Todos os capítulos de คุณผู้หญิงวิศวะ: Capítulo 21 - Capítulo 30

ตกเย็นวันเดียวกัน..ณ ห้องประชุมใหญ่คณะวิศวกรรมศาสตร์ เมื่อมีรุ่นน้องชั้นปีที่หนึ่งบางคนนั่งไม่เรียบร้อยในแถว ผู้หญิงไม่นั่งพับเพียบ ผู้ชายไม่นั่งหลังตรง แม้จะมีเพียงไม่กี่คน ผู้เป็นเฮดว้ากเห็นแล้วก็ขัดตาอยู่ดี“ทั้งห้อง! ลุกขึ้น!!” เสียงหนักแน่นดุดันของผู้คุมทุกอย่างในห้องโถงใหญ่นี้ดังขึ้นแทรกความสงัดแบบไม่มีสัญญาณใดแจ้งล่วงหน้า ทำให้หลายคนสะดุ้งตกใจเล็กน้อย“ทั้งห้องลุกขึ้น!!!” คนหลายร้อยพูดทวนคำสั่งตามในทันที ก่อนจะหยัดตัวยืนเต็มความสูงกันในวินาทีต่อมา“มีคนนั่งไม่เป็นระเบียบตามกฎกติกา!! ทั้งห้องรับผิดชอบร่วมกัน! กระโดดตบ 100 ครั้ง! ปฏิบัติ!!”“กระโดดตบ 100 ครั้ง!! ปฏิบัติ!!!”รุ่นน้องเริ่มทำตามคำสั่งโดยพร้อมเพรียง โชนมองไปที่หญิงสาวคนสนิทในกลุ่มคนด้านล่างนั้นคนเดียวด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความไม่พึงใจ เธอดื้อจริง ๆ เขาควรจะทำยังไงกับเธอดีที่ออกคำสั่งลงโทษนี้ก็เป็นหน้าที่ของเขา จะหยวนให้เพราะเธอคนเดียวก็ไม่ได้อีก ถ้าเธอเป็นอะไรขึ้นมาเดี๋ยวกลุ่มชั้นปีที่สองก็เข้าไปดูแลเอง เขาพยายามทำให้ตัวเองหมดห่วงโดยการคิดอย่างนั้น“นั่งลงได้!!” เอ่ยสั่งเมื่อการลงโทษเสร็จสิ้นแล้ว ทว่าเมื่อรุ่นน้องช

ล้อทั้งสี่ของรถคันหรูหยุดลงที่หน้าบ้านชายหนุ่ม ประตูบ้านกำลังเลื่อนเปิดออกอัตโนมัติหลังจากที่โชนกดรีโมตสั่งการ ขณะนั้นเองโซเฟียก็ปลดเข็มขัดนิรภัย เปิดประตูลงจากรถรีบเดินเข้าบ้านไปก่อนอย่างรวดเร็ว โชนเห็นแล้วก็ตกใจ ลงจากรถตามไปทันที“โซเฟีย!” ตะโกนเรียกชื่อคนกำลังเดินเร็วเข้าบ้าน เขากลัวลัคกี้จะทำอะไรเธอ วิ่งไปหาหญิงสาวไม่ทันไรก็เห็นเจ้าลูกชายสี่ขาวิ่งกระดิกหางย่อตัวมาหาเธออย่างอ่อนน้อม โชนหยุดยืนมองด้วยความโล่งใจ ก่อนจะเผลอยิ้มออกมาเมื่อคนตัวเล็กมีรอยยิ้มกว้างกับลัคกี้ และนั่งยองลงเล่นด้วยอย่างสำราญใจ“ตอนลงจากรถหน้าบึ้ง พอเจอหมาแล้วยิ้มร่าเชียวนะ ยัยตัวแสบ” พูดกับตัวเองขณะคลี่ยิ้มมากกว่าเดิม พลางส่ายหน้าเบา ๆลัคกี้วิ่งมาที่เขา ยืนเทียบข้างแล้วเงยหน้ามองผู้เป็นนายด้วยความเคารพรัก“เดี๋ยวพ่อไปเก็บรถก่อน เล่นกับแม่เขาไปก่อนนะ” โชนย่อตัวนั่งยองลงพูดเสียงกระซิบกับสัตว์เลี้ยงของตนลัคกี้ได้ยินแล้วจึงยื่นปากเลียหน้าเขา ก่อนจะวิ่งกลับไปที่โซเฟียแล้วเลียหน้าเธอต่อ“หึ่ย ทีหลังเลียหน้าตานั่นแล้วไม่ต้องมาเลียหน้าเฟียนะลัคกี้ เฟียขยะแขยง” เอ่ยพร้อมมองคนยืนไกลออกไปทางหางตาอย่างไม่ชอบใจ มือก็ลูบเ

