเปื้อนยิ้มของโหลวซิงอิ๋น!ไม่รู้ว่าวันนี้นังสารเลวนี่เกิดเปลี่ยนท่าทีขึ้นมาได้ยังไง!แต่ตอนนี้เปลี่ยนท่าทีแล้วจะมีประโยชน์อะไร?เธอไม่ลองมองดูล่ะว่าสองวันนี้ตัวเองทำอะไรเอาไว้บ้าง ครั้งนี้ไม่ว่าจะพูดยังไง เธอก็ไม่มีทางปล่อยอีกฝ่ายไปแน่นอนถ้าเธอยังมีชีวิตอยู่ ก็ยังต้องแบ่งเงินของตระกูลเหยียนไปตั้งมากมายแค่ก่อนหน้านี้ที่เธอกล้าเอ่ยปากขอเหยียนซื่อทั้งหมด ตู้หลานเจินก็ไม่มีทางปล่อยเธอไปง่าย ๆ แล้วเก็บคนแบบนี้เอาไว้ก็มีแต่จะเป็นภัย!ดังนั้นจะมาโทษเธอไม่ได้นะ!ถ้าจะโทษก็ต้องโทษตัวโหล

เหยียนเฟยฝานลุกพรวดขึ้นทันที "มาคุยกันหน่อย!"เขามองโหลวซิงอิ๋นอย่างเย็นชาโหลวซิงอิ๋น: "แม่ของคุณเป็นคนวางยาแท้ ๆ แต่จะมาคุยกับฉันเนี่ยนะ? จะคุยเรื่องอะไร?!"ทุกคำที่ออกมาจากปากของโหลวซิงอิ๋นล้วนคมกริบเหยียนเฟยฝานหายใจถี่กระชั้นอย่างรุนแรง!โหลวซิงอิ๋น: "ถ้าจะคุย คุณก็ควรไปคุยกับแม่ของคุณไม่ใช่เหรอ? กฎที่เธอเคยตั้งขึ้นเอง ตอนนี้กลับกลายเป็นว่าฉันบีบบังคับเธอแล้วเหรอ? คุณว่ามันน่าขำไหมล่ะ?"เหยียนเฟยฝาน: "..."น่าขำ?เธอคิดว่าทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในตอนนี้น่าขำมากอย่างงั้นเหรอ?ตู้หลานเจินฟังจนสีหน้าเขียวคล้ำเหยียนเฟยฝานคว้าข้อมือของโหลวซิงอิ๋น เตรียมลากเธอขึ้นชั้นบนทันทีโหลวซิงอิ๋น: "ปล่อย!""เรามาคุยกันก่อน!"เหยียนเฟยฝานแทบจะกัดฟันพูดออกมาโหลวซิงอิ๋น: "ก็คุยกันตรงนี้สิ!"คุยกันตามลำพังงั้นเหรอ?ไม่...เมื่อก่อนเธอเคยให้โอกาสเขาคุยกันตามลำพังแล้วทุกครั้งที่เขากลับคฤหาสน์เก่าตระกูลเหยียนเพราะเซี่ยอวี่ปิง หลังจากกลับไปคฤหาสน์โม่หยวน เธอก็จะขอคุยกับเขาตามลำพังแต่ตอนนั้นเขาตอบเธอว่ายังไง?เขาพูดว่าฉันเหนื่อยมาก!ตอนนั้นเวลาที่โหลวซิงอิ๋นอยากคุยกับเขาตามลำพัง สิ่งที

