Tous les chapitres de : Chapitre 391 - Chapitre 400

พวกเธอหาวิธีเปิดช่องว่างระหว่างโหลวซิงอิ๋นกับเฟิงเฮ่อมาโดยตลอดแต่ก็ยังหาไม่ได้ไม่ใช่เหรอ?ตอนนี้โอกาสก็มาถึงแล้วนี่?ตู้หลานเจินกับเหยียนเซียงรีบไปหาเซี่ยอวี่ปิง ให้เธอรีบส่งรถของครอบครัวตัวเองมารับหลังจากเซี่ยอวี่ปิงฟังเรื่องที่ตู้หลานเจินกับเหยียนเซียงเล่าจบ เธอก็ตกตะลึงอย่างมากเธอมองตู้หลานเจินกับเหยียนเซียงอย่างไม่อยากเชื่อ "คนประเทศ Y เหรอ?"เหยียนเซียงพยักหน้า "เมื่อกี้ฉันกับแม่ได้ยินเต็มสองหู เธอบอกว่าพอจัดการเรื่องที่เมืองกั่งเฉิงเสร็จแล้วก็จะไปหาผู้ชายคนนั้นที่ประเทศ Y แล้วยังบอกด้วยว่าเธอกับเฟิงเฮ่อจะไม่เป็นอะไรกัน ไม่มีทางฟังผิดแน่นอน!"ถ้ามีเพียงคนเดียวที่ได้ยินคำพูดนี้ก็อาจจะเป็นการฟังผิดได้แต่นี่คนสองคนได้ยินพร้อมกัน ไม่ว่ายังไงก็ไม่มีทางผิดแน่นอนเซี่ยอวี่ปิง: "ถ้าอย่างนั้นก็หมายความว่าช่วงนี้เธอหลอกใช้เฟิงเฮ่อมาตลอดเหรอ?""เฟิงเฮ่อช่วยเธอเยอะมากเลยนะ!" เซี่ยอวี่ปิงรีบพูดเสริมช่วงนี้ที่โหลวซิงอิ๋นวางอำนาจในตระกูลเหยียนได้ขนาดนี้ก็เพราะมีเฟิงเฮ่อคอยหนุนหลังไม่ใช่เหรอ?เธอถึงขั้นกล้าหลอกให้เฟิงเฮ่อหลงใหล แต่ในขณะเดียวกันก็ไปคบหากับคนประเทศ Y อีกคนอย่างนั้นเห

ตู้หลานเจินกับเหยียนเซียงเดินลงมาชั้นล่างครั้งนี้ตู้หลานเจินไม่ได้มีท่าทีเดี๋ยววางอำนาจ เดี๋ยวก็แสร้งทำตัวอ่อนน้อมเหมือนเมื่อวานอีกแล้ว!ตอนนี้เธอกลับไปมีท่าทีหยิ่งผยองเชิดหน้าขึ้นฟ้าเหมือนเดิมแม้แต่ตอนเดินผ่านห้องรับแขกก็ยังแค่นเสียง 'หึ' ออกมา ท่าทางโอ้อวดอำนาจอย่างมากเหยียนเซียงเองก็มองโหลวซิงอิ๋นอย่างดุดัน...สายตานั้นราวกับว่าสิ่งที่เคยทำให้พวกเธอหวาดกลัวได้หายไปอย่างสิ้นเชิงแล้วเมื่อเห็นท่าทีแบบนี้ของพวกเธอ โหลวซิงอิ๋นก็ยกยิ้มตรงมุมปาก หลังจากได้ยินเสียงประตูปิดลงโหลวซิงอิ๋นก็มองเก๋อหลัวเก๋อหลัว: "น่าจะได้ยินตอนที่คุณหนูคุยโทรศัพท์กับคุณชายใหญ่เมื่อครู่ครับ""พวกเราพูดอะไรกันเหรอ?"หรือพูดอะไรที่ทำให้พวกเธอเข้าใจผิดไป?เก๋อหลัว: "ตอนท้ายคุณหนูบอกว่าพอจัดการเรื่องเสร็จแล้วจะกลับประเทศ Y และยังบอกว่าคิดถึงคุณชายใหญ่ด้วยครับ!""แล้วพวกเธอเข้าใจผิดไปเป็นเรื่องอะไร?"สมกับเป็นคนตระกูลเหยียนจริง ๆสันดานเสียแก้ไม่หาย! ตัวเองไม่ใช่คนดีอะไร แต่กลับชอบคิดว่าคนอื่นมีนิสัยเหมือนตัวเองเก๋อหลัว: "ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด ตอนนี้พวกเธอน่าจะไปหาคุณเฟิงแล้วครับ""ต้องไปหาเฟิงเฮ่

