Semua Bab ล่ารักใต้เงาทราย: Bab 21 - Bab 30

20 ดาวซิริอุสในขณะที่ออกแรงกระทุ้งสีข้างม้าด้วยส้นเท้า เขาเริ่มรู้สึกผิดที่พาเธอมาอยู่ในที่อันตราย แต่ความรับผิดชอบก็ยังหนักอึ้งบนบ่าเขาเหลียวกลับมองโอเอซิสที่เพิ่งจากมา แล้วตัดสินใจเร่งกระตุ้นม้าให้พุ่งตัวไปข้างหน้า วิ่งฝ่าความมืดมิดอนธการบนพื้นทรายเม็ดกรวดนับล้าน ส่งเสียงสวบสาบแรงขึ้น กรวดทรายถูกดีดสูงตามแรงฮ่อเหยียดนัยน์ตาอำพันเจิดจ้า หรี่แคบต้านแรงลมขณะม้าโผนทะยานพุ่งผ่านรัตติกาลเย็นเยียบในรอมาลซาฮาราใต้ดวงดาวเซียะรออฺ[1] เปล่งแสงสุกสกาวใกล้รุ่งเช้าถ้าเธอเป็นอะไรไป เขาจะไม่มีวันให้อภัยตัวเองขออัลลอฮ์ทรงเมตตา ! เวลาเดียวกัน ณ พระราชวังไซฮาตนาเดียเสียงละหมาดในช่วงเช้าจางหายไปแล้วพร้อมกับแสงทิฆัมพรเริ่มทอสาดสีทองตรงเส้นขอบฟ้า ที่ซึ่งเส้นโค้งบรรจบกับพื้นน้ำทะเล ภูมิประเทศพิเศษที่ซึ่งซีกหนึ่งเป็นทะเลทราย ซีกหนึ่งเป็นมหาสมุทรชีคมูซา ทอดสายตาเหยี่ยวยาวไกลยังอ่าวถมใหม่ เมืองศิวิไลซ์มั่งคั่งเขา

22 ลางสังหรณ์เธอกำลังสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ทั้งจากถ้อยคำและสายตาร้อนดั่งเปลวไฟ เธอกำลังถูกดึงดูดด้วยกระแสบางอย่างระหว่างกันในเวลานี้เธอเกิดความรู้สึกสับสน เชือกแห่งความกตัญญูผูกรัดจนแน่นแทบหายใจไม่ออก ทว่าเสี้ยวหนึ่งซอกหัวใจกำลังสั่นไหวเขาเป็นเพียงโจรทะเลทราย แม้เคยผูกพันกันทางร่างกายทว่าเธอรู้จักเพียงชื่อ แต่ทำไมถึงทำให้เธอเกิดความรู้สึกสั่นไหว ใจหนึ่งอยากตอบรับ แต่อีกใจหนึ่งต้องการปฏิเสธเราสองคนประสานสายตากันครู่หนึ่ง ค้นลึกถึงความต้องการของอีกฝ่าย แต่เขายังคงลึกลับแม้ว่าในบางครั้งเขาเผลอมองเธอด้วยแววตาอ่อนโยน“ผมจะพาไปอาบน้ำ” จู่ ๆ ซัลมานก็ปล่อยมือแล้วลุกขึ้น“ชุดคุณอยู่ที่เก้าอี้ ผมซักให้แล้ว อาบน้ำล้างหน้าล้างตาแปรงขี้ฟันเสียหน่อย จะได้ดูเป็นผู้เป็นคน ผมจะรอข้างนอก”เขาสะบัดผ้ากระโจมออกไป ทิ้งให้ขอบฟ้าสะอึกขึ้นยกมือลูบเส้นผมแล้วพบว่ามันแห้งกระด้างพันกันยุ่งเหยิง เอามือป้องปากแล้วพ่นลมออกมาดม“ยี้ !! โคตรเหม็น”เธอเข้าใจแล้วว่าทำไมเขาถึงเบือนหน้าหนีเมื่อครู่ แ

