All Chapters of คุณผู้หญิงวิศวะ: Chapter 1 - Chapter 10

“ผมโชน! รุ่นพี่คณะวิศวกรรมศาสตร์ชั้นปีที่ 3 ของพวกคุณ! ผม! เป็นคนควบคุมดูแลรับผิดชอบทุกอย่างที่จะเกิดขึ้นในห้องประชุมเชียร์นี้! นับจากนี้ไปเป็นเวลาหนึ่งภาคการศึกษา! ผมให้พวกคุณมาที่นี่! เพื่อที่จะให้พวกคุณได้ฝึกระเบียบ! ความอดทน! และความมีวินัย! พวกคุณต้องเชื่อฟังพวกผม! ที่ยืนอยู่ด้านหน้าพวกคุณทั้งหมดในตอนนี้! ใครขัดขืน! ต่อต้าน! ไม่ทำตามที่พวกผมสั่ง! คนนั้นจะต้องโดนลงโทษ! เข้าใจที่ผมพูดไหม!” หนึ่งนักศึกษาแห่งคณะวิศวกรรมศาสตร์ที่ได้รับการคัดเลือกให้เป็น เฮดว้าก ของการประชุมเชียร์ในภาคการศึกษานี้กล่าวต่อหน้านักศึกษารุ่นน้องเกือบ 400 คนด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ดังกึกก้อง และน่าเกรงขาม เหมาะสมกับตำแหน่ง“เข้าใจครับ/ค่ะ!”“ให้มันดังกว่านี้!!”“เข้าใจครับ/ค่ะ!!!”“ผมขอแสดงความยินดีกับพวกคุณทุกคน! ที่ได้เข้ามาในรั้วคณะวิศวกรรมศาสตร์แห่งมหาวิทยาลัยอินเตอร์ บางกอกนี้!” เปปเปอร์ ผู้เป็น รองเฮดว้าก เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ไม่ต่างจากโชนโชนล้วงกระเป๋าเสื้อช็อปที่ตนสวมอยู่ หยิบ เกียร์ ขึ้นมาแสดงให้เห็นแก่สายตาคนหลายร้อยตรงหน้า“นี่คือเกียร์!! หัวใจหลักของวิศวฯ หมายถึงความแข็งแรง! แม่นยำ! และอดทน! เหม

“Cheers!” โซเฟียกับเสือพูดขึ้นพร้อมกันขณะชนแก้วเครื่องดื่มมึนเมาที่กลางโต๊ะซึ่งนั่งกันอยู่เพียงสองคน“ว่าแต่ น้องเฟียพอจะเล่าให้พี่ฟังได้ไหมครับ ว่ามันเกิดอะไรขึ้น ทำไมน้องถึงอารมณ์ไม่ดีแบบนี้”“ตอนนี้เฟียก็อารมณ์ดีแล้วนะคะ เพราะได้เจอพี่”“หึ ไม่สิ ก่อนหน้านี้น่ะ ที่บอกว่าหมาเห่าแล้วเงียบ คือยังไงเหรอ”“ก็เฮดว้ากที่มอน่ะค่ะ ตอนนี้เฟียอยู่ปี 1 ที่วิศวฯ เลยต้องเข้าเชียร์ แต่อินังเฮดว้ากน่ะกวนต- ..กวนประสาทเฟีย” เกือบหลุดปากตามอารมณ์โทสะที่เริ่มปะทุขึ้นในจิตใจ แต่ก็ยั้งไว้ได้ทันแล้วแก้คำพูดให้ดูสุภาพขึ้นมาเล็กน้อย“อ้อ.. เรียกเหมือนเป็นเพื่อนเพราะจริง ๆ อายุเท่ากันสินะ”“ใช่ค่ะ ถ้าไม่ซิ่ว เฟียก็ปี 3 เท่านาง”“..คือพี่ชื่อเสือก็จริงนะครับ แต่บางทีเสือมันก็มีไก่มาตาม จะเป็นอะไรไหมถ้าพี่ขอให้น้องขยายความอีกสักนิดด”“ไม่เป็นไรค่ะ เฟียยินดีมาก คือเฟียน่ะเคยเรียนที่เดียวกับนางมาก่อน แล้วเคยไม่ถูกกันตอนม.ปลาย แล้วนี่มาเจอกัน นางคงเห็นเฟียแล้วจำได้ นางเรียกให้เฟียลุกขึ้นยืนคนเดียวทั้ง ๆ ที่น้องคนอื่นก็ยังนั่งอยู่ พอเฟียยืนนางก็ไม่พูดอะไร ปล่อยให้เฟียยืนเงียบ ๆ อยู่เป็นนาทีแล้วนางก็บอกให้นั่งได