ถ้าจะให้เกลี้ยกล่อม ลู่ยวี่ชวนก็เกลี้ยกล่อมเธอไม่ได้อยู่แล้วเหยียนเฟยฝานให้เขามาเกลี้ยกล่อม แต่ความจริงเขาก็ไม่ได้คิดจะเกลี้ยกล่อมให้ได้เสียทีเดียวเรื่องนี้จะโทษเขาไม่ได้ ก่อนหน้านี้ตอนเห็นว่าโหลวซิงอิ๋นใช้ชีวิตอยู่ในตระกูลเหยียนยังไง และตอนที่เหยียนเฟยฝานหลับหูหลับตาต่อสิ่งที่คนตระกูลเหยียนทำตอนนั้นลู่ยวี่ชวนก็เคยเตือนเขาแล้ว...แต่เขากลับไม่ฟังคำเตือนเลย!ก่อนหน้านี้ตอนที่โหลวซิงอิ๋นมีความขัดแย้งกับคนตระกูลเหยียนลู่ยวี่ชวนก็เคยเตือนเหยียนเฟยฝาน แต่เหยียนเฟยฝานคิดว่าโหลวซิงอิ๋นจัดการเองได้ เขาจึงแสร้งทำเป็นไม่รู้!ตอนนี้...โหลวซิงอิ๋นกำลังจัดการอยู่ และใช้วิธีแข็งกร้าวจัดการด้วย แต่เขากลับให้ตนมาเกลี้ยกล่อมโหลวซิงอิ๋น แบบนี้จะให้เกลี้ยกล่อมยังไง?จะว่าไป ในสายตาของลู่ยวี่ชวน การที่ความสัมพันธ์กับโหลวซิงอิ๋นเดินมาถึงจุดนี้ล้วนเป็นเพราะเหยียนเฟยฝานสร้างขึ้นมากับมือเมื่อก่อนเขาคิดเอาเองว่าเธอสามารถจัดการได้ถ้าอย่างนั้นตอนนี้เขาก็ต้องยอมรับวิธีจัดการปัญหาของเธอ...!"เอ่อ คือว่า ผมมีรูปอยู่รูปหนึ่ง พี่จะลองดูไหม?"พูดจบลู่ยวี่ชวนก็หยิบโทรศัพท์ออกมาแล้วยื่นให้โหลวซิงอิ๋นดู

