Semua Bab ล่ารักใต้เงาทราย: Bab 41 - Bab 50

40 สายลมแห่งโชคชะตา nc3 เวลาเดิม ณ โอเอซิสลูอันนูร์“อ่า ซี้ด... ขอบฟ้า”เขาครางกระเส่าใส่ปากเธอ สอดลิ้นรัวในโพรงปาก  ดันตัวเองลึกอีกไปเรื่อย ๆ ในถ้ำแคบจนสุด“อือ อือ” เสียงหวานอู้อี้ในลำคอ โพรงเนื้อเธอถูกเหยียดออกจนขยาย เต็มตื้นและหน่วงร้าว เรียวลิ้นยังเกี่ยวกันไปมาแลกน้ำลายเขาพรมจูบลงหาทรวงอกเคร่งครัด ดูดเม้มแรง ๆ ใช้ฟันขบเบา ๆ ร่องรักเธอพยายามรองรับความใหญ่โตที่ขยับเขยื้อนในร่างกาย เธอโอบลำแขนรัดเขาไว้ หยัดตัวเองขึ้นหาแรงกระแทกร่างแกร่งเริ่มเคลื่อนไหวหนักหน่วง ร่อนสะโพกพลิ้วเสือกกายกดลง ส่งท่อนลำยาวใส่ในร่องถ้ำเล็กคับแน่น“อ่า ขอบฟ้า แน่น ซี้ด”ซัลมานมองร่างระหงเบื้องล่างพร่าเลือน เพราะในทุกคราวยามลำเนื้อถูกโอบรัดด้วยทางลื่นแน่นหนับ เขาเสียวซ่านจนต้องหยุดหลายครั้งเรือนร่างขอบฟ้าสวยงามอมชมพูจากแรงเสน่หา สั่นกระเพื่อมคล้ายเนินทรายถูกลมพัด ร่างระหงกระดอนขึ้นจนแผ่นหลังขูดโขดหินความแรงร้อนของเราทั้งคู่เริ่มหนักหน่วงขึ้นเมื่อซัลมานลุ

42 แสงดาวในทะเลทราย“คนอาหรับโบราณเชื่อว่าดาวตกคือวิญญาณของผู้ที่ตายด้วยความรัก เมื่อมัจนูนตาย ดวงดาวที่เคยเร่ร่อนก็จะร่วงหล่นลงจากฟากฟ้า”เธอได้ยินความเศร้าสร้อยในน้ำเสียง ฝ่ามือที่โอบอุ้มเธอหนักอึ้ง เธอสอดอุ้งมือตัวเองเข้าไปแล้วค่อย ๆ เกี่ยวเข้าระหว่างร่องนิ้วบีบกระชับแผ่วเบา“ถ้าคุณเศร้า ซัลมาน เล่าให้ฉันฟังได้นะ”เธอคิดว่าเรื่องของไลลาและมัจนูนที่เขาเล่าขึ้นมานั้นกระทบตัวเขาอย่างลึกซึ้งจนน้ำเสียงเขาสั่นเครือ อาจมีบางสิ่งที่มากกว่านั้น“บางครั้ง หากได้ระบายออกมาบ้าง คุณอาจจะโล่งก็ได้”ซัลมานเงียบงัน และทุกอย่างรอบกายก็เงียบสนิท มีเพียงเสียงน้ำและเสียงหวีดหวิวของลมพัดเหนือทรายในทรวงอกคล้ายมีก้อนหินหนึ่งกดทับมาเนิ่นนาน นานเสียจนเขาอาจเคยชินถึงการมีอยู่ของมันเขาหอบเอาอากาศเย็นยะเยือกและกลิ่นหอมอ่อน ๆ จากผิวกายเธอเข้าสู่ปอด ราวกับว่ามันคือสิ่งที่จะช่วยเยียวยาความรู้สึกที่เป็นอยู่ในเวลานี้ ทว่าเขารู้ดียิ่งกว่านั้น เขาจึงเอ่ยออกมาเบาดุจเสียงกระซิบ“แม่ผมถูกจับแต่ง

