บททั้งหมดของ ล่ารักใต้เงาทราย: บทที่ 61 - บทที่ 70

60 ทรายในสายลม ณ พระราชวังไซฮาตนาเดียกลางดึก ณ ลานชมวิวของพระราชวัง สถานที่ต้องห้าม ยังคงมีชีครูปร่างสูงใหญ่ในชุดกันดูร่า ราวกับว่าเขายังคงทำงานต่อเนื่องมิเคยได้หยุดพักกลิ่นทะเลในคืนนี้เข้มข้นมากกว่าทุกวัน รวมไปถึงแสงไกล ๆ จากขอบฟ้าสะท้อนเป็นเส้นผ่าลงกลางมหาสมุทร คล้ายรับรู้ถึงห้วงอารมณ์หนักหน่วงที่เกิดกับเขาในตอนนี้ทางแยกที่เขาต้องเลือก...ตั้งแต่เด็กจนเติบโต เขาถือครองตำแหน่งที่มีมากับสายเลือดขัตติยะ วางตนอยู่ในครรลอง และไม่เคยก้าวล้ำเส้นทางมืดแห่งความลุ่มหลงอิสตรีหรือกามราคะเขารู้ดีว่าโลกของการเมืองและอำนาจไม่เปิดโอกาสให้เขาเลือกเส้นทางตามใจต้องการ การแต่งงานกับหญิงที่เขาไม่รู้จักเป็นเพียงเครื่องมือหนึ่งในการรักษาอำนาจ แต่ลึก ๆ แล้ว เขาเกลียดการใช้คนเป็นหมาก เขาไม่รักเธอ และไม่เคยคิดจะรักทว่า... ครั้งนี้เขากำลังยืนอยู่บนทางแยกแห่งความลังเลอันไม่คุ้นเคยนัจมา..หากเขาทำเธอเสียใจ เขาอาจต้องสูญเสียเธอไปตลอดกาล ดวงหน้าแกร่งดั่งสา

62 หนึ่งแลกหนึ่ง พระราชวังไซฮาตนาเดียพระราชวังไซฮาตนาเดียตั้งตระหง่านดั่งอัญมณีเรืองรองทั้งเก่าแก่ท่ามกลางความศิวิไลซ์ของเมืองหลวงแห่งนี้ ขุมทรัพย์มหาศาลใต้ผืนทรายมากที่สุดในโลกแสงสีทองเช้าวันใหม่สะท้อนยอดอัลฮิลาล[1]  พระจันทร์เสี้ยวยอดโดมคอหอยงาช้าส่องประกายงดงามจับตา อยู่ยอดเหนือพระราชวังดั่งดวงจันทร์บนท้องฟ้า ผู้กุมอำนาจเหนือเมืองแห่งนี้ขอบฟ้าทอดมองต่ำลงเบื้องล่าง การเดินทางด้วยเครื่องบินใช้เวลาไม่ถึงชั่วโมงเธอพลันกลับมายังสถานที่เดิม ที่ซึ่งเธอไม่คุ้นเคยและไม่คิดว่ามันจะเป็นบ้านของเธอได้เธอขยับยิ้มเล็กน้อยแม้ว่าหัวใจจะยังปวดร้าว เมื่อนึกไปถึงการเดินทางเมื่อเดือนก่อน ร้อนระอุและเหนื่อยยากทว่ากลับทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นและปลอดภัยยิ่งกว่าชีคมูซาไม่กล่าวสิ่งใดอีกนับจากขึ้นเครื่องมา ซึ่งดีต่อเธอมากเพราะตัวเธอเองยังแบกรับความรู้สึกของการสูญเสียซัลมานไม่ไหวแบล็กฮ็อว์กหย่อนตัวลงนิ่มนวลผิดกับความเย็นชาข้างในอก เธอชำเลืองสายตาไปยังชีคมูซาที่เหมือนเคร่งเครียดขึ้นทันทีที่เครื่องจอดสนิท

64 รอยตะวันบนเนินทราย ยามเช้าวันต่อมา ณ เผ่าบานีริยาฮ์กลิ่นขนมปังอบใหม่กรุ่นกำจายในอากาศยามเช้าทั้งที่ดวงตะวันยังไม่ทันทอแสง กลิ่นลมที่พัดละอองฝุ่นเรี่ยเนินทรายพาให้ซัลมานสะท้านในอกเขายืนนิ่งนอกกระโจมเพ่งสายตายังคุ้งฟ้า ที่ซึ่งสันโค้งแผ่นดินบรรจบท้องฟ้าขอบฟ้า... ไกลเกินเอื้อมทว่าเขาจะตามไปคว้าคืนกลับมานัยน์ตาอำพันมองหินกลมเกลี้ยงในมือ อุ่นร้อนจากการสัมผัสตลอดคืน เขากระชับให้ความร้อนผ่าวของหินซึมเข้าผิวหนังกระทั่งหัวใจอุ่นวาบด้วยความรู้สึกของคืนก่อน บีบแน่นอย่างที่ดวงใจกำลังถูกบีบรัดจากมือที่มองไม่เห็น“ซัลมาน”เขาเงยหน้าขึ้นมองเพื่อนสนิทที่เติบโตขึ้นมาด้วยกัน เก็บหินใส่กระเป๋ากางเกง แล้วจึงค่อยสังเกตสีหน้าของราชิด“มีอะไรราชิด”“สายส่งข้อความมา พิธีจะเริ่มเก้านาฬิกา” ราชิดพูดเสียงเรียบแต่หางตาตึงเครียดเขายืดเต็มลำตัวสูดลมหายใจยาวอย่างสะกดกลั้นความวูบโหวง เขามีเวลาเพียงสี่ชั่วโมง ภายใต้สีหน้าเรียบเฉยเหงื่อกลับเ