โหลวซิงอิ๋นยกแก้วน้ำตรงหน้าขึ้นดื่ม "นายถึงขั้นเอารูปนั้นออกมาให้ฉันดูแล้ว ฉันยังจำเป็นต้องปิดบังนายอีกเหรอ?""ปกตินายก็หัวไว แถมยังอยากรู้อยากเห็นมาก ถ้าฉันไม่บอก นายก็คงกระวนกระวายใจจนทนไม่ไหวอยู่ดี?"ลู่ยวี่ชวน: "..."ตอนนี้เขากระวนกระวายใจยิ่งกว่าเดิมอีก!เขาได้รับรู้ข้อมูลใหญ่ระดับสะเทือนวงการ แถมยังเป็นข้อมูลที่อาจเป็นภัยต่อตัวเองอีกด้วยลู่ยวี่ชวน: "แล้วเฟิงเฮ่อรู้ความสัมพันธ์ระหว่างพี่กับยารีไหม?"ยารี...ชื่อนี้ในประเทศ Y เป็นตัวตนที่เพียงได้ยินชื่อก็ทำให้คนหวาดกลัวคิดไม่ถึงว่าโหลวซิงอิ๋นจะเป็นน้องสาวของเขาเพราะฉะนั้นทุกสิ่งที่เหยียนซื่อประสบในช่วงนี้ มันเกิดขึ้นเพราะโหลวซิงอิ๋นไม่ใช่เหรอ?โหลวซิงอิ๋นเหลือบมองลู่ยวี่ชวน "ยังจะถามอีก?""ไม่ถามแล้ว ๆ ผมไม่อยากรู้เลยสักนิด ผมไม่อยากรู้อะไรทั้งนั้น"พระเจ้า ถ้ายังถามต่อไปอีก คงรักษาลู่ซื่อเอาไว้ไม่ได้จริง ๆ แล้วเดิมทีลู่ยวี่ชวนรู้สึกไม่ยุติธรรมแทนโหลวซิงอิ๋นกับสิ่งที่เธอเคยเผชิญในตระกูลเหยียน วันนี้จึงไม่ได้คิดจะเกลี้ยกล่อมเธออยู่แล้วตอนนี้ยิ่งดีเข้าไปใหญ่ ไม่ต้องเกลี้ยกล่อมแล้ว เพราะเกลี้ยกล่อมไม่ได้แม้แต่น้อย

เมื่อลู่ยวี่ชวนกลับมาถึงบริษัท ผู้ช่วยก็บอกเขาว่าเหลียงโย่วรออยู่นานแล้วลู่ยวี่ชวนรีบเดินไปทางห้องทำงานเหลียงโย่วกำลังดื่มชาของเขาอยู่ เป็นชาใหม่ที่เพิ่งได้มาในปีนี้ เห็นว่าลู่ยวี่ชวนเป็นคนที่ไม่เอาไหนที่สุดในบรรดาพวกเขาแต่งานอดิเรกนี้ของเขากลับสุขุมที่สุดเมื่อเห็นลู่ยวี่ชวนกลับมา เหลียงโย่วก็วางถ้วยชาในมือลง "งานอดิเรกอะไรของนายเนี่ย? อายุยังน้อยแต่กลับชอบของสำหรับคนเกษียณแบบนี้?"ลู่ยวี่ชวน: "นายไม่เข้าใจหรอก"หรือว่าต้องชอบกาแฟอะไรนั่นด้วย?เขาไม่ชอบของพวกนั้น...ทุกครั้งที่ไปหาเหลียงโย่วหรือเหยียนเฟยฝาน พวกเขาก็ชงแต่กาแฟให้ ของขมปี๋นั่นมีแต่กลิ่นไหม้ขม ๆดื่มชายังดีกว่าลู่ยวี่ชวนกระตุกเนกไทตรงคอให้คลายออก ก่อนนั่งลงตรงข้ามเหลียงโย่วเหลียงโย่ว: "นายไปไหนมา?"ช่วงนี้ตอนกลางวันลู่ยวี่ชวนแทบจะอยู่ที่บริษัทตลอด หรือไม่ก็ออกไปทำงานต่างเมืองการออกไปข้างนอกในเวลางานแบบนี้แทบไม่เคยเกิดขึ้นเลยลู่ยวี่ชวนจุดบุหรี่หนึ่งมวน "ไปหาพี่สะใภ้รอง"เหลียงโย่ว: "..."พี่สะใภ้รอง โหลวซิงอิ๋น!เมื่อพูดถึงโหลวซิงอิ๋น เหลียงโย่วเองก็รู้สึกปวดหัวเล็กน้อย "พี่รองให้นายไปเหรอ?"ช่วงนี