All Chapters of ตำหนักแปดสำราญ: Chapter 11 - Chapter 20

"เดิมทีข้าไม่อยากให้เจ้าต้องมาถูกขังอยู่แต่ในนี้ ซิงซิง แต่คนพวกนั้นไม่ฟังข้าเลย แม้แต่อาเอินก็เห็นด้วยกับพวกเขา"เซียวซิงโหรวมองภาพนางสวรรค์จูงมือชายหนุ่มโบยบินขึ้นสู่ฟากฟ้า ช่างเป็นภาพวาดที่งดงามหากไม่ได้วาดอยู่สะโพกยาวเลยไปถึงต้นขาของเขา ท่านชายใช้ร่มผ้าที่มีปกปิดร่างกายให้ได้มากที่สุด คอยระวังไม่ให้เผลอไปทำให้น้ำหมึกที่ยังไม่แห้งดีบนกายเปื้อน เขายอมนอนนิ่งเป็นกระดาษดีกว่าถูกสหายขืนใจด้วยความคลุ้มคลั่ง"วันนี้ท่านพ่อก็บังคับให้ข้าฝึกดาบอีกแล้ว บอกว่าข้าสู้รบไม่เก่งเท่าเสด็จพี่ใหญ่บ้างล่ะ บอกว่าข้ารอบรู้ไม่เท่าอาเอินบ้างล่ะ พ่อข้าไม่ได้รับความโปรดปรานก็ไม่เห็นจะต้องมาลงที่ข้าเลย เจ้าว่าเช่นนั้นหรือไม่? ซิงซิง" คำพูดน่าสงสารที่หากเป็นเมื่อก่อนเขาต้องกอดปลอบญาติผู้พี่ด้วยความเห็นใจ แต่ตอนนี้กลับไม่เหมือนเก่า แม้ปากจะพูดออกมาด้วยน้ำเสียงน่าสังเวช แต่ดวงตาของเขากลับหลุดเตลิดไปไกลแล้วร่างบางกลับถูกจับพลิกตะแคงข้าง ริ้วผ้าที่เขาเกาะกุมถูกกระชากออกอย่างไร้ความหมาย ปลายพู่กันจรดลงที่บั้นท้ายงอนงามลากยาวไปถึงเส้นกลางแผ่นหลัง เซียวซิงโหรวกำผ้าปูเตียงแน่น เขาฝืนบังคับตัวเองไม่ให้สั่นจนไปกระเท

"เจ้าคงรู้อยู่แล้วว่าการหมุนเวียนครั้งสุดท้ายเรียงตามอายุซึ่งก็คือเรียงตามทิศของประตูตำหนักแปดสำราญเริ่มจากทิศบูรพา แม้ข้าจะมีอายุน้อยที่สุดแต่กลับไม่ได้รู้สึกโดนเอาเปรียบเลยสักนิด"ปลอกคอสีแดงดั่งด้ายแดงผูกชะตาถูกดึงรั้งจูงคนให้ขึ้นมานั่งทาบทับผู้คุมสายบนเก้าอี้"ข้าไม่รีบ ให้ร่างกายเจ้าได้ตระเตรียมมาก่อนจากผู้อื่นแล้วจึงดี"ทาสผู้ถูกสวมปลอกคอใช้มือเรียวปลดสายคาดเอวของเจ้านายแล้วเลิกสาบเสื้อของเขาออก มือเรียวนุ่มปรนนิบัติปลุกเจ้านายจนตื่น จากนั้นทาสรับใช้ผู้เชื่อฟังจึงปัดผ้าที่คลุมกายของตนอย่างลวกๆ ให้พ้นทาง เขายกตัวขึ้นเพื่อสอดใส่แก่นกายของเจ้านายเข้าสู่ร่างกายของตัวเอง"อึก!" เซียวซิงโหรวกัดปากปิดตาแน่น แม้ร่างกายจะทำตามทุกคำสั่งแต่สติยังเป็นของเขา"ปลอกคอทาสรับใช้ผู้ซื่อสัตย์ของพ่อค้าหน้าเลือดแห่งโลกยุทธภพช่างใช้งานได้ดียิ่ง คุณชายเฟิงจูผู้นั้นก็ประหลาดนัก จะเป็นมนุษย์ก็ไม่ใช่ จะเป็นปีศาจก็ไม่เชิง ข้าเพิ่งเคยเห็นมนุษย์ที่มีหูของหมาป่าโลกันตร์อยู่บนศีรษะ โลกยุทธภพช่างพิสดารเหนือหนังสือใดที่เราเคยอ่านด้วยกัน เจ้าว่าหรือไม่ ซิงโหรว?"องค์ชายสี่ลูบไล้สายสีแดงในมือไปมา สินค้าจากโลกยุทธ