เมื่อพูดถึงความเล็กของบ้านเหยียนซู่เหยียนเซียงก็อดบ่นไม่ได้ "แม่ หลายปีมานี้แม่คิดอะไรอยู่กันแน่? พี่สามเป็นลูกแท้ ๆ ของแม่หรือเปล่า?"ตู้หลานเจิน: "พูดเหลวไหลอะไรของแก?"อะไรคือเป็นลูกแท้ ๆ ของเธอหรือเปล่า?"ถ้าเป็นลูกแท้ ๆ ของแม่ แล้วทำไมหลายปีมานี้แม่ถึงทำตัวไม่ดีกับพี่สามเลย? หนูเองก็เห็นแม่ไม่ค่อยให้เงินค่าขนมพี่สามเท่าไหร่"ถ้าจะพูดกันจริง ๆ หลายปีมานี้เหยียนซู่แทบไม่มีสถานะอะไรในตระกูลเหยียนเลยตู้หลานเจินแทบไม่ให้เงินค่าขนมเธออีกทั้งเธอก็แทบไม่เคยขอเงินจากครอบครัว โดยเฉพาะหลังจากเรียนจบ เธอก็แทบไม่เคยรับเงินจากทางบ้านอีกเลยที่บ้านไม่ให้ เธอก็ไม่ขอ!ตู้หลานเจิน: "ฉันไม่ยอมให้หรือไง? เธอต่างหากที่ไม่เคยมาขอฉัน ไม่เหมือนแกที่ชอบมาขอเงินฉันตลอดเวลา"เหยียนเซียง: "..."พูดออกมาได้!"แม่ดูสิ ถ้าก่อนหน้านี้แม่ซื้อบ้านหลังใหญ่กว่านี้ให้พี่สาม พวกเราก็คงไม่ถึงขั้นไม่มีที่ไปหรอก""ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าพี่สามชอบอะไรในตัวโหลวซิงอิ๋น ทั้งตระกูลเหยียนมีแค่เธอคนเดียวที่เข้ากับโหลวซิงอิ๋นได้ดี"เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ เหยียนเซียงก็ไม่เข้าใจจริง ๆตู้หลานเจินเหลือบมองเธอแวบหนึ่ง แ

ลมหายใจของทั้งสองสะดุดขึ้นมาพร้อมกัน ก่อนจะผ่อนฝีเท้าให้เบาลงทันทีฮอกเกรย์ ยารี: "แล้วเธอคิดยังไง เรื่องเฟิงเฮ่อ?""เฟิงเฮ่อเหรอ? ฉันกับเขาไม่มีทางเป็นอะไรกันหรอก"ช่วงนี้เฟิงเฮ่อคอยช่วยเหลือเธอเธอเองก็สัมผัสได้ว่าระหว่างพวกเขามีเยื่อบาง ๆ ที่มองไม่เห็นกั้นอยู่ เพียงแต่ไม่มีใครเป็นฝ่ายเจาะมันให้ขาดก่อนหน้านี้โหลวซิงอิ๋นเองก็ไม่สะดวกจะพูดอะไรแต่เธอพูดแล้วว่าเธอจะกลับประเทศ Y!ความหมายชัดเจนขนาดนี้ เธอเชื่อว่าเฟิงเฮ่อเองก็เข้าใจฮอกเกรย์ ยารี: "เธอนี่นะ..."ตอนนี้ฮอกเกรย์ ยารีที่อยู่ปลายสายเหมือนอยากจะพูดอะไร แต่หลังจากคิดดูแล้วจึงพูดว่า "ถ้าเขาได้ยินเธอพูดแบบนี้เขาคงเสียใจแย่!"คำพูดนี้ทำให้หัวใจของโหลวซิงอิ๋นสั่นไหว"เอาล่ะ ฉันวางสายก่อน ถ้าจัดการเรื่องทางนี้เสร็จแล้วจะไปประเทศ Y นะ!""อืม พี่รอเธออยู่นะ"หลังจากวางสายโหลวซิงอิ๋นก็วางโทรศัพท์ลง แล้วอ่านหนังสือของตัวเองต่อส่วนตู้หลานเจินกับเหยียนเซียงที่ยืนอยู่ตรงทางเดินบริเวณหัวมุมบันไดหันมามองหน้ากันในดวงตาเต็มไปด้วยความตกตะลึง!!ตู้หลานเจินหลับตาลง เหยียนเซียงถามว่า "ยังจะถามอีกไหม?""ถามสิ แน่นอนว่าต้องถาม!"