Lahat ng Kabanata ng นางหงส์เหนือบัลลังก์: Kabanata 41 - Kabanata 50

บทเรียนนอกกำแพงวังองค์ชายน้อยที่เคยชินกับพื้นหินอ่อนขัดมันและพรมไหมนุ่มเท้า บัดนี้กลับต้องเดินเขย่งข้ามแอ่งน้ำขังเล็กๆ บนทางเท้า ดวงตากลมโตของเขามองไปรอบๆ ด้วยความสงสัยแกมฉงน จนกระทั่งสายตาไปหยุดอยู่ที่กลุ่มเด็กชาวบ้านกลุ่มหนึ่งที่กำลังนั่งล้อมวงกินหัวมันเผาเล็กๆ ผิวกายของพวกเขาดำคล้ำจากการตากแดด อาหารที่พวกเขามีก็น้อยนิดและมอมแมมเหลือเกิน"เสด็จแม่... เหตุใดคนเหล่านั้นถึงไม่มีเสื้อผ้าสวยๆ ใส่เหมือนลูกล่ะพะย่ะค่ะ? แล้วเหตุใดพวกเขาถึงต้องกินของที่ดูไม่น่าอร่อยเช่นนั้น?" องค์ชายน้อยกระซิบถามพลางดึงชายเสื้อของมู่หรงเสวี่ย น้ำเสียงของเขาไม่ได้ดูแคลน แต่เต็มไปด้วยความไม่เข้าใจในโลกที่ต่างออกไปมู่หรงเสวี่ยหยุดเดิน นางย่อกายลงให้ระดับสายตาเสมอกับบุตรชาย ก่อนจะชี้ชวนให้เขามองไปยังชาวนาที่กำลังแบกตะกร้าผักหนักอึ้ง และช่างตีเหล็กที่กำลังเหงื่อท่วมตัวอยู่หน้าเตาไฟ"หมิงเอ๋อ... คนเหล่านี้คือราษฎรของเจ้า ที่เขาไม่มีเสื้อผ้าสีสวยใส่ เพราะเขาต้องสวมชุดที่ทนทานเพื่อทำงานหนักภายใต้ดวงอาทิตย์ ที่เขาไม่ได้กินอาหารหรูหรา เพราะเขาต้องส่งส่วยและผลิตพืชพรรณธั

ความกดดันเหนือบัลลังก์มังกรภายในห้องทรงงานที่มืดสลัว ตงฟางเย่ ประทับนั่งกุมขมับด้วยความเครียดขึง พระพักตร์ของพระองค์ซูบซีดลงอย่างเห็นได้ชัด ความกดดันจากรอบทิศทางทำให้มังกรผู้ยิ่งใหญ่เริ่มสั่นคลอน"เสวี่ยเอ๋อ..." ตงฟางเย่เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่อมทุกข์และเหนื่อยล้าอย่างถึงที่สุด ขณะมองดูมเหสีคู่บัลลังก์ที่เดินเข้ามา "เสบียงเราถูกเผา แม่ทัพที่ข้าไว้ใจที่สุดถูกตราหน้าว่าทรบศ ราษฎรเริ่มตื่นตระหนก... หรือว่าเราควรจะยอมให้หมิงเอ๋อร์แต่งงานกับอาจี๋นา? แม้จะต้องเสียสิทธิ์ในชายแดนไปบ้าง แต่อย่างน้อยก็เพื่อหลีกเลี่ยงสงครามที่อาจจะคร่าชีวิตคนนับแสนในยามที่เราไม่พร้อมเช่นนี้"มู่หรงเสวี่ยก้าวเข้าไปหาความอ่อนแอของสามี นางไม่ได้โต้แย้งด้วยอารมณ์ แต่กลับเอื้อมมือไปกุมพระหัตถ์ที่สั่นเทานั้นไว้แน่น แรงบีบของนางมั่นคงและหนักแน่นดุจขุนเขา"ฝ่าบาทเพคะ..." นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่นิ่งขรึมทว่ากังวาน "สงครามที่จบลงด้วยการยอมจำนน จะนำมาซึ่งความเป็นทาสที่ไร้จุดจบ หากวันนี้เรายอมส่งหมิงเอ๋อร์ไปเป่ยหรง วันหน้าพวกเขาจะขอสิ่งที่มากกว่านี้ และเราจะไม่มีสิ่งใดเหลือไว้ปกป้องตนเองเลย"นางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของตงฟางเย่เพื่

