บททั้งหมดของ คุณผู้หญิงวิศวะ: บทที่ 31 - บทที่ 40

ในเวลากลางวัน โชนเดินเข้าโรงอาหารพร้อมกับกลุ่มเพื่อน ทั้งกลุ่มต่างช่วยกันมองหาที่นั่งว่างเพื่อจะไปจับจอง ไม่นานโชนก็สะดุดตากับคนคู่หนึ่งซึ่งนั่งอยู่ไกลจากตนไปไม่น้อย“ตรงนั้นไหม” เจมส์หันมาถาม เพื่อนอีกสองคนพยักหน้าตกลงแล้ว แต่โชนยังคงยืนนิ่ง สายตาจดจ้องบางอย่างอยู่ทั้งสามคนเห็นแล้วจึงหันไปมองตามสายตาโชน ต่างพากันชะเง้อดูว่าเขามองอะไร แต่ก็ไม่รู้คำตอบแน่ชัดได้คนยืนนิ่งเห็นกลุ่มเพื่อนทางหางตาว่ามีท่าทางแปลก ๆ ก็ละสายตาจากสิ่งที่มองอยู่เปลี่ยนไปมองพวกเขา“มองอะไรกัน” โชนถามเสียงเรียบ สองหัวคิ้วหนามุ่นเข้าหากันเล็กน้อย“ก็มองตามมึงนั่นแหละ มึงมองอะไรวะเมื่อกี้” เปปเปอร์พูด“เปล่า”“เปล่าอะไรเห็นมองอยู่ตั้งนาน”“ก็บอกว่าเปล่าไง”“เอ๊า ที่ที่จ้องไว้มีคนไปนั่งแล้วน่ะ” นัทเอ่ยแทรก“โธ่ ที่ยิ่งหายาก ๆ อยู่ คนเยอะขนาดนี้ทำไมเขาไม่ทำโรงอาหารให้มันใหญ่ ๆ หน่อยวะ”“อยู่มา 3 ปีแล้ว ยังไม่ชินอีกหรือไง อาจารย์ปล่อยช้าก็รับกรรมไป”“ไปนั่งที่ลานเกียร์” โชนพูดขึ้น“คนนั่งกันหมดแล้วมั้ง”“แย่งที่ใครสักที่เลย”“ไอ้นี่ ใช้อำนาจเฮดว้ากเหรอวะ”“งั้นกูไม่แดกแม่งละ พวกมึงแดกกันไปละกัน” สิ้นเสียงโชนก็พลิกตั

เจ้าของร่างบางกำลังเดินขึ้นบันไดของอาคารไปยังชั้น 4 เธอไม่ใช้บริการลิฟต์โดยสารเนื่องจากไม่อยากให้ใครเห็นว่าตนขึ้นมาชั้นที่ไม่ค่อยมีคนอยู่นี้ทว่าขึ้นมาจนถึงที่พักบันได กำลังจะขึ้นต่อไปยังชั้น 3 แล้วก็ต้องหยุดลง ยกมือข้างหนึ่งขึ้นจับขมับเมื่อรู้สึกปวดตุบ ๆ หลับตาลงพยายามตั้งตัวให้ยืนตรง หลังจากรู้สึกว่าตนตัวเอียงไปเอียงมาเล็กน้อย แม้ปิดเปลือกตาแล้วก็ยังคงรู้สึกอยู่“โอ๊ย..” เธอร้องออกมาเบา ๆ มืออีกข้างจับราวบันไดไว้มั่นเพื่อยึดร่างกาย ช่วยทรงตัว“น้องโซเฟีย” ทว่าจู่ ๆ ก็มีเสียงผู้ชายเรียกจากชั้นล่าง หญิงสาวได้ยินแล้วก็ลืมตาขึ้น แต่ยังรู้สึกหัวหมุนอยู่จึงรีบกลับไปหลับตาอีกครั้ง“น้องโอเคไหม เป็นอะไรหรือเปล่า” เขาถามขณะรีบวิ่งขึ้นบันไดมาประชิดกายคนตัวเล็ก“พี่โจนส์..”“ครับพี่เอง น้องเป็นอะไรทำไมเป็นแบบนี้”“หน้ามืดนิดหน่อยน่ะค่ะ แป๊บหนึ่งนะคะ”ชายหนุ่มยืนมองเธออย่างเป็นห่วง แต่แล้วไม่นานเขาก็ทำให้คู่เท้าเล็กลอยขึ้นจากพื้นเมื่อช้อนร่างอรชรอุ้มในท่าเจ้าหญิง โดยไม่บอกกล่าวอะไรเธอล่วงหน้าก่อน“พี่โจนส์ทำอะไรคะ อุ้มหนูทำไม”“ก็น้องเป็นแบบนี้ พี่จะปล่อยอยู่ยังงี้ได้ยังไงล่ะครับ” บอกจบก็จะก้า