โชนปลดกระดุมเสื้อนักศึกษาให้หญิงสาว ตั้งแต่เม็ดแรกจนเม็ดสุดท้าย จากนั้นก็นำเสื้อสีขาวนั้นถอดออกจากกายเล็กไป“เธอคอยใส่เสื้อแขนยาวปิดรอยสักอยู่แบบนี้ ไม่ร้อนเหรอ” ชายหนุ่มเอ่ยถามหลังจากสายตามองไปเห็นเสื้อคลุมแขนยาวของเธอวางอยู่บนเตียงข้าง ๆ กาย“ก็นิดหน่อย แต่วันไหนขี้เกียจแปะแผ่นปิดก็ต้องใส่อะ เดี๋ยวคนเห็นรอยสักจะเป็นเรื่อง”“..ทีหลังถ้ามานอนกับฉันก็เอาแผ่นปิดมาด้วยละกัน”“ทำไม”“ถ้าเธอขี้เกียจ ฉันจะทำให้เอง”“…” นายนี่คิดอะไรอยู่นะ แล้วพูดอะไรก็หน้านิ่งไร้ความรู้สึกตลอด เธอไม่รู้ได้เลยว่าเขาคิดอะไรอยู่ตอนพูด มาพูดดีหน้าตายแบบนี้คงจะเป็นวิธีแกล้งแบบใหม่ โชนมันร้ายคนตัวใหญ่ถกชายเสื้อยืดตนเองถอดออก จากนั้นก็วางลงไปบนเตียง ข้าง ๆ เสื้อของอีกคน“ขึ้นมานั่งคร่อมบนตักฉัน”“ถอดแค่นี้เหรอ”“เหลือบราเธอ เดี๋ยวฉันถอดให้”“…”“ขึ้นมา”คนตัวเล็กยู่ปากเล็กน้อย ก่อนจะยอมลุกไปทำตามที่ชายหนุ่มเอ่ยบอก เธอยืนกางขาออกคร่อมคนนั่งขัดสมาธิอยู่ จากนั้นก็หย่อนก้นนั่งลงไปบนตักแกร่ง โดยจับไหล่หนายึดการทรงตัวไว้ แล้วเหยียดขาของตนยาวไปทางด้านหลังร่างกำยำเมื่อจัดท่านั่งเรียบร้อย โชนก็อ้อมมือมาที่กลางแผ่นหลังบาง

