All Chapters of ตำหนักแปดสำราญ: Chapter 21 - Chapter 30

หยาดน้ำค้างที่พริ้มเอ่อเคลือบดวงตาดอกท้อหลั่งรินลงมาเป็นสายแล้ว เซียวซิงโหรวเกลียดตัวเอง เขายังเกาะกุมโอบกอดเรื่องโกหกเหล่านั้นในอดีตเพื่อยึดเหนี่ยวจิตใจไม่ให้คลุ้มคลั่งจนไม่สามารถละวางมันลงได้หากวางมันลงไป เขาคงจะต้องเป็นบ้าไปแน่ความทรงจำที่ตัวเขาเองทะนุถนอมในมุมมองของพี่น้องจะเป็นเช่นไรเซียวซิงโหรวไม่กล้าจินตนาการ หากเป็นไปได้เซียวซิงโหรวก็ไม่อยากตื่นจากฝันหวานแห่งการหลอกลวงขึ้นมาพบกับความเป็นจริงอันแสนโสมมเหล่านี้หรือแท้จริงแล้วเขาควรเป็นบ้าเพื่อหลีกหนีจากความทรมานนี้..."เสี่ยวซิง อย่าร้อง พี่สามอยู่นี่แล้ว ไม่เป็นอะไรแล้ว"องค์ชายสามเห็นน้ำตาของยอดดวงใจก็พาให้ร้าวระทมไปทั้งทรวง เขาจับร่างญาติผู้น้องให้เอนพิงอกตนอย่างนุ่มนวล สองมือประคองให้แขนสั่นหยุดถ่ายเทน้ำหนัก ลูบไล้บีบนวดปลอบโยนจนมันหายเกร็ง แล้วจึงช้อนใบหน้าแห่งเทพธิดาขึ้นมาพรมจูบซับน้ำตาอย่างแผ่วเบาทะนุถนอม ทุกการกระทำอ่อนโยนนุ่มนวลผิดกับการกระทำก่อนหน้า แต่เซียวซิงโหรวไม่ได้คล้อยตาม เพราะความรวดร้าวจากเข็มทองทั้งสองยังคาอยู่ที่ยอดอกและแก่นกายโดยที่ยังไม่ถอนจุมพิต สองมือสั่นเทาถูกประคองไปร่ายรำบนสายกู่เจิงอีกครั้ง จนเมื

บทที่ 13ขนมหนวดมังกร และ อ่างน้ำ"ข้าริอุตส่าห์นำหลักฐานการซ่องสุมกองกำลังของตวนหวางซื่อจื่อไปยื่นในการประชุมราชสำนักแล้วแท้ๆ ไท่จื่อยังช่วยเขาบ่ายเบี่ยงโยนความผิดไปให้ขุนนางใต้อาณัติได้ แต่ก็นับเป็นจุดเริ่มต้นที่ดี ความภักดีของเหล่าขุนนางเริ่มจะสั่นคลอน แต่นั่นไม่สำคัญ ที่สำคัญคือข้าได้กำหนดบุคคลที่จะถูกกำจัดทิ้งลำดับถัดจากรุ่ยหวางซื่อจื่อแล้ว""เจ้าไม่ใช่ว่าร่วมมือกับรุ่ยหวางซื่อจื่อหรืออย่างไร?"แม้จะไม่อยากสนทนาแต่ปลอกคอที่พันรอบเรียวคอระหงบังคับให้เขาพูดทุกสิ่งที่คิดออกมาตามคำสั่งของผู้คุมสาย มือเรียวป้อนขนมหนวดมังกรให้คนที่เขานั่งตักอยู่ จะเรียกว่านั่งตักอยู่ก็ไม่เชิง สองร่างเปลือยเปล่านั่งแช่น้ำร้อนอยู่ในอ่าง ไอน้ำลอยโขมงปะปนมากับกลิ่นสุคนธ์ที่เจือลงไปเพียงเล็กน้อยจนไม่อาจปกปิดกลิ่นกายทั้งสองที่แนบชิดกันได้ ดังทุกครั้งที่องค์ชายสี่มา สิ่งที่เขาชอบที่สุดคือการได้อยู่ในร่างของเซียวซิงโหรว เช่นเดียวกับตอนนี้ที่แม้ทั้งสองจะนั่งนิ่งเฉยแต่แก่นกายขององค์ชายสี่ก็ยังคงสอดใส่อยู่ในอ้อมกอดแห่งโพรงรักอุ่นร้อน"การร่วมมือกับเขาเป็นเพียงแผนการที่ข้าวางเอาไว้ หลังเขาถูกกำจัด ฝ่ายไท่จื่อและฝ่