โชนเปิดโพรงปากออกให้อีกฝ่ายส่งลิ้นเข้ามาสำรวจภายในตามที่เธอต้องการ ลิ้นบางนำส่วนปลายสะกิดเข้ากับลิ้นเจ้าถิ่น ก่อนที่ริมฝีปากของคนทั้งสองจะประกบปิดกันแนบสนิท กลีบนุ่มหายเข้าไปในโพรงปากหนาบางส่วน งับสลับกันไปมาราวกับต่างคนต่างกำลังได้ลิ้มรสเยลลี่ชิ้นโปรดมือแกร่งจับเข้าที่ท้ายทอยของหญิงสาว รั้งให้ใบหน้าสวยแนบชิดกับใบหน้าตนไม่ห่าง ขยับปากเข้าหากันอยู่อย่างนั้นราวกับมีสิ่งดึงดูดให้ไม่สามารถมีระยะห่างระหว่างกันได้มือหนาอีกข้างดึงชายเสื้อที่ใส่ไว้ในกางเกงของคนตัวเล็กออกมา ก่อนจะสอดมือล้วงขึ้นไปภายในเสื้อนั้น แล้วหยุดลงที่หน้าปทุมถันใหญ่ จับบรายกขึ้นให้กองอยู่เหนือเต้าสวย คลึงบีบเนื้ออวบเต็มมือภายใต้บราตอนแรกเบา ๆ สลับกันตามอารมณ์ความปรารถนา ทั้งมือและปากต่างทำหน้าที่ไม่บกพร่องอยู่อย่างนั้นโซเฟียค่อย ๆ เลื่อนมือข้างหนึ่งลงไปด้านล่าง จับเข้าที่เป้ากางเกงของคนตรงหน้า ลูบไล้ไปมาเพียงผิวเผิน จนชายหนุ่มเผลอครางต่ำออกมาในลำคอแผ่วเบาด้วยความรู้สึกซาบซ่านทั้งคู่เสพความวาบหวามที่ต่างมอบให้กันไปอีกครู่หนึ่ง โซเฟียก็ได้ยินเสียงคนกำลังเดินใกล้เข้ามา โชนที่เหมือนหูดับไปแล้วเมื่อได้ฉกชิมรสหวานและรู้สึ