..เช้าวันรุ่งขึ้นโชนรู้สึกตัวตื่นตามเวลาของร่างกาย ที่ปกติเขาจะตื่นตอน 6 โมงเช้าของทุกวัน เพื่อจะได้มีเวลาในแต่ละวันมากขึ้น ทำอะไรได้หลายอย่างเห็นโซเฟียนอนกอด พาดขากับขาตนเองอยู่ก็มองอย่างอึ้ง ๆ ก่อนจะกระตุกยิ้มมุมปากข้างหนึ่งขึ้นในเวลาต่อมา“เห็นฉันเป็นหมอนข้างหรือไงฮะ? บอกรังเกียจนักหนา แต่นอนกอดแน่นเชียวนะยัยลิงชิมแปนซี” พึมพำเบา ๆ หญิงสาวได้ยินเสียงแว่ว ๆ ใกล้หูจึงขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วจะปล่อยกอดพลิกตัวหันหลังให้เขา ทว่าทำยังไม่ทันไร โชนก็จับเธอให้กลับมากอดตนเองดังเดิม เขารีบจนไม่ทันได้คิดกับสิ่งที่ทำนี้ กลัวแค่ว่าเธอจะไม่กอดตนแล้วชายหนุ่มก้มมองใบหน้าสะสวย ซึ่งมีความคมเล็กน้อยตามแบบลูกครึ่งไทย-อเมริกัน จ้องมองอยู่นานก็เผลอก้มลงไปกดจมูกสูดกลิ่นกลางกระหม่อมบาง“หึ เหม็นเหมือนกันนะเนี่ย” เอ่ยยิ้ม ๆ สายตายังคงมองหญิงสาว “ทำไมเมื่อคืนไม่สระผม หืม?”“อืออ” โซเฟียส่งเสียงร้องในลำคอ โชนจึงเงียบเสียงตัวเองลง ไม่นานก็จับคางเธอเชยขึ้นแล้วค่อย ๆ ยื่นปลายจมูกหอมแก้มหญิงสาวไป สูดลึกเต็มปอดด้วยความสิเน่หา“หึ ชดเชยกลิ่นผมเธอได้ดีมากเลย” พูดพลางอมยิ้ม มือก็กอดหญิงสาวแน่นขึ้น ก่อนจะหลับตาลงนอนไป

โชนกำลังขับรถมุ่งหน้าไปที่คอนโดมิเนียมของโซเฟีย รถติดเป็นระยะตามไฟแดง หญิงสาวใส่หูฟังบลูทูธนั่งเล่นมือถือไถหน้าจอไปฆ่าเวลา หัวเราะคิกคักเบา ๆ เมื่อเจอคลิปขำขัน จนโชนต้องเหลือบตามองทางหางตา พอเห็นเธอหัวเราะจนต้องเม้มปากก็หยักโค้งมุมปากเบา ๆ อย่างนึกเอ็นดู“เล่นโทรศัพท์บนรถ ไม่กลัวสายตาเสียเหรอ” เขาถามเธอไป คนได้ยินแว่ว ๆ ซึ่งกำลังยิ้มไม่หุบอยู่ก็กดหยุดคลิปแล้วหันไปมองคนข้างกายที่พูดขึ้นนั้น“นายพูดอะไรหรือเปล่านะ”“ฉันถามว่า เธอไม่กลัวสายตาเสียเหรอ”“รถหยุดบ่อยขนาดนี้ มีอะไรให้สะเทือนล่ะ”“...”“นี่โชน ฉันเจอคลิปเทียนวันเกิดที่มันไว้ใช้แกล้งคนอะ ที่แบบเป่าแล้วไม่ดับ นายรู้ไหมว่าทำไมมันถึงเป่าไม่ดับ”“เทียนเป่าไม่ดับอะเหรอ”“ใช่”“ก็ใช้ไส้เทียนพิเศษ พวกไส้เทียนโลหะอะไรแบบนี้ ไม่ก็เคลือบสารเคมีที่มันช่วยให้ไฟดับยาก”“แล้วต้องเป่ายังไงให้มันดับอะ”“แยกออกซิเจนจากเทียน”“หือ?”“ถ้าจะใช้วิธีเป่าก็ต้องเป่าแรง ๆ นาน ๆ”“นายเคยเหรอ”“…”“ทำไมเงียบล่ะ ถ้าเคยก็บอกมาสิ ฉันอยากรู้นายทำยังไง”“ก็บอกไปแล้วไง เป่าแรง ๆ นาน ๆ”“..เป็นอะไรหรือเปล่า ดูซึมไปนะ”“…”“โชน” เธอเฝ้ามองคนนั่งเงียบ ตอนนี้รถติ