“เฟีย โอเคไหม” ปิ่นหันมามองเธอแล้วถามด้วยความเป็นห่วง โซเฟียหลับตาสูดหายใจเข้าแล้วผ่อนออกช้า ๆ เพื่อระงับอารมณ์ร้อนของตนที่กำลังก่อตัวในตอนนี้“โอเค เราไปกันเถอะ”“ตอนนี้มีพี่โชนแล้ว ดูน่ากลัวกว่าเดิมอีก”“เขาคงไม่ทำอะไรเกินกว่าเหตุหรอก แต่ถ้าทำ เจอแน่”“เฟียจะทำอะไรเขาเหรอ”โซเฟียยกยิ้มมุมปากข้างหนึ่งบาง ๆ ก่อนจะจับมือปิ่นแล้วพาเดินไปหากลุ่มชายหนุ่มผู้น่าเกรงขามด้วยกัน“สวัสดีค่ะ หนูชื่อเฟีย เป็นรุ่นน้องปี 1 มาขอลายเซ็นพวกพี่ค่ะ”“สวัสดีค่ะ.. หนูชื่อปิ่น เพื่อนเฟียค่ะ มาขอลายเซ็นพี่ ๆ เหมือนกันค่ะ” พูดด้วยความเกรงกลัวเล็กน้อย“เอาสมุดเชียร์มา” ภีม พี่ว้ากคนหนึ่งพูดบอก หญิงสาวสองคนจึงยื่นสิ่งในมือให้“เต้นเพลงวันสงกรานต์ให้ดูหนึ่งเพลงหน่อย”“คะ” ปิ่นร้องถามทวนไป“เพลงวันสงกรานต์ไง เพลงอะไรก็ได้ที่เขาฮิต ๆ เต้นกันตอนสงกรานต์อะ เปิดแล้วเต้นเลย”“…”โซเฟียยืนนิ่ง ก่อนจะใช้โอกาสนี้ค่อย ๆ ก้าวถอยเท้าเล็กน้อย พอให้ห่างจากกลุ่มรุ่นพี่ตรงหน้าซึ่งนั่งเป็นกลุ่มด้วยกันอยู่ กะว่าสัก 5 คนคงจะอยู่ในเฟรมแล้ว จากนั้นก็หันหลังพร้อมยกมือถือขึ้นกดถ่ายภาพเซลฟีทันที“เฮ้ย ทำไรอะ” นัทถาม“เรียบร้อย” โซเฟี