บทที่ 15ป้านสุรา และ ปิ่น"ซิงเอ๋อร์ พี่ใหญ่มาหาเจ้าแล้ว!"เซียวซิงโหรวเหม่อมองออกไปนอกบานกระจกใสเช่นเคย เขาไม่หันไปตามเสียงร้องเรียก ขอเพียงไม่สนใจปล่อยให้ความเจ็บปวดไหลไปตามครรลองอีกคราก็จะผ่านพ้นอีกหนึ่งวันอันไร้ความหมายนี้ไปได้"โห วันนี้เจ้าอยากเล่นกับพี่ใหญ่ที่พื้นหรือ? ดีหน่อยที่มีผ้าขนสัตว์ปูเอาไว้"องค์ชายใหญ่เดินมาถึงตัวแล้วยังไม่ได้รับการตอบกลับ มีเพียงร่างที่เกร็งรอพร้อมจะสะบัดตัวหนีทันทีที่เขาสัมผัส"วันนี้ซิงเอ๋อร์ก็จะแกล้งเป็นใบ้กับพี่ใหญ่อีกแล้วรึ? เจ้าไม่ร่ำสุราพูดคุยเล่นเป็นเพื่อนข้าก็ช่างประไร เช่นนั้นเจ้าก็มาเป็นสุราให้ข้าดื่มแทนแล้วกัน"สุราร้อนถูกรินรดลงมาที่ศีรษะจนคนนอนเหม่อลอยกลับมาได้สติ เซียวซิงโหรวดีดตัวหนีแต่กลับถูกองค์ชายใหญ่กดลงไว้กับพื้นอย่างง่ายดายด้วยมือเดียว สองตาแสบไปหมดจากสุราที่สาดกระเด็นเข้ามาจนน้ำตาซึม ตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าเปียกชุ่มแดงเรื่อไปด้วยสุราร้อนลิ้นสากลากขึ้นมาจากฝ่าเท้าดูดกินน้ำเมรัยที่เคลือบร่างนุ่มนิ่มมาจนถึงต้นขา เซียวซิงโหรวกำผ้าขนสัตว์แน่นหวังดึงตัวเองหนีจากสัมผัสน่าสะอิดสะเอียนที่ร่างกายของเขาชมชอบ ลิ้นสากไล้มาจนถึงบั้นท้ายงอน

เซียวซิงโหรวได้ยินดังนั้นก็มีชั้นน้ำรื้นขึ้นมาบดบังดวงตา ประกายแห่งแสงดาวพร่างพรายข้างในนั้นถูกดับลง ดวงหน้างามล้ำหันไปจ้องตากับหมอที่ชุบชีวิตเขาขึ้นมานับครั้งไม่ถ้วน"ชั่วชีวิตข้าเคยร้องขอท่านอยู่เรื่องเดียว ข้ารู้ว่าท่านเองก็รักชีวิตตัวเองข้าไม่เคยขอให้ท่านพาข้าหนี สิ่งเดียวที่ข้าขอท่านคือไม่รักษาข้า ปล่อยให้ข้าตาย ท่านก็ยังปฏิเสธ"ในดวงตาสงบนิ่งมีคลื่นกระเพื่อมเล็กน้อยจนยากที่จะสังเกตเห็น "ข้าทำเช่นนั้นไม่ได้ ท่านชาย หากท่านตายไปแคว้นเสวียนอู่ต้องไม่รอดเป็นแน่ ดังนั้นข้าจะรักษาท่าน ยื้อลมหายใจของท่าน แม้เหลือแค่ร่างไร้วิญญาณข้าก็จะยังรักษาไว้ไม่ให้เสื่อมสลาย"เซียวซิงโหรวหลับตาลง น้ำตากลั้นไว้ไม่อยู่อีกต่อไป เขาเพียงหันหน้าไปอีกทางและปล่อยให้มันไหลลงไปอย่างนั้นโดยกลั้นเสียงสะอื้นเอาไว้"ข้าทำเพื่อแคว้นเสวียนอู่" หมอเทวดายืนยันเสียงเรียบ หากแต่ไม่มีใครนอกจากตัวเขาที่รู้ว่าเขายืนยันกับใคร"เปล่าเลยท่านหมอเฮ่า ท่านทำเพื่อให้ศีรษะของท่านไม่หลุดจากบ่าต่างหาก" เซียวซิงโหรวลืมตาขึ้นมา ในนั้นไม่มีประกายแห่งดวงดาราอีกแล้ว มีเพียงรัตติกาลมืดทมิฬไร้แสงดาวแห่งความหวังหลังฟื้นตัวดีแล้วชุดพ่อค้

บทที่ 18เจ้าเคยร่ายรำหรือไม่?ท่านชายเจ้าสำราญเซียวซิงโหรวติดตามขบวนเดินทางของกลุ่มพันธมิตรกบฏไปในฐานะตัวประกัน ระหว่างทางกลับฐานทัพที่ดินแดนปากเต่า พวกเขาไปเยือนทั้งสำนักพิษทลายเมฆาแห่งยอดเขาตู๋ซานเพื่อหาส่วนผสมแก้พิษให้ทหารกลุ่มกบฏที่ปะทะกับองครักษ์วังหลวงในการชิงตัวเขาออกมาจากตำหนักแปดสำราญ ต่อมาก็ยังไปที่สำนักยอดเขาหมื่นกระบี่แห่งยอดเขาเจี้ยนซานที่ยอดเขาตู๋ซานกลุ่มผู้นำขึ้นเขาไปเจรจาขอแลกเปลี่ยนวัตถุดิบเพื่อนำมาให้หมอเฮ่าเถียนหลอมยาถอนพิษ ระหว่างนั้นเซียวซิงโหรวกับหลินอี้ก็รั้งอยู่ด้านล่าง คอยช่วยท่านหมอเฮ่าประคองอาการผู้ไข้ที่ทรุดหนักลงทุกทีนับเป็นความเคลื่อนไหวแรกที่เซียวซิงโหรวได้รับอนุญาตให้กระทำนอกเหนือไปจากนั่งนิ่งเป็นตัวประกันคอยตอบคำถามที่กลุ่มกบฏอยากได้ซึ่งเซียวซิงโหรวรู้สึกขอบคุณเป็นอย่างมาก การได้ทำสิ่งอื่นทำให้เขาไม่มีเวลาหวนคิดถึงอดีต อีกทั้งยังหันเหความสนใจของเขาไปจากสิ่งที่ร่างกายคอยเรียกร้องยาและโอสถทั้งหลายยังผสมปนเปอยู่ในร่าง ร่างกายของท่านชายเจ้าสำราญมิเคยหลุดออกจากห้วงภวังค์แห่งความต้องการ รอผู้ที่จะมาเติมเต็มความสำราญเข้ามาในกายเขาภายในห้องรวมใหญ่ของโรงเ