44 กลิ่นของดาวดวง เวลาต่อมา พระราชวังไซฮาตนาเดีย ห้องดารินทร์ยามค่ำของพระราชวังในส่วนฮาเร็มเงียบงัน มีเพียงเวรยามเดินห่าง ๆ ตรงมุมเสา แสงสีทองโคมผนังสาดรอยนูนแกะสลักบนผนังเก่าแก่ลายอาหรับ ทว่าดารินทร์ในเวลานี้ไม่มีจิตใจชื่นชมดั่งเช่นที่ผ่านมาร่างเครียดตึงเขม็งหายใจไม่ทั่วท้องขณะวิ่งกลับห้องนอนของตัวเองปัง !คิ้วเรียวยังไม่คลายปมขมวดแม้ว่าเข้ามาในห้องแล้ว กวาดมองหาเสื้อผ้าก่อนจะกระโจนอีกห้องเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้าอย่างรวดเร็ว โยนลวก ๆ ไว้ในตู้ใบใหญ่ทำยังไงดี !เธอวิ่งออกมาก่อนจะรู้ว่าชีคมูซาจะตัดสินใจมาหาเธอคืนนี้หรือไม่ แต่วันนี้เข้าวันที่สามแล้ว อย่างไรเขาต้องมาทวงสัญญา เธอพุ่งตัวไปที่กระจกหวีผมให้เรียบร้อย ทาลิปมันสีส้มอ่อน แล้วกระโดดขึ้นเตียงทันเวลาก่อนที่เขาจะเปิดประตูเข้ามาเพียงเสี้ยววินาทีแอ๊ด...เขาเปิดประตูโดยไม่เคาะก่อน !เธอตัวสั่นเทาด้วยความกรุ่นโกรธใต้ผ้าห่ม เขาไม่เอ่ยขออนุญาตคงเห็นเธอเป็นเพียงทาส พวกบ้าอำนาจใช้ความเป

46 เผ่าบานีริยาฮ์ ณ พระราชวังไซฮาตนาเดียมันอาจไม่ใช่แผนที่ดีนักแต่มันเป็นแผนที่ดีที่สุดในเวลานี้ดารินทร์ให้ความมั่นใจกับตนเองขณะนอนนิ่งบนเตียงกว้างในห้องที่แตกต่างจากห้องที่แล้วใกล้ห้องชีคมากขึ้นแต่ไม่ใกล้พอ...ม่านแดงและความหรูหราขลิบทองบ่งบอกสถานะเจ้าของห้องเช่นเธอ ทว่าลวดลายภายในกลับคล้ายหอกทิ่มลงศักดิ์ศรีที่ถูกหยามนัยน์ตาสีข้าวฟ่างมองจันทร์เสี้ยวบนหัวเตียงและกรอบหน้าต่าง ราคะและความปรารถนาเขาคงมองเธอเป็นเพียงวัตถุทางเพศชิ้นหนึ่ง กลิ่นกำยานผสมกลิ่นมัสก์ลอยคว้างอ้อยอิ่งในอากาศที่หนักอึ้ง วูบโหวงด้วยความหวาดหวั่นถึงหน้าที่ใหม่นางสนมชั้นล่างสุด เจเรียะฮ์ ! สนมชั้นล่างสุดในฮาเร็ม สนองตัณหาทางเพศและให้ความบันเทิงแก่ชีคเท่านั้น ไร้สิทธิ์ ไร้เสียง และปราศจากเสรีภาพ !ยิ่งทำให้เธอหาโอกาสส่งข่าวไปบานีริยาฮ์ไม่ได้เลย ทั้งสายลับอีกคนกลับหายตัวไป“พระสนม”เสียงนูรมาดังอยู่ข้างเตียงแต่ดารินทร

48 กลิ่นของทราย nc“ทำไมยังไม่หลับอีก” เสียงเขาพร่าเล็กน้อยเมื่อเอ่ยถามพลางจูงมือเธอเข้าไปด้านใน“หลับแล้วแต่ได้ยินเสียงรถคุณ” เธอเอนตัวพิงท่อนแขนปล่อยให้เขาพาเข้ากระโจม “ฉันเห็นคนอื่นเขาอยู่บ้านกันแล้ว ทำไมบางคนถึงเลือกอยู่กระโจมล่ะคะ แล้วคุณไปไหนมา”ขอบฟ้าถามทันทีเพราะเก็บความสงสัยนี้มาทั้งวัน นั่งลงขอบเตียงมองเขาเปลี่ยนเสื้อผ้า แสงไฟจากโคมดวงเล็กส่องลงตรงกลางทำให้เกิดเงาบนพรมพื้นห้อง ยิ่งก่อให้บรรยากาศวังเวง“แกะของบ้านมะเราะห์กระเจิงเข้าไปในกลางทะเลทราย เลยพากันไปช่วยต้อนกลับ”เธอมองร่างทองแดงที่บัดนี้เปลือยเปล่าเดินเข้ามาใกล้เรื่อย ๆ ดวงหน้าเขายิ้มละมุนทำเอาเธอใจสั่นไหวเสมองไปทางอื่น พวงแก้มแดงขึ้นไม่รู้ตัว“ที่นี่ไม่เหมือนที่ฉันคิด มีไฟฟ้า ห้องน้ำทันสมัย”ซัลมานไม่ได้ตอบคำถามเพราะเขาคิดว่าเธอพูดด้วยความเก้อเขิน จึงสอดตัวเข้าใต้ผ้าห่มก่อนจะตบมือลงบนฟูกจนเกิดเสียง แต่ขอบฟ้ายังไม่ยอมหันกลับไปมอง“มานอนเถอะ ดึกแล้ว”ไม่น่าเชื่อว่าต