ไท่จื่อละสายตาจากใบหน้างามล้ำหันไปปะทะสายตากับพี่ชาย "พี่ใหญ่หมายความว่าอย่างไร?""อย่ามาทำเป็นไขสือไปหน่อยเลย!" องค์ชายสามผู้ใช้ชีวิตล่องลอยเสเพลไปวันๆ กลับจ้องพี่ชายด้วยสายตาเยียบเย็นคาดคั้นดั่งพัศดีมองนักโทษที่เขากำลังสอบปากคำ"ไม่ว่าใครต่างก็รู้ เสด็จพี่ไท่จื่อมีสัมพันธ์อันดีกับสำนักพิษทลายเมฆาแห่งยอดเขาตู๋ซาน ยาพิษที่ใส่ไว้ในอาหารเหล่านี้หากจะมีใครน่าสงสัยที่สุดย่อมต้องเป็นท่าน" องค์ชายสี่พูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยพลางยกจอกสุราขึ้นมาแกว่งดูราวกับจะมองทะลุน้ำเมรัยค้นหาพิษร้ายที่ซ่อนอยู่ ในแววตาว่างเปล่าที่หลุบต่ำกลับฉายประกายวาบน่าขนลุกออกมาคนอื่นได้ยินดังนั้นก็แตกตื่นตกใจ"อะไรนะ ยาพิษ?!""นี่มันหมายความว่าอย่างไร?!""เสด็จพี่ไท่จื่อวางยาพวกเราอย่างนั้นรึ?!""เสด็จพี่ไท่จื่อ ไม่จริงใช่ไหม?" เซียวซิงโหรวถามเสียงเบาด้วยความตกตะลึง อาหารและสุราที่นำมาจัดวางในงานเขาตรวจสอบดีแล้วทุกอย่าง อีกทั้งเสด็จพี่ไท่จื่อจะวางยาใส่พี่น้องด้วยกันทำไมเล่าช่วงเวลาแห่งการห้ำหั่นของพี่น้องมาถึงแล้วอย่างนั้นหรือ...เขาไม่สามารถหยุดความโหดร้ายนี้ได้อย่างนั้นหรือ...เสด็จพี่ไท่จื่อที่อ่อนโยนกับเขาเสมอมาจะ