66 ต่อให้มีปีกบินหนีเขาหลุบตาลงกลิ่นหอมและความนุ่มของเนื้อนวลยามที่เขาลูบข้อมือเธอช้า ๆ เวลาเรานั่งดูดาว ณ จุดสูงสุดของราชวัง กระซิบคำหวานหรือเอนตัวเสาะหาไออุ่นของกันและกันทำเขาสะท้านขึ้นเล็กน้อยนัยน์ตาแข็งกร้าวขึ้นยามนึกภาพพระมารดาของเขา พระราชินีแห่งไซฮาตนาเดียผู้ซึ่งได้ครอบครองเกียรติอันสูงส่งยกเว้นหัวใจ อ้อมแขนมีเพียงความเดียวดายและว่างเปล่าเขาจะไม่มีทางยอมให้ดารินทร์ต้องเป็นเช่นนั้น การได้ยืนเคียงข้างกลางคมหอกจะทำลายและกัดเซาะจิตใจของเธอไปเรื่อย ๆ กระทั่งกลายเป็นร่างที่ไร้วิญญาณไม่สู้ให้เธอเป็นเพียงสนม ย่อมมีอิสระเสรีมากกว่าสิ่งใด เหลือเพียงรอเวลาให้เธอมีทายาทสืบสายบัลลังก์ นั่นคงจะเป็นเรื่องที่ดียิ่งชีคหนุ่มยิ้มมุมปากก่อนจะชะงักหยุด คิ้วขมวดนิ่ง เขากำลังกลายเป็นดั่งพระบิดาที่หลงใหลในสนมมากกว่ามเหสี... ใช่หรือไม่ ?มูซาเอี้ยวหน้าไปยังกลางห้องบรรทมที่ไม่เคยมีสตรีใดเข้ามา แม้แต่กาดีนะฮ์ว่างเปล่า เยือกเย็นแล้วอย่างไรกัน ? ในเมื่อมันคือหน้าที่ ๆ ติดตัวเขามาตั้งแต่เกิดมิใช่หรือ

68 บีบรัดด้วยเชือกแห่งคำว่ากตัญญูภายในห้องบรรทมพระชายา ในเวลาต่อมาเสียงเพลงจากกลองดัฟฟ์ที่ใช้ในพิธีแต่งงานเงียบสงัดลงพร้อมเสียงผู้คนที่ถูกกลืนหายไปกับบางสิ่งขอบฟ้าเอี้ยวหน้าไปทางหน้าต่างก่อนจะลุกเดินมองลอดลานดอกไม้ว่างเปล่า ขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความแปลกใจ“เกิดอะไรขึ้น” เธอหันไปมองนูรมาซึ่งมีสีหน้าแปลกใจไม่แพ้กัน“เดี๋ยวหม่อมฉันจะออกไปดูเพคะ”เธอมองนูรมาที่ออกไปทันทีหลังจากพูดจบแล้วเบือนหน้ากลับไปทางลานสวนกลางอาคาร แสงยามสายทอดตัวยาวลงเป็นสีขาวและเริ่มแผดจ้าจนเธอต้องหยีตาชุดหนักอึ้งสีขาวมากด้วยเครื่องประดับคริสตัลบนเรือนร่างทำให้เธอเดินเหินไม่ถนัด มือเล็กยื่นออกแตะลูกกรงฉลุลวดลายเถาวัลย์ ใจนึกถึงแต่ซัลมาน ป่านนี้เขาจะเป็นอย่างไรบ้างร่างระหงสะท้านขึ้นจนเผลอกำลูกกรงจนเส้นเลือดขึ้นริ้ว เม้มริมฝีปาก ภาพเขาบนเนินทราย ร่างของชายผู้ทะนงตนทรุดลงคุกเข่ากับพื้นแหงนศีรษะมองเธอด้วยสีหน้าปวดร้าว ยิ่งพาให้เธอร้าวรานยิ่งกว่าเมื่อวานเธอไม่รู้ว่าความเจ็บปวดที่เกาะกินนี้จะสิ้น