24 ทรายดูดเขากัดฟันกรอกสบถคำหยาบแล้วกระโดดคร่อมม้าก่อนจะกระทุ้งส้นเท้าลงสีข้าง จากนั้นม้าสีหมอกก็พุ่งทะยานฮ่อเหยียดสุดตัวตามเธอไปติด ๆ โดยมีเสียงหัวเราะของราชิดไล่หลังเขาพยายามควบคุมจิตใจตนเองให้สงบเมื่อเห็นหลังของขอบฟ้ากลายเป็นจุดเล็ก ๆ ห่างไกลออกไปทุกที หากเป็นปกติเขาคงสงบและรับมือได้อย่างเฉียบคมมากกว่านี้ทว่าพอเป็นเธอ เขากลับรู้สึกโกรธและกลัวในขณะเดียวกัน ความเวิ้งว้างจะฆ่าเธอทีละน้อย ตายช้า ๆ อย่างทรมานแค่จินตนาการท้องไส้พลันวูบโหวงหายใจติดขัด เร่งฝีเท้าม้าให้เร็วที่สุดเท่าที่ในชีวิตของเขาเคยทำมาขอบฟ้าเหลียวมองด้านหลังพลันเบิกตากว้าง เงาสีดำใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ เธอพลันกระแทกส้นเท้าสีข้างม้า กระตุ้นให้มันเร่งความเร็วขึ้นอีกบ้าไปแล้ว เธอต้องบ้าไปแล้วเธอยอมรับว่าการทำบุ่มบ่ามในครั้งนี้เป็นความบ้าคลั่งผสมดีเดือด ทะเลทรายตรงหน้ากว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา เธอไม่รู้ทิศทาง ทุกที่ล้วนเต็มไปด้วยทรายราวกับว่าไม่มีที่สิ้นสุดร่างระหงพยายามขืนตัวอยู่บนหลังม้าที่ไม่มีอาน มือพันเชือกบังเหียนกับอุ้งมือจนแน่น ดึงก

26 ราชิดหลังจากได้อาบน้ำจนสมใจ ซัลมานหาเสื้อผ้ามาให้เธอเปลี่ยนและพอถึงช่วงหัวค่ำ เธอคิดว่าจะไม่ได้ออกมาเสียแล้วทว่าพอได้กลิ่นกองไฟและกลิ่นอาหารก็พบว่าตัวเองเปิดม่านกระโจมแล้วเดินมาทางกลุ่มคน ไม่มีคนห้ามและยังเชื้อเชิญเธอด้วยสายตากองไฟถูกก่อขึ้นเพื่อใช้หุงต้มอาหาร และให้ความอบอุ่น เธอรับแก้วชาสมุนไพรมาจากเด็กสาวคนหนึ่งในเผ่าเธอสังเกตว่าเด็กสาวร่างเล็กกว่าผู้ชายมาก แต่มีสิ่งหนึ่งที่เหมือนกันคือรอยกร้านจากแสงอาทิตย์“มีอะไรเหรอ” ขอบฟ้าเอ่ยถามขมวดคิ้วสงสัย“คิก คิก” เด็กสาวปิดปากหัวเราะแล้วทำมือชี้ไปมาบนร่างเธอ หันไปหาเด็กสาวอีกคนแล้วพากันหัวเราะคิกคัก“เธอพูดว่าคุณสวมชุดของซัลมาน” ราชิดพูดขึ้นมาจากด้านหลัง  “ผมชื่อราชิด”“ฉันชื่อขอบฟ้า ฉันจำคุณได้ คุณอยู่ด้วยวันนั้นที่นิวยอร์ก”เธอรีบพูดขึ้นทันที แต่ราชิดไม่ได้สะดุ้งสะเทือน เขายิ้มเล็กน้อยแล้วเลี่ยงไม่ตอบคำถาม“คุณใส่ชุดของซัลมาน นั่นหมายถึงว่าเขาประกาศความเป็นเจ้าของคุณแล้ว&r

28  ลูบนา ช่วงหัวค่ำ เวลาเดียวกัน ณ พระราชวังไซฮาตนาเดียความเวิ้งว้างไกลสุดลูกตาสีครามจนเกือบดำมืดยังคงมีเสียงเดียวที่บรรเลง คือเสียงเกลียวคลื่นกระทบชายฝั่งอ่าวไซฮาตนาเดียณ จุดหนึ่งของพระราชวัง คล้ายหอคอยสูง ทว่าเปิดกว้างเป็นลานดั่งดาดฟ้าเหนือยอดทรงโดมประดับดาว สถานที่ลับต้องห้ามที่ซึ่งชีคมูซาชื่นชอบเป็นพิเศษเขามักใช้เวลาทอดสายตามองดินแดนที่อีกหน่อยจะเป็นของเขา ใคร่ครวญทบทวนถึงทุกแผนการเพื่อให้ตนเองได้ครองราชย์โดยสมบูรณ์ไร้ข้อครหาและมั่นคง“ว่ายังไงมาลิก”สุรเสียงเข้มข้นขึ้นยามละสายตาออกจากทิวทัศน์ในคืนไร้จันทร์ ก้าวเดินลงสู่พื้นเบื้องล่างพลางลูบหัวสัตว์ทรงเลี้ยงขนปุยสีทองอย่างเอ็นดู“เจ้าชายซัลมานอยู่กับกองคาราวานเลี้ยงแกะ คาดว่าจะออกเดินทางพรุ่งนี้เช้า”ชีคมูซาขยับเท้าไปอีกทางโดยมีสัตว์เลี้ยงคู่พระทัยตามติดดั่งเงา มันทอดขาเชื่องช้าเลียนแบบผู้เป็นนายทว่าหนักแน่นด้วยมวลกายเกินกว่าสองร้อยกิโลกรัม ส่ายหัวอาดเอี้ยวศีรษะไปทางซ้ายเปล่งเสียงคำรามกึกก้องอว