ไท่จื่ออัดกระแทกแก่นกายจนสาสมใจก็ปลดปล่อยความใคร่ เขาถอนแก่นกายออกมาจากช่องทางชุ่มเลือด โลหิตแดงฉานและน้ำกามารมณ์ไหลย้อยไปตามเรียวขาขาวสั่นระริก แสงจันทร์ลอดทะลุหน้าต่างส่องกระทบให้มันดูแวววาวโดดเด่นสะดุดตาไท่จื่อชำเราท่านชายเซียวจนเสร็จสมข้างร่างไร้วิญญาณของฉีจวิ้นหวางซื่อจื่อที่เขาเป็นผู้แทงดาบสังหารประตูห้องเก็บฟางถูกเปิดออก ผู้ที่คาดเดาตำแหน่งของทั้งสามและตามมาถึงก่อนใครคือองค์ชายสี่ ดวงตาเรียบเฉยกวาดมองประเมินสถานการณ์ก่อนจะไปหยุดลงที่ร่างสั่นเทาบนกองฟาง เมื่อเห็นร่างที่โดนย่ำยีจนหมดสภาพของท่านชายฤทธิ์กำหนัดก็ถูกปลุกขึ้นมามากกว่าเดิม"เจ้ามาเร็วกว่าที่ข้าคาดไว้"องค์ชายสี่เพียงเดินเข้ามาอย่างสงบนิ่ง แม้จะเด็กสุดในบรรดาองค์ชายด้วยกันแต่ไม่ว่าใครต่างก็บอกว่าเขานั้นเหมือนกับหวงตี้องค์ปัจจุบันมากที่สุดความคิดลึกซึ้งยากจะคาดเดา สงบนิ่งจนไม่อาจหยั่งรู้ความเคลื่อนไหว"ข้ามาเอายาถอนพิษ"ไท่จื่อได้ยินดังนั้นก็ฉีกยิ้มกว้าง เขาย่อมเข้าใจความหมายนี้ดี ยาถอนพิษถูกส่งออกไปและองค์ชายสี่ก็รับมันไว้โดยไม่ลังเลองค์ชายสี่เข้าร่วมแล้วองค์ชายสี่ช้อนร่างสั่นเทาของญาติผู้พี่ขึ้นมา "มาเถิด ซิงโหรว

ไท่จื่อเพียงยกมุมปากขึ้นเล็กน้อยก่อนจะถอนหายใจออกมา"เฮ้อ เป็นเพราะข้ารู้อยู่แล้วว่าเจ้าจะต้องไม่ยอมจึงจำใจต้องทำเช่นนี้ อีกอย่างคนพวกนั้นก็เริ่มวางแผนกันแล้ว ข้าไม่ยอมเสียเจ้าไปให้ผู้ใด จื่อเว่ย มีเพียงทำเช่นนี้เจ้าจึงจะตกอยู่ภายใต้เงื้อมมือของข้าโดยสมบูรณ์ คนพวกนั้นโดนยามัวเมาจนไม่ทันคิด ตอนนี้อำนาจอย่างไรก็อยู่ในมือข้าผู้เป็นไท่จื่อ ถึงอย่างไรหากยังไม่มีผู้ใดสร้างผลงานชิ้นโตจนเรืองอำนาจขึ้นมาเหนือกว่าข้าได้ เจ้าก็ย่อมต้องเป็นของข้า คนพวกนั้นเพียงถูกข้าหลอกใช้เป็นเครื่องมือในการทำให้เจ้ากลายมาเป็นของข้าก็เท่านั้น"น้ำตาไหลรินลงมาแม้เจ้าของดวงตาจะไม่ต้องการ ท้องนภาที่บรรจุอยู่ภายในดวงแก้วคู่งามมืดทมิฬ แสงสุดท้ายดับลงแล้ว ดวงดารามิอาจสาดส่องออกมาได้อีก"มาเถอะ จื่อเว่ย ช่วยข้าเสียหน่อย" พู่กันงาช้างชั้นเลิศถูกวางลงในมือเรียวสวย ไท่จื่อกำมือนั้นให้จับพู่กันให้ดี "เขียนจดหมายเสีย บอกว่าเสด็จย่าทรงโรคเก่ากำเริบ อาการประชวรทรุดลงอย่างหนัก การอวยยศให้แก่ทายาทราชวงศ์รุ่นเยาว์จำต้องเลื่อนออกไปอย่างไม่มีกำหนด"มือเรียวสั่นระริก พู่กันร่วงหล่น "ท่านยายทรงประชวรหรือ?!""เป็นเพราะได้ยินว่าเจ้าสั