All Chapters of ตำหนักแปดสำราญ: Chapter 31 - Chapter 40

ดวงแก้วบรรจุดวงดาราช้อนขึ้นมองชายหูหมาป่าผู้ยกยิ้มจนตายิบหยีราวกับจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ เขาเดินอย่างไม่รีบร้อนมาหยุดยืนตรงหน้าท่านชายผู้หวาดหวั่น"ท่านคือพ่อค้าหน้าเลือด คุณชายเฟิงจู""โห ท่านรู้จักข้าได้อย่างไร?" คุณชายเฟิงจูยกยิ้มถามอย่างนึกสนุก"อาเอิน…เคยทำการค้ากับท่าน" ท่านชายเซียวตอบเสียงเบาราวกับกระซิบ เขาก้มหน้าลงไปมองพื้นห้องแล้วเม้มปากแน่น"อาเอิน? ขออภัย ปกติข้าไม่ค่อยถามเซ้าซี้ข้อมูลของลูกค้า แต่หากข้ารู้ได้เองก็เป็นอีกเรื่อง ถูกไหมท่านชายเจ้าสำราญเซียวซิงโหรว"เสียงเยียบเย็นลอยขึ้นมาขัดบทสนทนาของพวกเขา "เจ้าต้องการอะไร?"คุณชายเบนสายตาออกไปจากท่านชาย "ศิษย์น้องเล็กไม่เจอกันนาน เหตุใดมองข้าด้วยสายตาไม่เป็นมิตรเช่นนั้นเล่า?""เจ้าเห็นแล้ว ท่านชายเซียวอยู่ที่นี่ อยู่กับกลุ่มกบฏ เจ้าต้องการอะไร?" ไท่จื่อแห่งเกาะกุยเหว่ยถามตรงไปตรงมาอย่างไม่อ้อมค้อมคุณชายเฟิงจูหัวเราะออกมา "ศิษย์น้องเล็กช่างรู้ใจ หากจ่ายค่าปิดปากข้าเป็นข้อมูลภายในจากท่านชายเซียวได้ข้าก็จะยินดีมาก แต่ดูท่าท่านชายของเราจะไม่ยินยอม เช่นนั้นก็จ่ายมาเป็นทองเถอะ แล้วจะไม่มีผู้ใดรู้ร่องรอยของท่านชายอย่างแน่นอน"คุณชายซา

ก็อกๆๆ"เข้ามาเถอะ"เซียวซิงโหรวผลักประตูเข้าไปตามคำอนุญาต หมอเฮ่าเถียนไม่ได้หลับอยู่ เขากำลังเขียนหนังสืออยู่บนโต๊ะโดยมีเทียนเล่มน้อยคอยส่องแสงอันริบหรี่ให้ที่มุมโต๊ะ"ท่านหมอเฮ่า" เซียวซิงโหรวผงกศีรษะทักทายเขาตามมารยาท ก่อนจะหยุดยืนด้านข้างโต๊ะรอให้เจ้าของห้องเชิญนั่งก่อนอย่างติดนิสัยเฮ่าเถียนละสายตาขึ้นมาจากตัวอักษร ดวงตาสงบนิ่งมองผู้มาเยือนยามวิกาลยืนนิ่งไม่ส่งเสียงจึงเข้าใจ "เชิญนั่งเถิด ท่านชายมีสิ่งใดจึงมาพบข้าดึกดื่นเช่นนี้"ท่านชายผู้เติบโตมาในวังนั่งเก็บชายเสื้ออย่างเรียบร้อยแล้วจึงเงยหน้าขึ้นมองผู้ที่แทบจะเป็นดั่งหมอประจำกายของเขาไปแล้ว "ท่านหมอเฮ่า ช่วยทำให้ร่างกายของข้ากลับมาเป็นปกติทีเถิด ข้าขอร้องท่าน"ท่านชายจากไป แต่ตะเกียงที่เขาถือมาด้วยกลับตั้งทิ้งไว้บนโต๊ะหนังสือ แสงสว่างที่แต่เดิมส่องถึงเพียงแค่มุมกระดาษไม่เป็นปัญหาสำหรับผู้บำเพ็ญเพียรระดับปรมาจารย์อย่างเฮ่าเถียน แม้ไม่มีแสงไฟเขาก็ยังเขียนหนังสือต่อไปได้โดยไม่ลำบาก แต่ตอนนี้แสงสว่างจากตะเกียงที่เพิ่มขึ้นมาจากอีกขอบมุมของโต๊ะทำให้หนังสือสว่างชัดครบทั้งหน้าปากที่เม้มราบเรียบเป็นปกติของเฮ่าเถียนกลับโค้งขึ้นเล็กน้อย