บรรยากาศภายในวังหลวงปกคลุมไปด้วยความอึมครึม พายุหิมะพัดกระหน่ำราวกับจะร่ำไห้ให้แก่ชะตากรรมของอดีตฮองเฮาคู่บัลลังก์ ในขณะที่ภายในคุกใต้ดินตำหนักเย็นนั้นเงียบสงัดและหนาวเหน็บจนถึงกระดูก มู่หรงเสวี่ย กอด องค์ชายหมิง ไว้แนบอก ร่างกายของนางสั่นเทิ้มแต่ดวงตากลับแน่วแน่ นางใช้สาบเสื้อขาดๆ คลุมร่างบุตรชายที่กำลังไข้ขึ้นสูงเพราะความชื้นแฉะ"เสด็จแม่... ทำไมเสด็จพ่อถึงโกรธพวกเรานัก" เสียงเล็กๆ สั่นพร่าถามขึ้น"พ่อของเจ้าเพียงแต่หลงทางในเมฆหมอกลูกรัก... หลับเสียเถิด เมื่อตื่นขึ้นมา แสงอาทิตย์จะขับไล่ความมืดไปเอง" นางกระซิบปลอบ แม้ในใจจะเริ่มร้าวรานจนแทบแตกสลาย การเผชิญหน้ากลางพายุพายุหิมะพัดกระโชกแรงจนทัศนวิสัยพร่าเลือน ทว่าเสียงฝีเท้าจากม้าศึกที่ควบตะบึงมาด้วยความเร็วสูงกลับดังฝ่าเสียงลมอย่างชัดเจน หลิวซิง ในชุดเกราะเหล็กที่เย็นเยียบและเปื้อนไปด้วยเกล็ดหิมะหนาเตอะ ดึงบังเหียนหยุดม้าลงที่หน้าประตูวังหลวงอย่างดุดัน ไอน้ำเดือดพล่านลอยออกจากจมูกม้าศึกที่อ่อนล้าจากการเดินทางไกลโดยไม่หยุดพักทว่าทันทีที่ฝ่าเท้าของเขากระทบพื้นดิน องค

บทสนทนาแห่งน้ำตา"ไม่! ไม่ใช่อย่างนั้น!" ตงฟางเย่ตะโกนพร้อมกับสั่งให้ผู้คุมไขกุญแจอย่างรวดเร็ว ทันทีที่ประตูเปิดออก เขาโผเข้าหาและพยายามจะโอบกอดนาง แต่มู่หรงเสวี่ยกลับขยับตัวหนีด้วยสัญชาตญาณความกลัว นางกอดลูกแน่นขึ้นจนองค์ชายหมิงที่กำลังกึ่งหลับกึ่งตื่นร้องครางออกมา"อย่าทำอะไรลูกนะเพคะ... อย่าทำหมิงเอ๋อ..." นางพึมพำอย่างคนเสียสติ "เขาเป็นลูกของพระองค์จริงๆ นะเพคะ... ได้โปรดเชื่อหม่อมฉันสักครั้ง..."ตงฟางเย่หัวใจสลาย เขาปล่อยให้น้ำตาไหลอาบแก้มอย่างไม่อายฟ้าดิน เขารวบร่างทั้งสองคนเข้ามาไว้ในอ้อมกอดที่กว้างขวางของเขา แรงกอดนั้นเต็มไปด้วยความสำนึกผิดที่ท่วมท้น"ข้าเชื่อแล้ว... ข้ารู้ความจริงหมดแล้ว เสวี่ยเอ๋อ ข้ามันเป็นไอ้คนโง่ ข้าทำลายชีวิตเจ้ากับลูกด้วยความระแวงชั่ววูบ ข้าขอโทษ... ข้าขอโทษ"องค์ชายหมิงลืมตาขึ้นช้าๆ เมื่อสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นที่คุ้นเคย "เสด็จพ่อ... เสด็จพ่อหายโกรธหมิงเอ๋อกับเสด็จแม่แล้วหรือพะย่ะค่ะ? ในนี้หนาวเหลือเกิน... หมิ

เมื่อน้ำแข็งเริ่มละลายมู่หรงเสวี่ยยืนมองชายตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่สับสน มือที่ถือร่มสั่นเทา นางเห็นความสัตย์จริงในดวงตาคู่นั้น... ความสัตย์จริงที่แลกมาด้วยเกียรติยศทั้งหมดที่เขามีนางค่อยๆ ทรุดตัวลงคุกเข่าตรงหน้าเขา แล้วดึงเขาเข้ามากอดไว้แน่น"พอแล้วเพคะ... พอแล้ว..." นางร้องไห้ออกมาอย่างไม่อาจกลั้นได้ "หม่อมฉันแพ้พระองค์แล้ว... ตงฟางเย่ ท่านมันคนใจร้ายที่สุดที่รู้ว่าจุดอ่อนของข้าคืออะไร"ตงฟางเย่กอดนางตอบอย่างโหยหา เขาซุกหน้าลงที่ไหล่ของนาง "ข้าสัญญา... ต่อให้ตาย ข้าก็จะไม่ยอมให้ความสงสัยมาอยู่เหนือความรักที่เรามีต่อกันอีก"คืนนั้น ประตูห้องบรรทมของตำหนักคุณหนิงไม่ได้ถูกปิดกั้นสำหรับตงฟางเย่อีกต่อไป ความอบอุ่นที่ห่างหายไปนานเริ่มกลับมาปกคลุมทั่ววังหลวงอีกครั้ง แม้แผลใจจะยังมีรอยแผลเป็น แต่ในตอนนี้พวกเขาทั้งคู่พร้อมที่จะเดินจูงมือกันเพื่อเยียวยามันไปพร้อมๆ กันถึงกระนั้นแล้ว แม้ว่าความเข้าใจผิดจะคลี่คลายและฮ่องเต้จะทรงพยายามชดเชยเพียงใด แต่สำหรับ มู่หรงเสวี่ย กำแพงวังหลวงที่เคยดูยิ่งใหญ่กลับกลายเป็นเพียงคุ