เรียวลิ้นปาดเลียปลายหัวบานจนเจ้าตัวกระตุกเกร็งเบา ๆ เธอทำซ้ำ ๆ ก่อนจะอ้าปากกว้างขึ้น นำโพรงอ่อนนุ่มเข้าไปครอบงำลำเอ็นใหญ่ของชายหนุ่ม กดลึกจนหัวมนชนเข้ากับคอด้านในโชนที่พยายามร้องห้ามเธอตอนแรก ตอนนี้ได้ยอมแพ้ ยอมให้คนดื้อได้ทำตามใจตัวเองไปแล้ว ส่วนเขาก็ทำเพียงหลับตาเงยหน้ากัดริมฝีปากล่าง ข่มกลั้นอารมณ์เสียวซ่านที่หญิงสาวมอบให้ใบหน้าสวยเลื่อนขึ้นลงให้ความเป็นชายผลุบโผล่จากปากตนเองอยู่อย่างนั้น แม้น้ำลายจะท่วมล้นจนยืดหกใส่กลางกายชายหนุ่ม เธอก็ยังไม่ถอนปากให้ห่างจากดุ้นแข็งขื่นตรงหน้า ทั้งมือยังช่วยชักเนื้อหุ้มมีเส้นเลือดที่ส่วนโคนแท่งซึ่งเธอนำเข้าปากไม่หมดขึ้นลง ไม่ให้น้อยหน้ากับส่วนที่อยู่ในปาก“อ่าห์.. โซเฟีย น้ำฉัน น้ำฉันจะแตกแล้วว”ได้ยินดังนั้นคนตัวเล็กก็เร่งจังหวะขยับใบหน้า เสียงความคับแน่นในช่องคอดังขึ้นต่อเนื่องโดยไม่ได้ตั้งใจ“อ๊อก.. อ๊อก!”“แตกแล้ว แตกแล้วโซเฟียย อะ.. อ้า!!!” คนตัวใหญ่นั่งกระตุกกายถี่เมื่อปลายหัวบานฉีดพ่นน้ำสีขาวขุ่นเข้าไปในโพรงปากเล็กต่อเนื่อง โซเฟียจับท่อนลำใหญ่ที่อยู่หน้าปากตอนนี้ชักเข้าออก รีดน้ำกามของชายหนุ่มให้ฉีดลงบนลิ้นตนซึ่งรอรับอยู่จนหมด“อ่าห์~ ได

“ไอ้คนบ้า! ผีทะเล! มาคิดว่าฉันจะแอบไปแซ่บกันคนอื่นอีกได้ไง คนอย่างโซเฟียสัญญาต้องเป็นสัญญาอยู่แล้ว เหอะ นายเบื่อฉัน อยากเปลี่ยนรูเสียบมากกว่าล่ะสิไม่ว่า ผู้ชายมันก็เป็นงี้แหละ เชื่อถือไม่ได้!” หญิงสาวเดินพูดพึมพำกับตัวเองหลังออกจากเต็นท์ของโชนมาแล้ว เมื่อต้องการระบายอารมณ์ก็เตะพื้นที่เดินอยู่ จนเศษดินก้อนเล็ก ๆ หลายก้อนกระเด็นไปตามแรงกระทำ จากนั้นร่างบางก็กระทืบเท้าหยุดการก้าวเดิน สะบัดหน้าหันกลับไปมองทางเต็นท์ชายหนุ่มคนสนิทพลันทำหน้ามุ่ยถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่“ไอ้ม่อต้อ!!” งอแงอย่างคนเอาแต่ใจก่อนจะเดินกระฟัดกระเฟียดไปตามทางของตนต่อ ในจังหวะก้าวที่เร็วขึ้น“มาพอดีเลยโซเฟีย เขากำลังจะเล่นเกมส่งท้ายกัน แข่งกันสนุก ๆ” เปปเปอร์เดินเข้ามาทักคนกำลังมีใบหน้าบึ้งตึง โซเฟียจึงหยุดเดินแล้วมองเขางง ๆ“เขาให้คู่ชายหญิงคนละชั้นปีจับคู่กัน ผู้ชายอุ้มผู้หญิงในท่าเจ้าสาวแล้วยืนขาเดียว ไม่จำกัดว่าต้องปีมากกว่าอุ้มปีน้อยกว่า คู่ไหนอยู่ได้นานสุดคู่นั้นชนะ”“ค่ะ.. เดี๋ยวหนูขอดูเฉย ๆ ละกันนะคะ”“เอ่อคือว่า ..พี่ไม่มีคู่น่ะครับ”“..คะ” อึ้งกับคำแทนตัวเองของเปปเปอร์ที่เปลี่ยนไป จากปกติที่เขาจะพูดผม-คุณกับเ