ขณะที่กลุ่มของโชนยังนั่งอยู่ที่โต๊ะเดิม ต้าก็เดินผ่านมา โชนเงยหน้าขึ้นไปเห็นพอดีจึงเรียกเขาไว้“ไอ้ต้า”เจ้าของชื่อหันไปมองตามเสียงเรียก ก่อนจะเห็นโชนพยักหน้าลงครั้งหนึ่งเชิงเรียกให้เดินไปหา ต้าจึงทำตามที่เขาต้องการ“เมื่อวานมึงให้แป้งพูดแบบนั้นทำไม”“เปล่า ก็แกล้งเฉย ๆ”“แล้วเกี่ยวอะไรกับกู”“เฮ้ย มึงอย่าจริงจังดิ” ต้าพูดยิ้ม ๆ กับโชน กลบเกลื่อนความเกรงกลัวเขาที่ตนเองกำลังมี“ไม่จริงจังเหี้ยไร มึงให้แป้งพูดแบบนั้นเสียงดัง คนที่เดินอยู่รอบ ๆ ได้ยินกันหมด กูไม่ได้อะไรหรอกนะ แต่แป้งเสียหาย”“..ขอโทษ”“ไปขอโทษแป้งด้วย ทำอะไรไม่รู้จักคิด เอาแต่สนุก คิดถึงคนอื่นบ้างดิว่าเขาจะเป็นยังไง รู้สึกยังไง”“..แป้งไม่คิดอะไรหรอก ที่ให้พูดก็ไม่ได้พูดชื่อแป้งนี่”“มึงยังจะเถียงกูอีกเหรอ!” โชนลุกยืนพลันโน้มตัวลงไปจับคอเสื้อของต้าซึ่งนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามบนโต๊ะเดียวกันกระชากขึ้น“เฮ้ย ๆ ๆ โชนมึงใจเย็น” กลุ่มเพื่อนช่วยกันห้ามทันควัน แต่ก็ไม่อาจทำให้มือแกร่งยอมปล่อยออกจากคอเสื้อของอีกคนได้“กูขอโทษ.. ขอโทษจริง ๆ ทีหลังจะไม่ทำแล้ว”โชนยังคงจ้องมองคนตรงหน้าตาเขม็ง เพียงครู่เดียวก็ปล่อยมือจากคอเสื้อโดยดันไปด้

โชนไล่ฉกชิมความหวานจากเรียวกลีบปากอวบอิ่มของอีกคนพลันส่งลิ้นเข้าไปในโพรงอ่อนนุ่มเพื่อตวัดเก็บกลืนสารคัดหลั่งที่ตนเพิ่งฉีดพ่นเข้าปากเธอไป หญิงสาวเกร็งตัว ไม่ได้ตอบสนองอะไรเขาไปสักทาง เพราะตกใจที่ชายหนุ่มจับมาจูบ และเจ็บตึงอยู่ที่ปากทางเธอทุบอกเขาเบา ๆ เพราะถอยหน้าออกไม่ได้ จากการที่ยังมีมือหนาจับรั้งไว้ตรงหลังคอ เมื่อเก็บความหวานจากโพรงปากเล็กจนพอใจแล้ว โชนจึงยอมปล่อยมือที่เป็นสิ่งกีดขวางความต้องการของคนบนร่างไว้“ทำอะไรของนายเนี่ยฮะ?! ฉันบอกไม่ให้จูบไง!”“ก็ไม่ได้จูบ แค่รับน้ำของฉันต่อจากปากเธอมาอย่างที่เธออยากทำไง”“ปากแตะปากขนาดนี้ ไหนจะลิ้นนายที่เข้าปากฉันมาอีก มันจะไม่เรียกว่าจูบได้ยังไง!”“หึ”“แล้วของนายเนี่ยเมื่อกี้มันเข้ารูฉันมาแล้ว ไม่รู้สึกหรือไงฮะถามจริง? หัวใหญ่มากจนฉันตึงไปหมด”“ก็รู้สึกอุ่น ๆ แล้วก็เหมือนมีอะไรตอด”“รู้แล้วทำไมยังไม่ทำอะไรอีก”“แล้วจะให้ทำอะไร ก็มันเข้าไปแล้ว ของเธอกับของฉันมันคงอยากทักทายกัน เลยเข้ากันได้ตรงล็อกพอดี”“นายนี่มัน”“..แล้วนี่รู้ไหมว่าฉันไม่ได้ใส่ถุงยาง”“รู้”“แล้วทำไมไม่ว่าอะไร”“ฉันฝังยาคุมแล้ว สดได้ เรื่องโรคก็คงไม่น่าเป็นห่วง เพราะนา