บทที่ 21อยากตาย และ ดาวดวงน้อยเซียวซิงโหรวไม่อยากทำเสียงดังดึกดื่นให้คนอื่นได้ยินจึงไม่ได้เรียกคนให้ยกน้ำมาอาบ เขาใช้ผ้าเช็ดร่องรอยแห่งคราบโลกีย์ออกจากตัวให้ได้มากที่สุด แต่เช็ดจนผิวขาวกลายเป็นสีแดง เช็ดจนหนังถลอกปอกเปิกก็ยังไม่สะอาด ความโสโครกฝังลึกซึมลงไปในเนื้อหนังจนไม่สามารถล้างออกได้แล้ว เซียวซิงโหรวถอดใจ เขาผลัดเปลี่ยนชุดแล้วเอาผ้าห่มผืนใหม่มาคลุมตัวให้มิดชิด ซ่อนกายสำส่อนน่าสมเพชไว้ภายในร่มผ้า ท่านชายเปิดประตูให้เบาที่สุด เขาไม่อยากนอนหลับอีก ไม่ว่าเมื่อไรที่เขาหลับตาก็จะเห็นภาพน่าสะอิดสะเอียนเหล่านั้น ไม่ว่าเมื่อไรที่เขาหลับไปร่างกายก็จะขึ้นมาอยู่เหนือสติทำเรื่องน่ารังเกียจออกมาเซียวซิงโหรวเดินออกมานอกกระโจม ตอนนี้เขาอยู่ในค่ายทหารชั่วคราวของทัพฉีจวิ้นหวางที่ขาซ้ายหน้า ตัวประกันที่นำตัวออกมาได้ยากแสนยากกลับนำมาร่วมสนามรบด้วย เซียวซิงโหรวรู้ดีว่ากลุ่มกบฏวางแผนจะใช้ประโยชน์จากตัวตนของเขาไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง แต่ไม่ว่าทางไหนเซียวซิงโหรวก็ไม่อยากให้เกิดขึ้นทั้งนั้นเขาไม่อยากข้องเกี่ยวกับคนพวกนั้นอีกเซียวซิงโหรวใช้ผ้าห่มคลุมตัวเดินไปที่หลังกระโจม ทางฝั่งนี้ไม่มีภูเขาบดบัง เขาสามา

บทที่ 23ความแค้นรุ่ยหวางซื่อจื่อผู้สืบทอดแห่งดินแดนขาซ้ายหน้ากลับมาจากแนวหน้า การปะทะครั้งใหญ่เพิ่งจบลง ทั้งกองทัพขาซ้ายหน้าและกองกำลังกลุ่มกบฏนำทัพโดยฉีจวิ้นหวางเสียหายด้วยกันทั้งสองฝ่าย ไม่มีใครได้เปรียบใคร และไม่มีใครตกเป็นเบี้ยล่าง พวกเขาปะทะกันครั้งแล้วครั้งเล่าต่อสู้กันอย่างสูสี ทัพทั้งสองต่างเหนื่อยล้า รุ่ยหวางส่งสารไปขอความช่วยเหลือจากทางเมืองหลวงแล้วหลายวันยังไม่ได้รับการตอบกลับ กำลังใจของทหารเริ่มถดถอยลงทุกชั่วขณะ"พี่รุ่ย" เบาหวิวดุจกระซิบ น้ำเสียงที่แสนถวิลหาลอยมากับสายลมสัมผัสไล้ที่ใบหู รุ่ยหวางซื่อจื่อผู้เหน็ดเหนื่อยหันไปตามทิศทางของเสียงนั้นด้วยความตกใจที่จ้องเขากลับมาจากที่ห่างไกลคือดวงแก้วบรรจุหมู่ดาวแสนน่าหลงใหล แต่ที่ทำให้ในอกของเขาจุกล้นไปด้วยความร้อนรุ่มแห่งความปิติดีใจคือรอยยิ้มงดงามที่เขาไม่ได้เห็นมานานนับปีตั้งแต่งานเลี้ยงครั้งนั้นเท้าที่ยังสวมรองเท้าเกราะเหล็กหนาหนักก้าวไปทางที่เสียงอ่อนหวานชักนำเขาไปอย่างช้าๆ ราวกับต้องมนต์สะกด สุดท้ายจึงออกวิ่งไปด้วยความร้อนรนในที่สุดข้าก็เจอเจ้าจนได้ อาซิง!มือเอื้อมออกไป แต่รอยยิ้มนั้นไม่หยุดรอเขา ใบหน้างามล้ำดั่งนางฟ

ทิศตะวันตกเฉียงเหนือ เป็นทิศที่เซียวซิงโหรวกระเดื่องใจจะมาหยุดยืนมากที่สุด"ฉินหวางซื่อจื่อ เสวียนเหว่ย อาเหว่ย พี่น้องและสหายของข้า" ความเวทนาพาดผ่านดวงตาไร้ประกายเพียงชั่วอึดใจก็จางหายไป "เจ้าชื่นชอบศิลปะและบทกวี นั่นเป็นความเข้าใจผิดเดิมๆ ของข้า แท้จริงแล้วเจ้าไม่ได้ชอบอะไรเลย"เมื่อแววตาบ้าคลั่งฉายอยู่บนใบหน้า เสวียนเหว่ยก็เป็นดั่งคนแปลกหน้า แต่เป็นคนแปลกหน้าที่เขารู้จักดี"ย่าของเจ้าเป็นสนมระดับล่างที่ไม่ได้รับความโปรดปราน บิดาของเจ้าแม้จะรอดชีวิตมาจากศึกชิงบัลลังก์แต่ก็ไม่เป็นที่โปรดปราน เจ้าถูกกดดันจากทุกฝ่าย ทั้งสายตระกูลฝากความหวังไว้ที่เจ้าให้นำพาความรุ่งโรจน์มาสู่วงศ์ตระกูล ข้าสงสารเจ้า เห็นใจเจ้า แต่เจ้าก็ไม่ควรเอาทุกอย่างมาลงที่ข้าโดยอ้างว่าเป็นเพราะความรู้สึกที่มีต่อข้า!"ข้ากับเจ้าและอาเอินเกิดปีเดียวกัน โตมาด้วยกัน ข้ามองเจ้าเป็นพี่น้องเป็นสหาย แต่เจ้ากลับจะบังคับให้ข้าร่วมกราบฟ้าดินกับเจ้าต่อหน้าป้ายวิญญาณบรรพบุรุษที่เจ้าไม่ได้อัญเชิญมาอย่างสมเกียรติเสียด้วยซ้ำ ข้าไม่เสียใจที่วันนั้นยั่วยุจนโดนเจ้าทรมานมากมาย แม้จะตายไปก็ยังดีกว่าต้องกราบฟ้าดินร่วมกับเจ้า!"บันทึก 'อา